Alarion - Waves of Destruction (2016)

Ik ben er na een aantal luisterbeurten en een liveshow nog niet helemaal uit wat ik van Waves of Destruction moet vinden. Mastermind Bas Willemsen heeft hier een aantal jaar over gedaan om dit te realiseren en heeft niet de minste zangers weten te strikken: Damian Wilson (Threshold, Headspace, Ayreon), Irene Janssen (Ayreon), en Paul Glandorf (Semistereo) verzorgen de zang op dit album. Alarion verzorgt progressieve metal, maar ik zou niet weten waar ik het mee zou kunnen vergelijken, en dat is altijd positief. De songs zijn over het algemeen druk, vergen veel van de luisteraar, maar ik vind niet alle wendingen even logisch. Ik mis vooral de rust en de samenhang in de composities veelal. Een nummer als 'A Life Less Ordinary' vliegt overal heen, lijkt drie refreinen te hebben, maar ze zijn het tegelijk alledrie niet. Enerzijds is de muziek progressief in de puurste vorm en doet het vaak wat je niet verwacht, anderzijds vind ik het daardoor lastig om ervan te genieten.

Mijn favoriete nummers zijn de songs die wat basalere structuren hebben, zoals 'Chains of the Collective' en 'Turn of Fate'. Waves of Destruction is zeker een unieke plaat in mijn collectie, maar ik ben er nog niet over uit of dit op een goede of minder goede manier geïnterpreteerd moet worden.