Isildurs Bane - The Voyage: A Trip to Elsewhere (1992)

Ik zag deze cd ergens voor een prikkie liggen, maar wel een reissue met een wat aantrekkelijker hoesje uit 1997. Nooit van deze Zweedse band gehoord, maar de band naam triggerde mij wel. Isildurs Bane (de vloek van Isildur) een rechtstreekse verwijzing naar Tolkiens 'In de ban van de ring' en die boeken en films heb ik verslonden.
Het moet progressieve muziek zijn met allerlei invloeden, waarbij namen als Camel, King Crimson genoemd worden. Maar de groep heeft toch ontegenzeglijk een eigen geluid. Nu ken ik verder niets van deze band, dus zal ik het moeten doen met the Voyage, een behoorlijk lange cd (oorspronkelijk uitgebracht op 2 cd's).
De muziek op deze cd is echte prog muziek met een fikse klassieke invloed. Daar zorgt the Zorn trio voor, dat in is gehuurd en ook regelmatig zijn er intermezzo's door een kamerkoor.
De plaat gaat over een Zwitserse kunstenaar Adolf Wölfli, die jaren in een psychiatrische inrichting heeft gezeten vanwege schizofrenie en vandaar uit een omvangrijk oeuvre van tekeningen, verhalen/gedichten en composities heeft geleverd. Het was één van de eerste 'geesteszieken' waarvan het kunstenaarschap geaccepteerd werd.
De 'voyage' volgt de binnenwereld van deze artiest in een omvangrijke suite met 4 onderdelen. Deze onderdelen worden onderbroken door korte fragmenten van La Sagrada Familia, de vreemde kathedraal van Gaudi in Barcelona, die waarschijnlijk nooit af komt en ook nog drie muziekstukjes onder de naam Picassiere. Aan alles is te zien en te horen dat er goed nagedacht is over dit concept album. Het is geen makkelijke muziek, maar dat zal ook niemand die het bovenstaande heeft gelezen verwachten. Het gaat dan ook wel een andere richting uit dan de jaren 70 symfonische muziek. Hier komt van alles bij elkaar rock (door de drums en soms flink ruige gitaar), symfonische muziek, klassiek, jazz, folk. Dit alles gaat niet in een bepaalde fusion mixer , het blijft naast elkaar bestaan en toch wordt het wel een geheel. Dat is knap.
Op deze site wordt 'avant garde' genoemd, maar dat kan ik ook weer niet helemaal plaatsen.
Het is denk ik muziek die in de jaren 70 waarschijnlijk beter ontvangen zou worden dan nu. Maar het zit echt knap in elkaar.
Isildurs Bane zal (of heeft al ??) een cd samen met Peter Hammill uitgeven. De overeenkomst tussen de band en Peter Hammill is de compromisloze wijze van musiceren, het is onmogelijk om ze echt in een hokje te stoppen. Peter Hammill (Van der Graaf Generator) is ook vroeger ingedeeld bij de symfonische rock, maar al snel bleek dat dit niet echt paste.
Ik ben wel benieuwd naar de samenwerking van deze groep en artiest.
Lastig trouwens om deze plaat te beoordelen. Waarschijnlijk moet je deze veel beluisteren om alles te ontdekken, maar daarvoor is deze plaat wel moeilijk en lang. Je zet dit niet zomaar op.
Er zit wat twijfel tussen mijn verstand en gevoel. Met mijn verstand hoor ik hoe knap alles in elkaar zit, maar het raakt me nog niet helemaal. Maar dat kan misschien nog wel komen. Vandaar dat ik toch 4 sterren geef voor deze avontuurlijke reis.