Not Drowning, Waving - Claim (1988)

Deze Australische band zegt zich genoemd te hebben naar een gedicht van Stevie Smith uit 1957. Bewust hebben ze echter de werkwoorden omgedraaid, want de lading is natuurlijk niet meer gelijk aan de oorspronkelijke titel van het gedicht: "Not Waving, but Drowning". Rupert Hine deed precies hetzelfde toen hij zijn album uit 1982 ook opdroeg aan dit gedicht.
Het hele album bevat een unieke sfeer. Het geeft mij het gevoel me te bevinden in een broeierig oerwoud omringd door allerlei geluiden van mensen (spelende kinderen) of natuur (regen en onweer). De relatie tussen mens en natuur is in ieder geval het thema van de zes niet-instrumentale songs.
Het is niet zo gemakkelijk deze muziek in een hokje te plaatsen: Ambient? Minimal music? Art-rock? Wereldmuziek? Ik neig voor het laatste, mede omdat de titelsong gedragen wordt door het geluid van een didgeridoo. Wat doet zo'n etiket er ook toe! De muziek is ingetogen met verstilde vocalen en dreigende sferen en dat maakt het allemaal heel spannend.
Een meesterwerk en een vergeten klassieker!

Dit album destijds gekocht op basis van de (terechte) zeer lovende OOR review. Met terugwerkende kracht meteen alle andere albums gekocht. Not Drowning Waving is verstilde sfeervolle muziek en was het eerste platform waarmee pianist David Bridie internationaal naar buiten trad. Australische filmische wereldmuziek van een zeer hoog niveau met raakpunten aan Dead Can Dance, Peter Gabriel, Brian Eno, David Byrne, Robert Fripp, David Sylvian etc etc. Als je van dit soort dingen houdt dan neemt het je mee naar een andere luisterdimensie. Echt een aanrader voor de fans van bovenstaande namen. Dit is zo ontzettend Australisch dat ik mij niet voor kan stellen dat een band uit een ander continent zoiets zou kunnen maken, dat is een compliment aan deze bijzondere authentieke band.