DM Stith - Pigeonheart (2016)

O wat hebben we lang moeten wachten op de opvolger van het meesterwerk 'Heavy Ghost'. Zeven jaar voordat de opvolger zich heeft aangediend.
De grote vraag is dan: was dit album het lange wachten waard? Hierop kan ik volmondig 'JA' antwoorden.
Het is Mr. Stith gelukt om een zeer bizar, vevreemdend maar vooral intrigerend en bloedmooi album af te leveren.
Het lijkt erop dat hij het weer tot plaat van het jaar gaat schoppen, al is de concurrentie dit geweldige muzikale jaar heviger dan ooit.

Zeg dat! Deze plaat voelt wat meer lineair aan dan zijn voorganger, maar niet minder mooi. Pulserende elektronica vinden zijn - zoals vanouds - expressieve zangkunsten op ondoorgrondelijke wijze. Mooi hoe vooral die combinatie inderdaad vaker dan eens behoorlijk vervreemdend kan werken. Aan zijn stem, althans zijn zangtechniek lijkt hij overigens ook aardig aan gesleuteld te hebben, want hij klinkt beter bij stem dan ooit. Het zou aan mij kunnen liggen; Peter Gabriel heeft een opvolger. En niet alleen voor wat betreft stem/klank. Spiritueel voel ik wel verband tussen zijn werk op Passion en een nummer als Pigeonheart.

In ieder geval weer indrukwekkend en hopelijk groeit ook deze uit tot een persoonlijke favoriet, zoals Heavy Ghost dat ondertussen zeven jaar(!) geleden ook al deed.

Voor nu een 4/5.

Zo, weinig reacties hier op dit album. Terwijl 'Heavy Ghost' toch niet helemaal anoniem passeerde in 2009, volgens mij. Dacht dat 'ie het nog schopte tot de eindlijst van de OOR (voor wat het waard is, overigens). Maar dat betekende wel dat plaat en artiest in beeld waren. Misschien heeft de opvolger te lang op zich laten wachten en ik had 'm ook niet gezien in juli. Geen recensies gepakt.
Maar geen onaardige opvolger van het spannende 'Heavy Ghost'. Vind 'm zelfs wat beter dan de nieuwe Bon Iver, ook een plaat die een beetje uit het electronisch-experimentele vaatje tapt. Dit klinkt allemaal wat spannender en broeieriger.

op aanraden van samslam en wexxel99 dit plaatje eens geprobeerd

maar.... ik kan hier helemaal niets mee. de stem van de heer dm stith irriteert me mateloos: een ijle, dunne falsetto die grinta en karakter ontbreekt om de muziek naar een hoger niveau te tillen. de muziek kan ik enkel omschrijven als goed geprobeerde moeilijkdoenerij: een mix van folk, freakfolk en een uiterst gedateerde mix van fucked up electronica en lichte industrial. en de melodieën zijn ofwel onbestaand of goed bedoeld maar uiterst zwak.

ik heb na een tweetal luisterbeurten getwijfeld over mijn stem: 0,5 lijkt me heel hard voor een artiest die interessant en vernieuwend uit de hoek probeert te komen, maar een voldoende lijkt me echt te veel van het goede vanwege de vele zwakke plekken op deze plaat. een 1,5-je lijkt me dan ook een mooi compromis

zo, nu de nieuwe lambchop nog eens opleggen. een ware verademing na dit marteltuigje van een plaat.

Oh wow na één keer luisteren. Echt een kenner...pfff

ik heb aandachtig geluisterd, beste wexxel99, en ik vind deze plaat echt niets. het doet me niets, het irriteert me...

Niet mijn tip, maar toch bedankt om me op het bestaan van deze plaat te wijzen. Ik weet er wel weg mee. Sommige nummers zijn echt geweldig (o.a. 'Sawtooth' en 'Cormorant').