Adult Jazz - Earrings Off! (2016)

Zware teleurstelling. Na een prima doch ietwat wisselvallig debuut, lijken ze alle facetten van dat debuut die mij tegen zaten als fundament te hebben gebruikt voor dit vervolg. Waar mindere momenten op het debuut sporadisch aanwezig waren, is er hier juist een gebrek aan materiaal wat daadwerkelijk kan beklijven. Sterker, dit vervolg is op momenten ronduit pijnlijk om aan te horen; had daadwerkelijk moeite om zelfs de speeltijd van nog geen half uur te overbruggen.

Earrings Off heeft dus zijn momenten, maar is vooral een pijnlijk en onsamenhangende plaat van een band die al bewezen heeft veel meer in zijn mars te hebben. Snel vergeten.

Nou ja, de score laat het lijken alsof de heren van Adult Jazz ofwel hun akoestische gitaren uit de kast hebben gepakt om vijfentwintig minuten aan Duitse schlagers op te nemen, ofwel zichzelf in een studio hebben opgesloten om deze gehele tijdsduur vol te krijsen. Nu suggereert de laatste minuut van het titelnummer wel de waarschijnlijkheid van die tweede optie, maar als je even doorluistert kom je ook op deze opvolger genoeg interessante ideeën mee. Vooral op Ooh Ah Eh, dat zich kan meten met het beste werk van hun vrij geniale debuut, laten de meneren horen dat ze een ongekend talent hebben om ongestructureerde, aritmische en atonale muziek toch heel erg logisch te laten klinken. De "climax" van het nummer, die natuurlijk volledig typisch naar het midden van het nummer wordt verschoven, is ongelooflijk spannend, origineel en bovenal melodieus ongelooflijk interessant, zoals het deze band betaamt. Ook de tussendoortjes zijn verrassend genoeg het luisteren waard, vooral het treurige oergeluid dat (Cry for Home vormt.

Neemt niet weg dat het in tegenstelling tot het debuut hier allemaal bij vlagen allemaal redelijk, nou ja, kut klinkt. Alle mogelijke instrumenten en elektronica worden uit de kast getrokken, wat altijd interessant klinkt, maar soms wel gewoon ongelooflijk vervelend. De wiebelige geluidjes die de basis van het praktisch onluisterbare Eggshell vormen resulteren na een paar minuten in een soort audio-epilepsie en het titelnummer verliest zichzelf naar het einde toe dus ook compleet in stuurloze lelijkheid. Blijft over ongeveer zeventien minuten aan geflipte maar ongelooflijk leuke muzikale experimenten. En daar doen we het voor.