Jan Versteegh - It Takes Swing (2016)

Tsja, wat moeten we hier nou weer mee? Presentator Jan Versteeghs deelname als zanger aan tv-programma It Takes 2 lijkt hier vrolijk uitgemolken te worden. Ik moet zeggen: zijn vocale bijdrage aan het programma verraste me in positieve zin. Hij zong goed, en zijn repertoire - voornamelijk swing- en jazzstandards - is in ieder geval minder doorsnee dan wat je meestal bij talentenjachten hoort. Daarbij komt nog het feit dat hij - wat mij betreft - een aangename persoonlijkheid is om naar te kijken, zowel op als naast het podium.

Dan dit album. Lastig. Pluspunten:
- Goede liedjes
- Prettig algeheel geluid

Minpunten:
- Liedjes die al 5000 keer eerder zijn gedaan, waarvan minstens de helft beter.
- Een stem die voor een tv-presentator erg goed, maar voor een zanger vrij teleurstellend is.
- Een Engels accent om onder het vloerkleed te schuiven
- Een geluid dat ook heel saai is.

Dit album klinkt alsof er over ieder lied met een stoomwals heen is gereden om het in het straatje van de gemiddelde RTL-kijker de kunnen passen. Dat levert een saaie, maar ook vrolijke plaat op. Een hoogtepunt is de swingbewerking van Hello van Lionel Richie: normaal een draak die ik moeilijk binnenhoud, nu zeer goed te hachelen. Daarnaast kan ik het alleen maar toejuichen dat een iets groter publiek kennismaakt met het werk van Bertolt Brecht en Kurt Weil, dus ook Mack the Knife vind ik een leuke keus. Verder is het meest positieve wat er te zeggen valt dat deze plaat lekker wegluistert, en dat Trijntje Oosterhuis maar op twee nummers meezingt.

Zijn uitvoering van The Lady is A Tramp met Trijntje is ronduit om te janken. De rest luistert lekker weg maar is nergens hoogstaand. Dit is al vaker gedaan, maar dan vele male interessanter.