Cannonball Adderley - Julian Cannonball Adderley (1955)
mijn stem
11 stemmen
1
Soledad
geplaatst: 29 mei 2022, 17:23 uur
Met: Cannonball Adderley (alto saxophone), Jerome Richardson (tenor saxophone), Cecil Payne (baritone saxophone), Nat Adderley (trumpet), J.J. Johnson, Jimmy Cleveland (trombone), John Williams (piano), Paul Chambers (bass), Max Roach, Kenny Clarke (drums)
Als ik ik toch iemand graag op de alt sax hoor naast een Charlie Parker of Eric Dolphy dan is het wel Cannonball Adderley. Hoewel stilistisch niet te vergelijken heeft hij toch wel wat weg van beiden: de virtuositeit van Bird (hij benadert hem op zijn minst) en de ziel van Dolphy. Als iemand de souljazz op de kaart heeft gezet is het Cannonball wel. Des te interessanter is zijn debuutplaatje dan wel, al zit hij hier echt nog niet op het niveau dat hij een paar later zou bereiken.
Logisch maar het is duidelijk dat Cannonball hier zijn eigen sound nog moest vinden. Het spel klinkt al veelbelovend, de techniek is er al bijna (maar nog niet helemaal) maar zijn eigen 'footprint' ontbreekt hier nog een beetje. Dit zit nog wat af van de spetterende en keihard swingende souljazz die hij een paar jaar later met zijn befaamde quintets zou brengen. Nat Adderley is wel al aanwezig maar de rest van de bezetting duwt de plaat automatisch terug de traditie in. Want door de arrangementen kan het hier en daar wel wat oubollig klinken.
Niettemin een aangenaam plaatje waarin alle potentie wel al te horen is. En een uitstekende plaat natuurlijk al krijgt niet iedereen evenveel ruimte. Cannonball zelf geeft al wat aardige solo's weg hier en daar. Hij komt wat mij betreft hier nog het beste uit de verf op de ballads. Broertje Nat speelt al een uitstekend stukje hardbop trompet. En daarnaast valt baritonist Cecil Payne in zeer positieve zin op. Uitstekende boppende solo's en een aangenaam warm geluid. Voor de meer dan goede ritmesectie is niet zoveel ruimte. Al met al is dit echt geen slechte plaat maar valt het mijn inziens echt in het niet bij zijn latere werk waarbij ik soms van plezier uit mijn stoel kan opveren. Bij deze plaat blijf ik toch netjes zitten.
Ik heb zelf een Japanse persing van deze plaat waar de geluidskwaliteit prima is, maar waar Cannonball zelf nogal schel klinkt. Dat gaat wel enigzins ten koste van het luistercomfort. Niet te hard af spelen dus, maar gelukkig is dat bij deze plaat niet per se een must zoals dat met zijn live Quintet platen echt wel is.
Als ik ik toch iemand graag op de alt sax hoor naast een Charlie Parker of Eric Dolphy dan is het wel Cannonball Adderley. Hoewel stilistisch niet te vergelijken heeft hij toch wel wat weg van beiden: de virtuositeit van Bird (hij benadert hem op zijn minst) en de ziel van Dolphy. Als iemand de souljazz op de kaart heeft gezet is het Cannonball wel. Des te interessanter is zijn debuutplaatje dan wel, al zit hij hier echt nog niet op het niveau dat hij een paar later zou bereiken.
Logisch maar het is duidelijk dat Cannonball hier zijn eigen sound nog moest vinden. Het spel klinkt al veelbelovend, de techniek is er al bijna (maar nog niet helemaal) maar zijn eigen 'footprint' ontbreekt hier nog een beetje. Dit zit nog wat af van de spetterende en keihard swingende souljazz die hij een paar jaar later met zijn befaamde quintets zou brengen. Nat Adderley is wel al aanwezig maar de rest van de bezetting duwt de plaat automatisch terug de traditie in. Want door de arrangementen kan het hier en daar wel wat oubollig klinken.
Niettemin een aangenaam plaatje waarin alle potentie wel al te horen is. En een uitstekende plaat natuurlijk al krijgt niet iedereen evenveel ruimte. Cannonball zelf geeft al wat aardige solo's weg hier en daar. Hij komt wat mij betreft hier nog het beste uit de verf op de ballads. Broertje Nat speelt al een uitstekend stukje hardbop trompet. En daarnaast valt baritonist Cecil Payne in zeer positieve zin op. Uitstekende boppende solo's en een aangenaam warm geluid. Voor de meer dan goede ritmesectie is niet zoveel ruimte. Al met al is dit echt geen slechte plaat maar valt het mijn inziens echt in het niet bij zijn latere werk waarbij ik soms van plezier uit mijn stoel kan opveren. Bij deze plaat blijf ik toch netjes zitten.
Ik heb zelf een Japanse persing van deze plaat waar de geluidskwaliteit prima is, maar waar Cannonball zelf nogal schel klinkt. Dat gaat wel enigzins ten koste van het luistercomfort. Niet te hard af spelen dus, maar gelukkig is dat bij deze plaat niet per se een must zoals dat met zijn live Quintet platen echt wel is.
* denotes required fields.
* denotes required fields.