Hannah Georgas - For Evelyn (2016)

Ze komt in november naar Nederland en was benieuwd of dit iets voor mij was: een Canadese pop/rock singer-songwriter zangeres met indie invloeden.

Eerst de vorige albums beluisterd, dat bleek minder indie en iets meer indie pop te zijn. De singles van dit album bevallen meer en er zijn heeft veel meer electronic invloeden en daarmee meer in mijn straatje. Deze krijgt de komende weken de kans om indruk te maken.

De single Waste is voorlopig favoriet.

For Evelyn opent prima met Rideback, lekkere tegendraadse saxofoons, denk dat dit mijn favoriet word ook al is het wat traag.

Ook lekker, Don't Go zit vol galm en lekkere samenzang in het refrein. Dan het titelnummer Evelyn met mysterie in de synth en een tempo dat iets omhoog gaat, klinkt een beetje als iets van de band Metric, indie-rock, "I'm not afraid any more". De single Waste was al favoriet, wederom die lekkere saxofoons, tegendraadse en dissonant; nummer zou ook van St. Vincent kunnen zijn, ook die orgel-synth op het end is lekker.

De wereld zit vol zangeressen met prima en goede stemmen maar ieder moet knokken voor de gunst van de luisteraar. Met de eerste helft van dit album doet Hannah Georgas goede zaken in het bereiken van dat doel. Gas gaat iets wat terug op Walls maar klinkt nog steeds fijn, en ook zoals in het vorige nummer klinken St. Vincent en Metric terug. "when you left me, I was ready for you to leave".... "cause I buildt those walls.... so high....".

De nummers die volgen zijn prima tot goed maar ervaar ik als iets minder dan de eerste helft (met name in de teksten). Naked Beaches heeft iets retro 80s slow synthpop in zich. De nummers zijn lekker compact, vooral niet te lang. Dat retro geldt ook voor het iets wat funkier Crazy Shit. Veel ruimte voor spaarzame drums en piano-accenten op Lost Cause waar fijne synths af en toe doorheen prikken, met serieus einde "no one wants to see somebody fall to their knees and cry". Sober begin aan Angel All The Time en speelt ze met het bereik van haar stem, gaat haar goed af. Afsluiter City is iets wat melancholiek, maar prima eind, al zou ik zelf hebben gekozen voor een meer UP einde, maar de saxofoon is nu subtiel terug en dat is ook fijn.

Prima indie pop (rock) album met retro en poppy neigingen en ruimte voor subtiele synth-accenten en soms spelen met saxofoons. Bij de vijfde luisterbeurt besloten om het op te hogen, en ik denk de moeite waard om live te gaan horen/zien.