Ciaran Lavery - Let Bad In (2016)

Ciaran Lavery is een Ierse singer-songwriter, die prachtige muziek maakt, maar in Nederland redelijk onder de radar blijft. Dat is jammer.
Zijn tweede album 2016 is bijzonder mooi en ik ben blij dat ik het op mooi vinyl heb kunnen scoren. Ciaran Lavery heeft een prachtige , hese soms wat schurende stem, die prachtig resoneert in zijn nummers. Het is soms folk, maar met pop en ook soul invloeden. 'Let Bad In' heeft stuk voor stuk nummers die je laat smelten en verlangen naar meer.
Toch duurde het even voor Ciaran wist hoe het album moest klinken. Hij had allemaal losse songs en flarden, maar wist er geen geheel van te krijgen. dat veranderde toen hij een videoband zag van een familievakantie in Blackpool begin jaren 90. De hele familie Lavery was te zien – en de singer-songwriter was erg onder de indruk van wat hij zag en hoorde. Alles viel toen op zijn plek.
"Tot dan toe had ik een handvol nummers voor het nieuwe album die losjes met elkaar verbonden waren, met hoe ik er nu, op mijn leeftijd, op terugkijk, of hoe ik als jongere naar dingen kijk,
De video sprak me meteen aan en ik nam hem mee naar de studio om de audio op te nemen. Het was een experiment om te kijken of deze audio van de familievakantie alles met elkaar zou verbinden, en het bleek de lijm te zijn die het hele album samenbracht."

'Let Bad In' is een album met prachtig uitgewerkte nummers. Er is zeker sprake van introspectie, maar ook van rauwe randjes, soulvolle swing en een zodanige productie om Ciaran Laverty te onderscheiden van al die andere gevoelige jongens met gitaren.

Jarenlang was Ciaran Lavery frontman van de zevenkoppige indie-folkband Captain Kennedy. In Ierland een klein beetje succes, maar in het buitenland totaal niet. Dus vond Ciaran het tijd om solo te gaan en alle touwtjes zelf in handen te nemen.
Vreemd genoeg zijn de inspiratiebronnen van Ciaran niet de grote namen van de Ierse folkmuziek, maar juist de Amerikaanse folkariesten en dan hebben we het over Bob Dylan en de Woodstock-artiesten. Maar ook Arlo Guthrie en later Tom Waits.

Het album lijkt melancholisch te zijn, maar dat is toch niet het hele verhaal. ‘Sonoma’ , de intro start met klassiek piano gepingel. Maar dit wordt opgevolgd door ‘Okkervil River’ een uptempo nummer, mede door de percussie. Hij vertelt door poëtische teksten over zijn verleden, waardoor het album erg persoonlijk wordt. De muzikale omlijsting is breed, niet enkel de verwachte gitaar of piano, maar er zijn ook van allerlei geluidseffecten.
Puurheid, dat is duidelijk een kenmerk van dit album. Zoals in ‘Tell Them All’, waarin de gitaar alleen wordt gebruikt voor de essentie en een viool zachtjes huilt op de achtergrond. Ciaran kan goed overweg met het vertolken van verschillende emoties. Geen enkel lied is alleen droevig, er straalt altijd een sprankje hoop vanaf.

Het grote voorbeeld van Ciaran is Bonnie Prince Billie, waarbij succes niet belangrijk is. Maar wel van muziek kunnen leven een beetje onder de radar en een lange carrière hebben met een trouwe fanbase. Dat laatste lukt nog niet echt in Nederland vermoed ik, hoewel hij wel bij het uitkomen van dit album op heeft getreden op Noorderslag en 'Into the great open'.
Maar hopelijk kan Ciaran in het kleine gehucht Aghagallon kan blijven wonen en daar inspiratie blijven opdoen voor nieuwe songs. Er zijn al weer twee nieuwe platen na dit album uitgekomen, enkel opgepikt door fijnproevers, met goede kritieken.
En Ciaran laat in het titelnummer nog een bepaalde spreuk bij ons achter : “Als je het slechte eenmaal binnenlaat, kun je de deur niet meer sluiten.” Iets om over na te denken.