Mashrou' Leila - Mashrou' Leila (2009)

Wat doe je als een album een ontdekking blijkt (Ibn el Leil) en je nieuwsgierig bent geworden naar de rest? Dan ga je van start met het eerste album van een band uit Libanon, Mashrou' Leila genaamd.

Het is even heel apart als je opener Fasateen hoort: een nummer dat veel akoestischer en soberder klinkt dan de nummers op Ibn el Leil. De viool komt ook sterker binnen. Iets traditioneler.

Obwa klinkt als de Libanese dEUS. Verrassend en fris en duidelijk anders dan alles wat ik op hun laatste worp heb ontdekt. Net als de opener wat traditioneler maar niet voldoende om vol onder de noemer wereldmuziek te scharen, daarvoor is het te tegendraads en psychedelisch.

Op Min El Taboor zijn wat jazzy invloeden te horen zoals ook dEUS dat wel eens doet. Misschien is de vergelijking met deze Belgische band een gevaarlijke, maar qua gevoel hoor ik toch overeenkomsten. Eenzelfde vorm van avontuur.

Al Hajiz is ook een fijn muzikaal avontuur: schurend, krassend en vervreemdend en toch zeer goed aan te horen. Ik hou wel van dit soort broeierigheid.

Shim el Yasmine is somber en sober, akoestisch getint met gefluit en al. Je wordt hier spontaan droevig van, ook al heb je geen idee waar het over gaat.

Im-bim-billilah draait vooral om de vocale acrobatiek van zanger Hamed Sinno. Een jazzy melodie en rock gitaar maken het nummer net even wat aparter waardoor het een aardige uitdaging is.

Dan klinkt Latlit gelijk een stuk Oosterser. Eigenlijk de eerste keer op dit album, maar al snel slaat het om in een haast nerveuze, gedreven dollemansrit.

Dat is Khaleeha Zikra dan weer niet. Tergend en stroperig gaat dit nummer voort en heeft een haast hypnotiserende kracht.

Raksit Leila is de afsluiter van een relatief kort album. Het is gelijk het langste nummer dat van start gaat op akoestische gitaar wat heel snel over gaat in een bijna gezellige riedel. Gezelligheid kent geen tijd en dat na alle uitdagende nummers. Maar zo simpel is het ook weer niet, want genoeg leuke, swingende, salsa- uitstapjes gaandeweg de trip en dan is het opeens even stil om vervolgens door te gaan als lieflijk, orkestraal walsje. En dan blijft de plaat gewoon nog even een tijde doorkraken alvorens we een orkest horen met een orgeltje in de hoofdrol. U zei rare wendingen? U krijgt ze op een presenteerblaadje.

Ibn el Leil, hun laatste worp uit 2015 (en een re-issue in 2017) was een voltreffer. Dit debuut klinkt heel anders, maar zou dezelfde liefhebbers ook best kunnen bekoren, of misschien nog wel meer. De electronic invloeden zijn hier niet te horen, wel meer jazzy en de viool heeft een duidelijker rol. De naam dEUS blijft doorlopend door mijn hoofd spoken. Eenzelfde soort uitdagendheid richting de luisteraar. Ik mag dat wel.

Ook dit mag gerust een voltreffer genoemd worden.