Steve Hackett - Wild Orchids (2006)

knap stukje achterhaald werk!

Graag wat meer uitleg ...

ik heb hem net geluisterd, had hem voor iemand anders gekocht. het is weer tyisch een beetje dit, beetje dat, wat oosterese invloeden, matig zangwerk, breakje hier, tempowisseling daar, en natuurlijk zo vol mogelijk proppen die cd, anders gaan de kopers weer klagen dat ze te weinig muziek krijgen. compositorisch daarbij zeer matig. ik snap niet wat mensen hier goed aan vinden.

Allé, kom dat tegen. Ik heb gisteren zijn eerste soloplaat gekocht. Sta je daar ook zo kritisch tegenover?

ken ik niet.

zal er wel eens wat van gehoord hebben...

niet alles kan een klein half uurtje punk zijn....

nu snap ik je even niet heer C. Ik heb hem ook net beluisterd & hij valt me reuze mee. De typische Hackett-gitaar laat z'n werk toch altijd tot een hoger niveau opklimmen. Nu ja, wat betreft de zang klopt het wel. Ik zie ook liever andere zingen dan Hackett zelf. Maar kortgezegd vind ik dit een zeer degelijk Hackett-album. Kan (nog) niet met z'n beteren wedijveren, maar wel gewoon goed.

half uur is nog veeeeeeeeeeeeels te lang

Bovenstaande volgorde van tracklisting is mijn inziens niet goed. Afgelopen dagen heb ik dit album een aantal luisterbeurten gegeven en ik moet zeggen dat ik nou niet zo enthousiast over dit album ben. Het is weer een hele mengeling van verschillende stijlen, daarom zal ik de nummers afzonderlijk afgaan (en op de juiste volgorde).
1- A night in toytown. Begint met typische Hackett klanken waarna een uptempo ritme wordt ingezet. Je zit gelijk in de 'Driver's seat'. Een lekker opzwepend begin.
2- Waters of the wild. We gaan richting India. Dit doet me denken aan Mike Batt's 'The ride of Agadir', alleen prefereer Batt's muziek.
3- Set your compass. Hier staat het kompas duidelijk naar het verleden. Terug in de tijd van 'Voyage of the acolyte'. Een typisch 70-er jaren melangolisch nummer.
4- Down street. Een zwaar vervormde stem over diverse stijlen gedrapeerd. Hoe stop ik zoveel mogelijk stijlen van muziek in ruim 7 minuten. Het begint als een soort detective, daarna hoor ik big band, om dan te eindigen in jazzy geneuzel. Er ontbreekt een thema waardoor het moeilijk is bij de les te blijven.
5- A girl called Linda. Ik hoop dat met Linda meer te beleven valt dan ik hier hoor. Een vervormde stem over ballroom muzak.
6- To a close. Mike Batt komt nog een keer langs. Nu met een kopie van 'Lady of the down'.
7- Ego and Id. Stevig nummer in GTR stijl. Weer die verdomde vervormde stem. Wel lekkere drum en dito gitaarsolo's. Hé, dat doet toch wel even goed.
8- Man in the long black coat. Cover van Bob Dylan. Begint alla Ry Cooder om dan over te gaan in een Mark Knofler deuntje.
9- Wolf work. Mooi orkest intro om dan ever te gaan in een lekkere vette sound. Spannendste en beste stuk van het album.
10- Why. 'Why must you treat me like a child' Een retro uit de 30-er jaren. Gelukkig maar 50 sec.
11- She moves in memories. Dit ontgaat mij totaal. 5 min orkest wat zo uit elke Walt Disney film kan wandelen. Ik dacht dat Phil Collins daar nu mee bezig was.
12- The fundamentals of brainwashing. Hackett meets Gilmour. Best een aardig stuk waar ik PF's High Hopes in hoor.
13- Howl. Zware drum met weer vele gitaarsolo's. Intrumentaal en kabbelt voort tot het einde zonder enige climax.

Het valt toch wel tegen. Er is ook een versie met 4 extra nummers, maar dat laat ik maar langs me heen gaan. Dit album zal toch niet in mijn platenkast terecht komen. Had 'To watch the storm' toch nog een aantal sublieme songs, dit album ontbeert ze.
Waarom niet nog een 'Please don't touch' of 'Darktown' waarin hij de muzikale verantwoordelijke is en zingen overlaat aan diegene die het kunnen, zodat je de zang niet steeds hoeft te camoufleren.
Het doet pijn, maar 'Wild Orchids' blijft bij mij steken op 2*

Er zijn verschillende track listings en dat komt tegenwoordig vaker voor.

Grappig als je in je top 10 Radiohead en Therapy? opneemt en dit dan achterhaald durft noemen.

Hoe meer ik dit album leer kennen, hoe meer de grootsheid van supergitarist Steve Hackett naar boven drijft. En hoe meer ik me erger aan uitspraken als 'achterhaald'.

Vergelijkbaar met To Watch The Storms hoewel ik die toch iets beter vind. Moeilijk om dit soort muziek op zijn juiste waarde te schatten. Hackett blijft je keer op keer weer verrassen met zeer aparte en ongewone composities waar schitterende kunstwerkjes tussenzitten.

Best een aardige plaat. Hackett grijpt hier wat mij betreft enigszins terug naar de CD's Spectral Mornings en Defector en weet een zekere subtiele sound te behouden zonder op welke manier ook te verzanden in oeverloos gitaargebeuk waar menig moderner progrock groepje zich tegenwoordig toch toe laat verleiden.

Knappe plaat van Hackett, niet zo sterk als zijn eerste 4 platen, maar toch heel behoorlijk.

Hackett moet alleen niet meer zelf gaan zingen maar gewoon een paar sterke gastvocalen inhuren.

Man In The Long Black Coat weer eens gehoord, ik dacht toch werkelijk ff dat Mark Knopfler hier voorbij kwam zeilen.

Is 'A Dark Night in Toytown' een herwerking van een ander nummer van Steve Hackett? Ik ken dat nummer precies, maar kan het niet thuiswijzen.