Yngwie Malmsteen - World on Fire (2016)

Tsja, Yngwie Malmsteen. Wie kent zijn naam niet? Maar wie luistert het nou daadwerkelijk nog elke keer? Mensen die met nostalgische gevoelens uit de jaren 80 even de nieuwe Yngwie opzetten zullen waarschijnlijk één ding meteen opmerken: de tijd heeft stil gestaan voor Yngwie... En dat staat ie al een tijdje. Ieders favoriete Zweed krijgt met enige regelmaat kritiek vanuit de rockgemeenschap dat hij enkel snel kan spelen en geen goede songs weet te schrijven. Mensen die de tijd namen om zijn werk te beluisteren waren het hier al gauw niet mee eens, maar na het beluisteren van World on Fire begint dit toch echt werkelijkheid te worden.

Deze plaat is grotendeels instrumentaal en, ik vermoed, bevat geen andere personen. Sowieso speelt Yngwie zelf gitaar en bas, en ook zingt hij zelf op de enige drie nummers met zang ('World on Fire', 'Lost in the Machine' en 'Soldier'). Verder verdenk ik hem ervan dat hij de drums geprogrammeerd heeft, zelf het voorkantje in elkaar heeft gezet, eigenhandig de boel heeft gemixt en gemasterd, en persoonlijk alle exemplaren opstuurt naar de hele wereld. Dit beeld is in eerste instantie die van een zeer hardwerkende man die gelooft in zijn werk, maar uiteindelijk ook eentje van een man die alles zelf wil doen, niet openstaat voor andere ideeën, en dus ook helemaal geen feedback krijgt op wat hij aanlevert.

Iemand moet Yngwie even wakker schudden voordat het te laat is. Dit is de zoveelste plaat op rij waar de welbekende arpeggio's voorbij razen, waar de shredsolo's om je oren vliegen, en waar dezelfde melodieën en drumpatronen je keer op keer tegemoet komen. Kom op, gitaarvirtuoosje, huur een goede zanger in, werk met professionals die weten wat ze doen, en kom eens aanzetten met een dozijn goede songs... en vermijd het liefst ook zelfplagiaat. Oh, wat doet me dit verlangen naar zijn platen uit de jaren 90...

Jaren 80 bedoel je denk ik?

Nee, ik bedoel echt de jaren 90. Eclipse, Fire & Ice, The Seventh Sign, Magnum Opus, en Facing the Animal. Ohja, en natuurlijk het knallende Alchemy nog. Die hele rits platen maakt wat mij betreft gehakt van een Marching Out of Trilogy, hoewel die ook zeker niet slecht zijn. Bovendien gooit Yngwie wat stilistische variatie in zn 90s platen, en dat is de context waarin ik naar deze periode refereer. Natuurlijk, de jaren 80 zijn commercieel zijn meest succesvolle jaren, maar in de 90s liet hij zien wat hij allemaal nog meer kon. Helaas was menig fan toen alweer afgehaakt vanwege de tijdsgeest.

ok

Ik vind zijn beste nummers op de eerste 4 albums staan. Maar in de jaren 90 heeft hij ook nog mooi spul uitgebracht ja. Daarna is ie het spoor aardig bijster geraakt..

Dit album is ook weer meer van hetzelfde, vrij inspiratieloze herhaling van de welbekende riedeltjes in demokwaliteit. Een onnoest stukje huisvlijt zullen we maar zeggen