The Tibbs - Takin' Over (2016)
mijn stem
5 stemmen
Nederland
Funk / Soul
Label: Record Kicks
-
Dog Days (3:11)
-
Get Back Tuesday (3:33)
-
Until We Meet Again (5:09)
-
Armada (4:48)
-
96 Tears (2:52)
-
Next Time (3:02)
-
Suffocated (3:58)
-
Washed My Hands (2:52)
-
The Story Goes (2:57)
-
Wild Way (4:09)
-
Cussin', Cryin' (2:36)
1
geplaatst: 26 juni 2016, 16:12 uur
In Nederland blinken we aardig uit in de muziek die meer hang naar de jazz, of juist de R&B hebben. Regelrecht soul/funk is niet vaak te horen vanaf Nederlandse bodem. Daar kwam in 2014 verandering in met de eerste plaat van The Tibbs.
Met de opzet van zeven mannen in pak en een zangeres daarvoor doet het je snel terugdenken aan Daptone-achtige rituelen. Als het dan ook nog van die kwaliteit zou zijn, dan is dat vast niet erg. Muzikaal moeten we een combinatie van nothern en southern soul verwachten. Allemaal bezongen door zangeres Elsa Bekman.
Het feest wordt in ieder geval geopend door Dog Days. Dat is een vrolijke en fijn swingende opener. Goed begin is het halve werk zullen we maar zeggen. En half werk wordt uiteindelijk heel werk. Daar wordt in ieder geval met Get Back Tuesday een vervolg aan gegeven. Een lekker funky nummer en hierop is goed te horen dat Elsa Bekman een meer dan uitstekende zangeres is. We ontmoeten haar wederom zo op Until We Meet Again. Een stuk rustiger, dat wel, maar daarmee creëren ze wel meer ruimte voor de aanwezige vocale capaciteiten.
Die rust horen we ook nog op Armada. Een nummer met een mooie intensiteit en ook een nummer die muzikaal mooi ingekleurd is. Net als de prima cover 96 Tears trouwens. Echt een glimlach krijg ik daarna toch echt wel van Next Time. Een vrolijk nummer met een aanstekelijk ritme. Erg fijne muziek dit.
Suffocated doet op het niveau van swing er nog een level bovenop. Dat nummer swingt echt de pan uit en is daarbij muzikaal ook nog eens opvallend rijk. Om er daarna met Washed My Hands nog maar eens een ton extra energie tegenaan te knallen. Genieten van dit soort sterke muziek is geen straf.
The Story Goes bedient zich van een mid-tempo. Geeft tussendoor de nodige rust, want we waren aardig bezweet geraakt door het swingen op voorgaande songs. Wild Way is dan misschien wel net zo midtempo, maar heeft veel energie. Die energie lijkt vooral voort te komen uit de vocalen. Het geheel wordt dan uiteindelijk afgesloten door Cussin’ Cryin’and Carryin’ On. Ook een cover en ook deze is alleraardigst.
Met The Tibbs dient zich een nieuwe groep aan op de top van de Nederlandse soul/funk. Uitstekende muziek en een erg fijn nieuw album.
(bron: Opus de Soul)
Met de opzet van zeven mannen in pak en een zangeres daarvoor doet het je snel terugdenken aan Daptone-achtige rituelen. Als het dan ook nog van die kwaliteit zou zijn, dan is dat vast niet erg. Muzikaal moeten we een combinatie van nothern en southern soul verwachten. Allemaal bezongen door zangeres Elsa Bekman.
Het feest wordt in ieder geval geopend door Dog Days. Dat is een vrolijke en fijn swingende opener. Goed begin is het halve werk zullen we maar zeggen. En half werk wordt uiteindelijk heel werk. Daar wordt in ieder geval met Get Back Tuesday een vervolg aan gegeven. Een lekker funky nummer en hierop is goed te horen dat Elsa Bekman een meer dan uitstekende zangeres is. We ontmoeten haar wederom zo op Until We Meet Again. Een stuk rustiger, dat wel, maar daarmee creëren ze wel meer ruimte voor de aanwezige vocale capaciteiten.
Die rust horen we ook nog op Armada. Een nummer met een mooie intensiteit en ook een nummer die muzikaal mooi ingekleurd is. Net als de prima cover 96 Tears trouwens. Echt een glimlach krijg ik daarna toch echt wel van Next Time. Een vrolijk nummer met een aanstekelijk ritme. Erg fijne muziek dit.
Suffocated doet op het niveau van swing er nog een level bovenop. Dat nummer swingt echt de pan uit en is daarbij muzikaal ook nog eens opvallend rijk. Om er daarna met Washed My Hands nog maar eens een ton extra energie tegenaan te knallen. Genieten van dit soort sterke muziek is geen straf.
The Story Goes bedient zich van een mid-tempo. Geeft tussendoor de nodige rust, want we waren aardig bezweet geraakt door het swingen op voorgaande songs. Wild Way is dan misschien wel net zo midtempo, maar heeft veel energie. Die energie lijkt vooral voort te komen uit de vocalen. Het geheel wordt dan uiteindelijk afgesloten door Cussin’ Cryin’and Carryin’ On. Ook een cover en ook deze is alleraardigst.
Met The Tibbs dient zich een nieuwe groep aan op de top van de Nederlandse soul/funk. Uitstekende muziek en een erg fijn nieuw album.
(bron: Opus de Soul)
* denotes required fields.
* denotes required fields.