Widowmaker - Blood and Bullets (1992)

Zeer fraai album van meneer Snider! Eigenlijk (veel) beter dan alles dat hij met Twisted Sister heeft gedaan vind ik. De songs zijn volwassener en steken gewoon beter in elkaar. Heerlijk logge gitaarsound van Al Pitrelli ook. De video voor Het titelnummer kwam destijds vaak voorbij in Headbanger's ball van MTV. Mooie tijden!

Dee Snider liet op dit album horen dat hij niet alleen een verdienstelijk zanger is maar ook het stevigere genre beheerst. Het titelnummer is lekker log en zwaar, op Blue for You gaat Dee op de blues toer. Reason to Kill is wederom weer zo'n lekkere trage stamper. Desalniettemin is het geen topper; met name het Twisted Sister DNA is nooit ver weg. Dat is op zich niet erg maar soms lijkt het wel of Dee hinkte op 2 gedachten; het 'serieuzere' publiek verassen met een hardere sound of blijven hangen in zijn party-imago. Dat levert een album op met 2 gezichten. Een aantal heerlijke nummers op de eerste helft van de schijf maar daarna wordt het allemaal wat plicht matiger en grijpt Dee toch terug op zijn oude vertrouwde stijl.

Een kleine herwaardering voor dit plaatje waar Snider uit een wat serieuzer vaatje ging tappen.
Niet dat het een bereheavy schijf betreft maar als geheel klinkt het net wat zwaarder dan zijn werk met Twisted Sister.
Op Blood and Bullets wist Dee een fraaie mix te vinden tussen heavy materiaal (Reason to Kill en de titelsong) en het verleden.
En passant wordt er nog een blues kraker opgezet waar een band als Whitesnake patent op had enkele jaren daarvoor.
Echter de meeste aandacht gaat uit naar de stem van Dee, soms wat onderbelicht maar de power, inhoud maar ook finesse die uitgaan van zijn zanglijnen, zijn voor mij niet te versmaden.
Blood and Bullets vormt het zoveelste bewijs van artiesten/bands, die midden in het grunge geweld met prima en fris klinkende hardrockplaten op de proppen kwamen.