The Low Anthem - Eyeland (2016)

Ik heb enorm genoten van " Oh my God,Charlie Darwin".
Benieuwd of dit album de verwachtingen kan inlossen.

Hmm een nieuwe Low Anthem. Ze waren inmiddels afgezakt tot band die niet meer werd geboekt en het moest doen met een schrale hoeveelheid aan optredens en de stekker leek er helemaal uit te gaan. Maar nu toch weer een album. Wat een lelijke hoes. Maar eens beluisteren...

Dit is een van de vreemdste platen die ik de afgelopen jaren heb beluisterd en dat vervolgens ook bleef doen. Mijn vriendin vatte het album uiteindelijk het beste samen. Nadat ze van alles aan het doen was door het hele huis heen, liep ze de kamer weer in en zei: "dit is hele vreemde muziek, maar ik vind het toch leuk op de een of andere manier". Toen realiseerde ik me pas hoe hard ik het album aan het afspelen was en me iedere keer weer verbaasde over de wendingen die Eyeland me voorlegde. Het gaat van lieflijke singer-songwriter nummers naar "gewone" nummers met heel erg vervreemdende effecten -een redelijk rechtdoorgaand The Velvet Underground achtig nummer stort volledig in- , tot uiteindelijk het volledige experiment, waar geen kop noch staart meer aan te ontdekken valt. Niets dan geluidseffecten die in een bepaalde volgorde aan de luisteraar gepresenteerd worden.

Als totaal werkt Eyeland volkomen. Wie de tijd neemt, merkt dat alles op zijn plaats valt. Iets dat indruk maakt, want ik heb over het algemeen weinig geduld voor experimenten. Sterker, The Low Anthem is er voor het eerst in geslaagd om mijn aandacht vast te houden. Op de vorige twee platen lukte dit heel matig ('Oh My God, Charlie Darwin') tot helemaal niet ('Smart Flesh'). Deze plaat is een trip, een avontuur zonder bekend einde. Dat mag zeker wel eens gewaardeerd worden.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Low Anthem - eyeland - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Providence, Rhode Island, afkomstige band The Low Anthem timmerde al even aan de weg toen het in de zomer van 2009 wereldwijd doorbrak met het verrassende Oh My God, Charlie Darwin.

Op deze nog altijd fascinerende plaat gaf de band, mede door een opvallend rijk instrumentarium, een geheel eigen draai aan haar door invloeden uit de blues, country en folk gedomineerde Americana.

De lijn werd doorgetrokken op het in 2011 verschenen Smart Flesh, dat lang niet zoveel aandacht trok als zijn voorganger, maar in muzikaal opzicht wat mij betreft nog net wat overtuigender was.

Na een stilte van vijf jaar keerde The Low Anthem onlangs terug met eyeland en wat is dit een bijzondere plaat. eyeland is enerzijds bijzonder omdat de plaat voor een groot deel totaal niet aansluit op zijn twee voorgangers, maar de nieuwe plaat van The Low Anthem valt ook op door muziek die geen moment van plan is om binnen de lijntjes te kleuren.

Op haar nieuwe plaat heeft The Low Anthem de ingetogen en bijzonder gearrangeerde Americana zeker niet helemaal opgegeven. De plaat bevat een aantal songs die met enige fantasie ook best op een van de twee voorgangers had kunnen staan, maar hiernaast experimenteert The Low Anthem er driftig op los en schiet het in 11 songs en 42 minuten alle kanten op.

In een aantal songs op de plaat krijgt de folk van weleer een rauwe of juist bijna verstilde impuls, maar eyeland bevat ook flink wat songs waarin elektronica en invloeden uit de psychedelica en neo-psychedelica de hoofdrol spelen. Dat slaat soms door in de richting van behoorlijk ongrijpbare soundscapes of experimenten, maar The Low Anthem grijpt in de wat meer psychedelische tracks net zo makkelijk terug op het werk van The Beatles van decennia geleden.

Voor een ieder die de vorige twee albums van de band koesterde, ligt eyeland zeker in eerste instantie waarschijnlijk wat zwaar op de maag, maar eyeland is ook een plaat waarin de ruimdenkende muziekliefhebber zich compleet kan verliezen. In de 42 minuten die eyeland duurt gebeurt er zoveel dat het je soms duizelt. Lang niet alles is even mooi of indrukwekkend, maar de plaat staat ook vol met muziek om van te watertanden.

Ik merk zelf dat bij herhaalde beluistering steeds meer puzzelstukjes op hun plek vallen, waardoor eyeland behoorlijk begint te groeien. Het levert een plaat op die nauwelijks is te vergelijken met zijn twee indrukwekkende voorgangers, maar die zeker niet minder mooi en bovendien een stuk avontuurlijker is. Ik ben uiteindelijk toch weer diep onder de indruk. Erwin Zijleman

Ik heb eigenlijk geen woorden om deze langspeler te omschrijven.. als ik er dan toch iets over moet zeggen; 'What a strange trip it has been..!'

Op het eerste gehoor kloten ze maar wat aan, maar na meerdere malen opleggen en eventjes doorzetten geeft deze psychedelische trip, waar het experiment op de voorgrond treedt, door het oerwoud dat Eyeland heet de 'paden' prijs. De moeite waard, maar verwacht geen Charlie Darwin 2, dan kom je vies bedrogen uit.

Sorry ik haak af.......
en live nog slechter.
Wat een afknapper, ongelofelijk vervormd geluid, een belediging voor het publiek.

Een album met aanvankelijk een hoog “que?!” gehalte zeker als je rechtstreeks overstapt van OMGCD, hun beste tot nu maar gaandeweg maakt deze psychedelische trip van een album toch hier en daar iets los. Een song als Pepsi Moon of Dream Killer is gewoon vintage Low Anthem. In Her Little Cosmos en opener In Eyeland belanden ze dan ook nog aan de goede kant van het experiment wat niet het geval is in alle songs.