Brigid Mae Power - Brigid Mae Power (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Brigid Mae Power - Brigid Mae Power - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het titelloze debuut van de Ierse multi-instrumentalist en singer-songwriter Brigid Mae Power krijgt in Engeland en de Verenigde Staten redelijk veel aandacht, maar lijkt vooralsnog geruisloos aan Nederland voorbij te gaan.

Zonde, want de muzikante uit Galway, die overigens werd geboren in Londen en momenteel veel tijd doorbrengt in New York, heeft een buitengewoon intrigerend debuut afgeleverd. Laten we hopen dat een Nederlandse release wat gaat helpen, want dit debuut is te bijzonder om te laten liggen.

Het is een debuut dat nadrukkelijk doet denken aan de platen die Joni Mitchell een aantal decennia geleden maakte, maar Brigid Mae Power heeft zich ook zeker laten beïnvloeden door de muziek van Britse muzikanten als The Cocteau Twins, This Mortal Coil en P.J. Harvey.

Het zijn invloeden die moeilijk met elkaar te verenigen lijken, tot je naar het fascinerende debuut van Brigid Mae Power luistert. Haar debuut bevat acht tracks, waarvan de meeste bovengemiddeld lang zijn. Het zijn zich langzaam voortslepende tracks vol invloeden uit de folk en psychedelica van weleer, welke door Brigid Mae Power worden voorzien van de vocalen waar het 4AD label in de jaren 80 en 90 het patent op had. Het is een unieke combinatie van invloeden, die dan ook een uniek geluid oplevert.

Brigid Mae Power maakt muziek die niet van deze tijd lijkt, maar het is ook muziek die in het verleden niet werd gemaakt. Zeker bij eerste beluistering is het even wennen aan het lage tempo, aan het bijzondere geluid van de plaat en zeker aan de bijzondere vocalen, maar wanneer je eenmaal bent gevallen voor de bijzondere muziek van Brigid Mae Power heeft dit debuut een hele bijzondere en bezwerende uitwerking.

Het is bijzonder hoe de vocalen van de Ierse muzikante steeds het randje opzoeken. Het zijn vocalen die bij flink wat mensen tegen de haren in zullen strijken, maar ik vind het persoonlijk prachtig. Het zijn zoals gezegd vocalen die herinneren aan de hoogtijdagen van bands als Cocteau Twins en This Mortal Coil, maar Brigid Mae Power raakt ook aan een oude folkie als Karen Dalton of aan de 90s cultheldin Mary Margaret O’Hara, wiens debuut en meteen ook zwanenzang bij iedereen in de platenkast zou moeten staan.

Zeker wanneer Brigid Mae Power de instrumentatie uiterst sober houdt is het allemaal niet makkelijk, maar acht wat is het mooi wanneer je je eenmaal hebt opengesteld voor deze bijzondere plaat. Ik geef eerlijk toe dat ik deze plaat ook niet iedere dag op zet, maar als de tijd er rijp voor is, is het intens genieten. Keer op keer. Erwin Zijleman

Potverdikkie! Vandaag 3x achter gehaald en ben om! In dit genre/deze hoek (folk/indie enz.) ben ik de Jaren nog lastig te paaien maar alle ingredienten hiervoor zijn op The Two Worlds helemaal aanwezig. Sferisch, enigszins duister, heerlijk langzaam (ik denk Low) en vol vocale pracht. Brigid Mae heeft de Power en de karige 2018 release stroom krijgt plots een flinke boost. Hup Brigid Mae!

Oeps bovenstaande hoorde bij haar nieuwe album. Zal deze ook eens beluisteren gezien de hoge kwaliteit van The Two Worlds

Wat een mooi, bijna magisch album van deze Ierse zangeres. Geworteld in de folk, maar daarbij moet je meer denken aan Judee Sill en Linda Perhacs. Erg belangrijk is de productie van deze plaat door Peter Broderick. Ik denk dat zijn bijdrage erg belangrijk is. De plaat begint met een prachtig nummer, 'it's clearing now'. Bijna 8 minuten word je meegenomen in een prachtig melancholisch tapijt van muziek , akoestische instrumenten met hier en daar ook wat toetsen. Daarover heen de prachtige stem van Brigid. Vergelijkingen met Elizabeth Fraser in de bijdrage van This Mortal Coli (zeker in songs of the siren) komen langs. Enkel dan nog met een duidelijke folk touch. Het tweede nummer is prachtig van eenvoud, een prachtige Joni Mitchell achtig nummer, enkel met piano begeleiding. Ook het derde nummer is redelijk minimaal, nu enkel met gitaarbegeleiding.. Het 4e nummer is weer veel gevarieerder. En zo gaat het door, het ene pareltje na het andere. Iemand schrijft het volgende over de nummers : “trusting if you lose yourself or your way — you can come back”. Nummers die gaan over verandering, transforamtie, moederschap, moed, vertrouwen, acceptatie en kracht. Invloeden van de jaren 60, (Judee Sill and Linda Perhacs), jaren 80 (Cochteau Twins en meer 4AD groepen) met een prachtige new-folk touch.
Een album wat vraagt om aandachtige beluistering, dat verdient het ook.