1
geplaatst: 2 juni 2021, 18:24 uur
Dit vinyl album voor 1,50 euro meegenomen uit de kringloop, puntgaaf exemplaar. Ik zag dat hier nog niemand iets bij had geschreven en dat is wel jammer.
Het derde album van deze Afrikaanse Ghanese fusion/jazz world band. De twee vorige albums sloegen in als een bom. Ze pasten ook echt in de tijd met de Roger Dean hoes en aanstekelijke muziek. Uniek in die tijd en ze werden omarmd door het publiek.
En bij dit derde album willen ze zich toch verder ontwikkelen. Andere manager/producer, geen Roger Dean hoes meer , maar van een Afrikaans artiest Abdul Mati Klarwein.
De kritiek was dat het allemaal wat commerciëler klonk, wat kortere nummers , al met al een buiging naar het grote publiek.
Toch is dat wat te simpel, er zitten wat commerciëlere nummers bij , maar ook nog de nummers waarbij Osibisia hun kenmerkende mix van rock, tribal, funk en psychedelia laat horen, met dat heerlijke hammond orgen alom aanwezig. Het eerste nummers is zo'n song dat niets onder doet voor de vorige albums. Wango Wango daarentegen is duidelijk minder en zo wisselt de kwaliteit wel. Maar het geheel beluisterend is het zeker geen slecht album.
Het eindigt met een prachtige ballad, want ook dat kunnen ze.
Misschien wat minder dan hun voorgangers, maar zeker nog de moeite waard en kwalitatief best in orde.
Helemaal passend in die jaren 70, waar bij alle stromingen deze Afrikaanse fusion ook een plaatsje kreeg.
Het derde album van deze Afrikaanse Ghanese fusion/jazz world band. De twee vorige albums sloegen in als een bom. Ze pasten ook echt in de tijd met de Roger Dean hoes en aanstekelijke muziek. Uniek in die tijd en ze werden omarmd door het publiek.
En bij dit derde album willen ze zich toch verder ontwikkelen. Andere manager/producer, geen Roger Dean hoes meer , maar van een Afrikaans artiest Abdul Mati Klarwein.
De kritiek was dat het allemaal wat commerciëler klonk, wat kortere nummers , al met al een buiging naar het grote publiek.
Toch is dat wat te simpel, er zitten wat commerciëlere nummers bij , maar ook nog de nummers waarbij Osibisia hun kenmerkende mix van rock, tribal, funk en psychedelia laat horen, met dat heerlijke hammond orgen alom aanwezig. Het eerste nummers is zo'n song dat niets onder doet voor de vorige albums. Wango Wango daarentegen is duidelijk minder en zo wisselt de kwaliteit wel. Maar het geheel beluisterend is het zeker geen slecht album.
Het eindigt met een prachtige ballad, want ook dat kunnen ze.
Misschien wat minder dan hun voorgangers, maar zeker nog de moeite waard en kwalitatief best in orde.
Helemaal passend in die jaren 70, waar bij alle stromingen deze Afrikaanse fusion ook een plaatsje kreeg.
0
geplaatst: 3 juni 2021, 10:37 uur
Ik heb iets meer voor deze lp betaald, maar ik heb een zwak voor deze band. Er moet sowieso meer Afrikaanse folk/psychedelica zijn in elk geval.
0
Mssr Renard
geplaatst: 28 augustus 2021, 09:31 uur
Soms vergeet je hoe goed een band is/was. Op zoek naar alle essentiële jambands van de voorbijgaande decennia (Allmans, Santana, etc. etc.) mag de Britse/Ghanese band Osibisa natuurlijk niet overgeslagen worden.
Een mooie tegenhanger van genoemde bands, smelt Osibisa ook rock samen met allerlei andere stijlen maar in plaats van blues/jazz (Allman Brothers), country/folk (Grateful Dead), latin (Santana), pakt Osibisa allerhande afrikaanse stijlen beet zoals High-Life en Afrobeat.
De aanstekelijke en zeer vurige muziek, de blazers, Santanesque leadguitar en veelvuldige percussie maken van die jaren '70 platen echt smakelijke platen. Mooie platenhoezen, die doen denken aan progrock, maar dat is nu net iets wat de band níet is, al neigt So So Mi La So met het mooie fluitspel wel een klein beetje naar de prog/fusion.
Liefhebbers van jambandmuziek zouden Osibisa moeten meepakken, als ze die tegenkomen in de platenbakken.
Een mooie tegenhanger van genoemde bands, smelt Osibisa ook rock samen met allerlei andere stijlen maar in plaats van blues/jazz (Allman Brothers), country/folk (Grateful Dead), latin (Santana), pakt Osibisa allerhande afrikaanse stijlen beet zoals High-Life en Afrobeat.
De aanstekelijke en zeer vurige muziek, de blazers, Santanesque leadguitar en veelvuldige percussie maken van die jaren '70 platen echt smakelijke platen. Mooie platenhoezen, die doen denken aan progrock, maar dat is nu net iets wat de band níet is, al neigt So So Mi La So met het mooie fluitspel wel een klein beetje naar de prog/fusion.
Liefhebbers van jambandmuziek zouden Osibisa moeten meepakken, als ze die tegenkomen in de platenbakken.
* denotes required fields.
* denotes required fields.