Liars - They Were Wrong, So We Drowned (2004)

Wat een meesterlijke titel!

Goh. Hoe is de muziek?

Ik lijk de enige op deze aardbol te zijn die They Were Wrong... het meest geniale stukje muziek ever vindt... Repetitieve doomtrips met af en toe een pijnlijk melodietje, gelardeerd met een toefje soundscape. En dan ook nog dansbaar!

Deze is ook echt top zeg, komt goed bij Drum's Not Dead in de buurt als je het mij vraagt

blood....bloood....bloood....

die openingstrack, daar klinken ze echt als een dieselmotor op volle zee.

I am the girl. She, she is the girl. He, he is the bear.

Wel ver weg de sterkste nummer broken witch maar denk wel ook mijn favorietse Liars nummer.

Ik ben hier weggeblazen bij de eerste luisterbeurten. Wát een vette, industriële nummers op deze cd. Broken Witch is denk ik één van de beste nummers die ik het afgelopen halfjaar heb gehoord!

Hoi123, jij vond Drum´s Not Dead ook geweldig, dus dan ga ik zeker deze ook eens proberen.

HIer lijken ze te experimenteren zoekend naar een eigen sound, die ze op heden nog altijd niet helemaal gevonden hebben, maar dit levert telkens wel fraaie albums op.

Drum's Not Dead, het album waar ik Liars mee ontdekte, was geen easy listening.
Hypnotiserende, opzwepende en bij vlagen angstaanjagende muziek.
Deze titel van de leugenaars is dat minder. Wat het wel is?
Zie het als een ziekmakende, verrotte trip waar je door alle hoeken van je kamer wordt gesmeten.
Je moet er maar van houden.

De fenomenale opener, Broken Witch is ons eerste angstbeeld.
Opgejaagd in een smerige, verroeste fabriek worden we achtervolgd.
Angus McAndrew zingt angstaanjagende, bevreemdende teksten over een repititieve drum.
Desondanks staat de drum op dit album nog niet centraal.
Dat komt pas bij de fenomenale opvolger van dit album met die geweldige titel.

Bij Steam Rose from the Lifeless Cloak gaat menig muziekliefhebber al twijfelen.
Is dit wel muziek? Nee, het is een beeld. Totaal gedesorienteerd worden we weggesleept.
Een doorstuwende drumbeat en een gitaar die zo'n 3 minuten hetzelfde geluid maakt.
Ergens in de verte een vage ambulance.

There's Always Room on the Broom is een verwrongen, scheef en wrang popliedje.
Een gitaar speelt een zwaar distorted, dissonant deuntje.
McAndrew zaagt er bijna zonder enige melodie doorheen.
Een falsettostem ergens op de achtergrond is bijna het enige melodieuze.

If You're A Wizard, Then Why Do You Wear Glasses is, ondanks de lachwekkende titel, pure horror.
De voor Liars typerende tribale trommels worden afgewisseld met doodenge schreeuwen.
En na een fenomenale opbouw komt die meesterlijke climax met krijsende kinderen, die je onder je tafel drijft en je doodsziek- en bang maakt. Geweldig.

We Fenced Other Houses.. is een dreigend spookhuis, krakend van alle kanten.
Soms vang je flarden op van, hier voor de afwisseling, melodieuze zang.
Altijd dat gekraak en de vreselijke achtergrondgeluiden.
En, hoe bizar het ook moge klinken, je wordt bijna gedwongen om zachtjes mee te murmelen.
Fly, fly, the devil's in your eyes.

They Don't Want Your Corn, They Want Your Kids is met gemak het slechtste nummer te noemen.
De experimenteerdrang gaat hier wel erg buiten zijn grenzen, in de vorm van een vreselijke synthesizer.
Ook het sfeertje dat de afgelopen nummers zo goed is opgebouwd vervaagt hier totaal.
Al zijn de vlagen lage zang die soms lang komen drijven wel intrigerend.

En we zijn weer terug in onze trip.
Write the Book That Wrote Itself zou zo de soundtrack van een horrorfilm kunnen zijn.
We zijn getransporteerd naar een grijs, verwoest en vervuild strand.
Ook hier weer die onheilspellende vlagen van stemgeluid die soms komen bovendrijven.

Hold Hands and It Wil Happen Anyway is weer zo'n heerlijk, pikzwart en verwrongen popliedje.
Onze beste luisteraar mag zelf bepalen wat de beelden zijn die dit nummer oproept. Ik zie totale chaos.
Één van de weinige nummers op dit album waar de gitaar wel herkenbaar is.
McAndrew zingt ook nog eens enigszins melodieus. Wat willen we nog meer?

Bij They Took It For The Rest of Our Lives gaan we ons al helemaal ongemakkelijk voelen.
Onze zingende kwelgeest is op dreef, vuurt de ene na de andere, bijna gesproken woorden op ons af.
Onze beste luisteraar zal verward en kotsmisselijk in zijn stoel zitten.
En, zo plots als we zo'n halfuur geleden in deze trip zijn beland, zijn de vreselijke achtergrondgeluiden, hoge falsettozang of juist zagende, lage bromstemmen, krakende spookhuizen en verwrongen fabrieken weg.

We zijn aangeland bij het slotnummer.
Een kermisorgeltje en McAndrew. Niet meer.
Na een enigszins wrang maar toch immens catchy liedje is alles weg.
De achtergrondgeluiden zijn sterk afgezwakt.
Onze horrortrip wordt rustig en onopvallend uitgeleid.
Kotsmisselijk merkt onze beste luisteraar op dat hij zich niet voelt als toen de plaat begon.

Weinig platen die bestaan die zo angstaanjagend, misselijkmakend en vreselijk zijn als deze.
Maar mooi? Niet altijd. 4,5 ster.

They Don't Want Your Corn, They Want Your Children vreselijk? Gaaf juist Sowieso een vet album, dit. Heerlijk sfeertje, veel meer mijn ding dan dat album dat ze dit jaar hebben uitgebracht.

Die afsluiter Misschien wel het beste nummer van de plaat. Alles bevalt in meer of mindere mate, al vind ik sommige stukjes briljant en andere 'slechts' gewoon goed. Al met al een dikke zeven voor dit fijne plaatje.

Eigen brouwsel: een visualisatie van deze plaat.