Jenny Hval - Blood Bitch (2016)

Ook deze is sinds vandaag tijdelijk te beluisteren via NPR first listen

Het andere album dat ik heb gehoord heeft niet een heel erg toegankelijk begin maar de tweede helft beviel iets beter, morgen maar eens luisteren hoe deze het doet.

Female Vampire heerlijk, al meteen bij eerste beluistering, is dit album zeer fijn.

In the Red daar kan iemand toch behoorlijk rode oortjes van krijgen...

Bij The Plague heb ik een paar momenten dat ik wacht op de stem van Ringo Star die roept : "numbre nine, numbre nine, numbre nine"

De stream van NPR is meestal goed genoeg maar nu ik het album via Deezer luister klinkt het toch net iets beter.

Het vorige album van Jenny Hval was mijn moeilijke kennismaking met deze Noorse Art-Pop / Folk zangeres. Ben een paar keer afgehaakt en was overtuigd dat dit misschien toch niet mijn ding is ondanks dat Subbacultcha een concert ingepend heeft voor dit najaar. Te experimenteel, misschien een andere keer dat het een herkansing krijgt. Want er bleek een nieuw album op komst en NPR besteedde er aandacht aan en met First Listen was er meteen de mogelijkheid om het te luisteren.

Vanaf de donkere opening kan het mij meteen boeien ook als het nog steeds veel experiment heeft, maar nu wijselijk verspreid over het album en meer naar het einde. In de vocalen zijn bepaalde frequenties geaccentueerd om het donkere van het album te benadrukken. De eerste helft van het album opent dan ook behoorlijk toegankelijk, maar ook donker, een thema rond bloed, seksualiteit en vampieren. Daar kan ik wel mee leven.

Ritual Awakening Warme donker Coldwave / New Wave synths die herinneren aan oud werk van Jean-Michell Jarre. Female Vampire vervormde synthetisch saxofoonklanken en een beat die zich steeds meer opdringend en aanjaagt.

In The Red de samples verwerkt in die experimentele nummer lijken afkomstig van een moment van seksuele gratificatie Gevolgd door het sterkste met seks gerelateerde nummer Conceptual Romance.

In Untamed Region komt er een spreker aan het woord die verteld over de algehele staat van verwarring (in de wereld), verwerkt in een Ambient nummer met gesproken tekst door Jenny. The Great Undressing is een prachtig nummer die misschien ook als singel gekozen had kunnen worden, gefluister, ethereal zang en golvende synths "all the love I'm not getting from you", een beetje psychedelisch, een beetje IDM. Hoor ik daar samples van het urineren door een vrouw?

Period Piece "I'm afraid of blood" okay dus dat "period" slaat dus op een maandelijks terugkerend probleem. The Plague is een nummer vergelijkbaar met Revolution 9 van die Beatjongels. Secret Touch een net niet minimalistisch Ambient / Synthpop nummer met een iets wat huilend zingende Jenny in een donkere en galmende kelder of zolderkamer. Afsluiter Lorna nog meer minimalistische en eenvoudige patronen zoals op de eerste Synth-albums.

Ook op dit album wordt het experiment niet geschuwd en dat is te horen in de vele, vele samples die gebruikt werden een deel lijken gemaakt door haar eigen lichaam. Het is te experimenteel voor mij om mijn albums Top 10 van 2016 te halen maar het gaat zeker hoog eindigen.

De drie singles zijn de beste nummers van het album: Female Vampire, Conceptual Romance en Period Piece.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jenny Hval - Blood Bitch - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Blood Bitch van Jenny Hval staat, toch wel tot mijn verbazing, in de meeste jaarlijstjes die ik tot dusver heb bekeken.

Je zult de plaat bijna nooit vinden in de hogere regionen van deze jaarlijstjes, maar de constante aanwezigheid van de Noorse muzikante is wat mij betreft al opvallend genoeg.

Blood Bitch is immers een plaat die het de luisteraar zeker niet makkelijk maakt en die bij veel muziekliefhebbers tegen de haren in zal strijken.

Tot dusver vond ik de platen van Jenny Hval absoluut fascinerend, maar ook te ongrijpbaar om er uiteindelijk iets mee te kunnen.

Toen ik eerder jaar kort naar Blood Bitch luisterde kwam ik al snel tot de conclusie dat het ook dit keer niets zou worden tussen Jenny Hval en mij. Nieuwsgierig geworden door de aanwezigheid in jaarlijstjes van papieren en digitale media die ik hoog heb zitten, heb ik Blood Bitch echter een nieuwe kans gegeven en heb ik de plaat bovendien volledige aandacht gegeven door er met de koptelefoon naar te luisteren. Vooral door de grotere aandacht viel het kwartje dit keer wel, al heeft het vervolgens nog wel even geduurd voor ik Blood Bitch heb omarmd.

Jenny Hval laat zich op al haar platen beïnvloeden door de klassieke muziek, de avant garde en de elektronische popmuziek en dit zijn invloeden die ook op Blood Bitch domineren. Blood Bitch is een plaat die je op meerdere manieren kunt beluisteren. Als je de muziek op de achtergrond laat voortkabbelen zal je er in de meeste gevallen geen chocola van kunnen maken, maar wanneer je de verschillende lagen in de muziek van de Noorse muzikante van elkaar los pelt gebeurt er iets bijzonders.

De afzonderlijke lagen in de muziek van Jenny Hval blijken wonderschoon. Dit geldt zeker voor de klassiek aandoende en bijna sprookjesachtige klanken, maar het geldt ook voor de op 80s synthpop gebaseerde elektronische klanken. Eenmaal gewend aan de bijzondere klankentapijten op Blood Bitch groeit vervolgens ook de waardering voor de fluistervocalen van ijsprinses Jenny Hval en voor de vele uitstapjes buiten de gebaande paden, die het experiment geen moment schuwen.

Blood Bitch is zeker geen toegankelijke plaat, maar vergeleken met de vorige platen van de Noorse zijn er opvallend veel momenten die neigen naar experimentele pop met een kop en een staart. Hiernaast doet Jenny Hval precies waar ze zelf zin in heeft. Het maakt van Blood Bitch een behoorlijk ongrijpbare plaat, waarop bloed in meerdere gedaanten wordt geëerd.

Als Jenny Hval de volgende keer kiest voor het geluid van de beste songs op Blood Bitch kan ze ook voor mij zomaar een jaarlijstjesplaat afleveren. Voorlopig houd ik het echter op een zeer intrigerende plaat met een aantal wonderschone momenten. Erwin Zijleman

Leuke reviews van E-Clect-Eddy & erwinz.
Heb het plaatje nog maar slechts oppervlakkig beluisterd en dat klonk toch al heel lekker. Met meer aandacht en de hoofdtelefoon zit hier nog veel meer in.
Dit is het soort popmuziek dat me wel smaakt.