Xenia Rubinos - Black Terry Cat (2016)

Preview te beluisteren via NPR first listen

Ik ben erg benieuwd, hoog experimenteel gehalte.

De twee singles van Xenia Rubinos Black Stars en Lonely Lover deden mij uitkijken naar dit album. Ik ken haar verder niet maar bij NPR staat een fijne review (zie link hierboven).

Het is inderdaad een eclectisch geheel geworden, met een wagenlading aan invloeden: Soul, Jazz, Hip Hop, Latin en Pop. Daarbij een prima stem met veel mogelijkheden en ook nog teksten die aanspreken, hier en daar sociaal-politiek geladen maar minder dan Saul Williams.

Hier en daar doet het denken aan St. Vincent maar dan zonder de gitaar en veel minder synths.

Het makkelijkst uit te leggen als de missing link tussen Erykah Badu en Kelis, waar die typische Neptunes productie van Kelis vroege werk duidelijk de kop op steekt. In Mexican Chief horen we zelfs een gitaartje dat wel heel erg als N.E.R.D. klinkt.

Verder doen we Rubinos wel een beetje te kort hiermee: haar extreem buigzame, expressieve stem wisselt tussen zalvende soul, stoere hiphop en euforisch geschreeuw. Nog steeds staan haar stem en drums van Marco Buccelli centraal op dit album, want ja die heerlijke drums. Deze zijn zo strak en gortdroog geproducet en kunnen gemakkelijk mee met de vreemde bochten waarin Rubinos haar stem wringt. Haar rommelig ingespeelde keyboardpartijen komen ook weer terug en die klinken nog steeds charmant. Daarnaast worden de nummers soms gevuld met meerdere lagen, waarin saxofoon, basgitaar, gitaar en percussie terugkomen. Met een Puerto Ricaanse moeder en een Cubaanse vader zitten ook de Latin invloeden goed verweven in de muziek, hoewel dat hier al minder is dan op voorganger Magic Trix.

Die voorganger was chaotischer, rauwer, spontaner en meer Latin. Een moeilijk album vol hectische tracks, rare intro's en stukjes a capella. Heel goed, maar ik zal het niet zo snel in de cd-speler gooien. Dan is dit nieuwe album gestroomlijnder, meer relaxt om naar te luisteren. De chaos is niet verdwenen, het is gewoon wat beter ingepast in de muziek. Erg erg goed!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Xenia Rubinos - Black Terry Cat - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse muzikante Xenia Rubinos wordt op allmusic.com in de hokjes ‘alternative, indierock’, jazzrock, ‘alternative R&B’, ‘alternative singer-songwriter’ en indie-electronic geduwd.

Dat zijn hokjes die ik nauwelijks met elkaar kan verenigen, maar na beluistering van Black Terry Cat kan ik alleen maar concluderen dat de Amerikaanse muzieksite het bij het juiste eind heeft.

De tweede plaat van Xenia Rubinos is hierdoor een plaat waar je tegen moet kunnen. Ik werd in eerste instantie wel wat nerveus van de veelheid aan stijlen en de vele verassende wendingen op de plaat, maar Black Terry Cat is ook een plaat die zich steeds meer opdringt en die steeds meer respect afdwingt.

Met haar tweede plaat manoeuvreert de muzikante uit Brooklyn zich ergens tussen de geniale platen van tUnE-yArDs en Janelle Monáe in en roept ze bovendien herinneringen op aan het legendarische debuut van Lauryn Hill.

De muziek van Xenia Rubinos schuurt aan de oppervlakte tegen de in artistiek opzicht interessantere R&B aan, maar de inkleuring van de songs is over het algemeen ver van de R&B verwijderd en citeert afwisselend uit de jazz, de elektronica en de rock.

Het zijn songs die op het eerste gehoor flink tegen de haren instrijken door de tegendraadse instrumentatie en zeker niet de makkelijkste vocalen, maar wanneer je eenmaal gewend bent aan het bijzondere geluid van Xenia Rubinos valt er steeds meer op zijn plaats.

Allmusic.com is overigens nog voorzichtig geweest met het verzinnen van hokjes waar de muziek van Xenia Rubinos met enige fantasie in kan worden geduwd, want Black Terry Cat past ook best in de hokjes soul, hip-hop, avant-garde en graait ook nog wat bij elkaar uit de Latin en de muziek uit het Caribisch gebied. Het is in het begin zoveel dat het je duizelt, maar het vreemde is dat Black Terry Cat na enige gewenning een plaat is met verrassend veel stilte en ruimte.

Makkelijk is het allemaal zeker niet, want de Amerikaanse muzikante experimenteert er samen met producer Marco Buccelli (die overigens ook verantwoordelijk is voor het geweldige drumwerk op de plaat) driftig op los. Ook hier geldt echter dat gewenning wonderen doet. Wat bij eerste beluistering nog een vervreemdende uitwerking heeft, verleidt na meerdere luisterbeurten meedogenloos.

Het is nog altijd geen muziek die ik iedere dag wil horen, maar wanneer ik muziek wil horen die vrij durft te experimenteren maar de popsong toch niet uit het oog verliest, is Black Terry Cat van Xenia Rubinos een uitstekende kandidaat en bovendien een plaat die nog lang kan groeien. Ik zou zeker eens luisteren. Erwin Zijleman

Het was 2013 toen Xenia Rubinos ons verraste met het fijne en wellicht ook wat onevenwichtige album Magic Trix. Zoals gezegd wellicht niet zo constant om echt aan de slaan, verder ook leek die plaat ook niet helemaal goed doordacht, maar dat betekend verder niet dat deze dame onze en vooral mijn aandacht niet wist te pakken. Het is inmiddels 2016 en er het was duidelijk tijd voor nieuw werk van deze stoere dame. Zie hier Black Terry Cat.

Romeo oh Romeo, je bent de intro van deze nieuwe plaat. Een intro met Don’t Wanna Be als vervolg. Op dit nummer horen we meteen dat Xenia echt een stoere dame is. Nummer heeft voor mij een goede vibe en de productie is vrij relaxed. Doet mij aan de ene kant wat denken aan Erykah Badu, maar het is ook wel weer erg eigen. Dat eigen horen we ook weer duidelijk terug met Mexican Chef. Een lekker funky nummer met een randje. Dit is vooral zo’n lekker nummer door de goede energie. Die energie zet ze met gemak door op Black Stars. Een nummer dat buiten die energie ook opvalt door de afwisselende productie.
Bij Just Like I moet ik even denken aan het feit dat mensen Beyoncé een stoere dame vinden. Nou, tegen die mensen wil ik graag zeggen dat ze eens naar Xenia Rubinos moeten luisteren, want dan praat je wel anders. Ze rockt ‘m echt keihard hier. Om het geheel dan nog even lekker door te rocken met Right? Ja right, dat is erg right.
Een intermezzo brengt even wat rust, iets wat qua vibe doorgezet wordt met het aantrekkelijke en ook wat rare Lonely Lover. Lekker vaag hoort ook bij deze dame. Net als goede vocalen, wat ze op Laugh Clown laat horen. Ze er hangt er vocaal lekker in bij dit nummer.
I Won’t Say kenmerkt zich dan juist weer met meer hiphop-achtige beats. Xenia bedient zich van spoken word en het nummer heeft een funky flava. Na wederom een intermezzo wordt het met See Them speelser in de productie. Verder is dit nummer ook een beetje een allegaartje. Wat ik met korte dingetje Now Ur Being the Girl aan moet weet ik ook niet zo goed. Des te meer met afsluiter How Strange It Is. De stuiterende beats geven een goede energie, al is het verder wellicht wat teveel gedoe in de ruimte.

Een stuk consistenter is deze nieuwe plaat van Xenia Rubinos zeker. Om te zeggen dat het over de hele linie top is, is wellicht wat teveel gezegd. Maar het wel duidelijk dat ze de weg omhoog te pakken heeft. Dan moet plaat nummer drie een echte knaller worden dus.

(bron: Opus de Soul)