Nature and Organisation - Beauty Reaps the Blood of Solitude (1994)

Nog altijd danig onder de indruk van dit geweldige album probeer ik mijn gevoelens tot uitdrukking te brengen wat betreft dit album.

Het album start met een dreigende apocalyptische muzikale ondertoon. De titel Introduction kan letterlijk opgevat worden als een introductie van 'Het Zijn'. Althans zo ervaar ik het. Een muzikale oerknal muzikaal geillustreerd in erupties, natuurgeweld en kosmologisch geweld in het algemeen.

Na deze beproeving van het universum, heerst er berusting. Wonderschoon en breekbaar ten gehore gebracht door Sorrow zangeres Rose McDowell in het nummer Wicker Man Song. Het bombasme van Blood of Solitude I schept wederom verwarring en chaos zo moet de apocalyps op muzikaal gebied eventueel gaan klinken.

Het nummer Bloodstreamruns is op het vege lijf van Current 93 zanger David Tibet geschreven. Dit nummer ijzingwekkend en angstaanjagend voorgedragen (bijna spoken word achtig) is een van de pilaren van dit album. De tekst bevat elementen uit Tibet's persoonlijke visie over het einde der tijden. Hij brengt het enorm gepassioneerd over en zet me werkelijk aan het denken.

Black Diary opent met verstild tromgeroffel om geleidelijk over te gaan in een melancholische tekst over vergankelijkheid. Pracht en schoonheid hebben ook vat op het daaropvolgende nummer Tears for an Eastern girl. Een persoonlijk nummer over afscheid nemen: The stars are very far now (prachtig metafoor). Mooie tweede stem ook van Rose McDowell.

The Beauty Destroyed zet je vervolgens ruw met beide benen terug op aarde. Een kakafonie van geluiden verlammen mijn speakers. In de verte doemt een orkest. Een fractie van een seconde dooft deze collage van geluid wat volgt is het prachtnummer Skeletontonguedworld.

In Skeletontonguedworld is een hoofdrol weggelegd voor fluit , viool en gitaar. Tibet verpakt zijn boodschap van onheil en melancholie wederom prachtig op de zijn bekende duistere wijze. Inktzwart.

Binnen Obsession Flowers as Torture is het tromgeroffel wat de toon zet. De poorten van de apocalyps zijn wagenwijd opengezet. Machinaal en donderend lijkt de hemel open te sperren. Blood of Solitude II is een aanloop naar het afsluitende nummer Bonewhiteglory.

Berusting en pijn ademt Bonewhiteglory uit. De apocalyps is voltooid lijkt het nummer te willen zeggen. Kabbelend naar serene stilte om af te sluiten met de stem van Rose McDowell en melodieus vioolspel als toegift.

Ik kan wel zeggen dat ik het album ook zo ongeveer heb beleefd en nog steeds beleef.

The Seahorse rears to Oblivion (van C93) is ongeveer ook deze beleving, maar dan samengepakt in 1 track.

Ik ken dit album nog maar sinds kort en het is idd een hele belevenis om naar te luisteren.
Vooral `s morgens vroeg op de fiets (naar het werk) luister ik er graag naar.

Ben alleen niet zo gek op dat hiddentrack gedoe in het laatste nummer (hou niet van stilte)

Ik had bij de eerste luisterbeurt exact hetzelfde gevoel als dat ik bij The Blue Notebooks van Max Richter had: allemaal erg filmisch toegankelijk en nogal balancerend op de rand van kitsch. Nu ben ik daar tamelijk van afgestapt en begin het meer te appreciëren.

Er zitten mooie stukken maar ik ben toch nog niet helemaal overtuigd. De technieken die toegepast worden om melancholie en ontroering bij de luisteraar teweeg te brengen vind ik namelijk wat te gemakkelijk gekozen. Daarmee ontbreekt voor mij een échte diepgang (ook in de compositie) en kom ik momenteel niet echt verder dan dat ik dit een aangename soundtrack zou vinden.

Wat een pretentieus saai gezeur.