The Shangri-Las - Leader of the Pack (1965)
mijn stem
21 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Red Bird
-
Give Him a Great Big Kiss (2:12)
-
Leader of the Pack (2:48)
-
Bull Dog (2:22)
-
It's Easier to Cry (2:35)
-
What Is Love (2:55)
-
Remember (Walking in the Sand) (2:18)
-
Twist and Shout (2:39)
-
Maybe (2:40)
-
So Much in Love (2:16)
-
Shout (2:10)
-
Good Night My Love (Pleasant Dreams) (1:15)
-
You Can't Sit Down (2:18)
Links
Spotify
1
geplaatst: 24 januari 2010, 16:39 uur
"When I say I'm in luv, you best believe I'm in luv, L-U-V".
L-U-V? Bakvissenmeligheid ten top! Net als de krijsende meeuwen die te horen zijn als het gaat over romantische strandwandelingen of de stoere motosounds bij de stoere binken. Zestienjarige meisjes die jongens 'pretty' noemen en al veel te geëmancipeerd zijn dan gezond is voor een stel tieners. Trailer trash waarbij het elke vorm van tact ontbeert, omdat ze toch niks te verliezen hebben. Het soort kauwgomkauwende, haarlok draaiende bad ass chick dat zelf op de versiertoer trekt; de jeugd van tegenwoordig kent geen tradities meer. De meid van L-U-V is ook dezelfde onbevlekte maagd die een vraag als "How does he dance?" beantwoordt met "Close, very very close". Kinderlijke meligheid die wordt opgevolgd door je geilste sensualiteit: The Shangri-Las wijken net wat af van de doorsnee sixties girl group. Dat maakt van hen de boeiende cultgroep die ze eigenlijk al van meet af aan waren.
Liedjes die beginnen met een onschuldige 'Leader of the pack in de snoepwinkel' eindigen met 'Leader of the pack, now he's gone'. Met deze hit is het stoere imago van The Shangri-Las opgekomen. Songs over dood, eenzaamheid en vervreemding gezongen door vier meisjes wiens contracten nog door de ouders dienden getekend te worden, maar gezongen met overtuiging! Geen alledaags fenomeen. De soms wat schelle stemmen zetten het melodramatische effect dat Shadow Morton in zijn producties al bereikte, nog eens extra in de verf. Als die paden worden bewandelt, is het nodig ineens voluit te gaan. Onder de krijsende meeuwen en ronkende moto's klinken de harde drums, plingende bassnaren en ritmische handclaps ook telkens wat dreigender dan in de doorsnee pop-, rock- of r&b-plaat. Het nostalgische Remember (Walking in the Sand) is hier een mooi voorbeeld van. De eerste (hit)song van zowel Morton als The Shangri-Las begint hard, maar volgt de lyrics naar een subtieler refrein en weer terug. Het zorgt voor een van de mooiste songs van de plaat en deze hele movement. De orgel in It's Easier to Cry is opvallend opzwepend voor z'n trieste thema, maar ook hier klopt het eindresultaat.
De tweede helft van het album zijn live-opnamen van voornamelijk covers, wat niet wil zeggen dat het minder scherp of dramatisch wordt. Reggae-achtige baslijntjes en pianogepingel doen nog steeds hun werk. De twee Isley-Brothers-covers, Twist and Shout en Shout, zorgen voor het nodige vertier en de jongedames weten hier goed mee om te springen. Ze laten daar, zowel als in de gekweelde tragere songs, nog eens serieus hun ballen zien. Eindigen gebeurt zoals er begonnen is: met een gezonde portie high school corn. Heerlijk, die Shangri-Las!
Deel 2
Deel 3
L-U-V? Bakvissenmeligheid ten top! Net als de krijsende meeuwen die te horen zijn als het gaat over romantische strandwandelingen of de stoere motosounds bij de stoere binken. Zestienjarige meisjes die jongens 'pretty' noemen en al veel te geëmancipeerd zijn dan gezond is voor een stel tieners. Trailer trash waarbij het elke vorm van tact ontbeert, omdat ze toch niks te verliezen hebben. Het soort kauwgomkauwende, haarlok draaiende bad ass chick dat zelf op de versiertoer trekt; de jeugd van tegenwoordig kent geen tradities meer. De meid van L-U-V is ook dezelfde onbevlekte maagd die een vraag als "How does he dance?" beantwoordt met "Close, very very close". Kinderlijke meligheid die wordt opgevolgd door je geilste sensualiteit: The Shangri-Las wijken net wat af van de doorsnee sixties girl group. Dat maakt van hen de boeiende cultgroep die ze eigenlijk al van meet af aan waren.
Liedjes die beginnen met een onschuldige 'Leader of the pack in de snoepwinkel' eindigen met 'Leader of the pack, now he's gone'. Met deze hit is het stoere imago van The Shangri-Las opgekomen. Songs over dood, eenzaamheid en vervreemding gezongen door vier meisjes wiens contracten nog door de ouders dienden getekend te worden, maar gezongen met overtuiging! Geen alledaags fenomeen. De soms wat schelle stemmen zetten het melodramatische effect dat Shadow Morton in zijn producties al bereikte, nog eens extra in de verf. Als die paden worden bewandelt, is het nodig ineens voluit te gaan. Onder de krijsende meeuwen en ronkende moto's klinken de harde drums, plingende bassnaren en ritmische handclaps ook telkens wat dreigender dan in de doorsnee pop-, rock- of r&b-plaat. Het nostalgische Remember (Walking in the Sand) is hier een mooi voorbeeld van. De eerste (hit)song van zowel Morton als The Shangri-Las begint hard, maar volgt de lyrics naar een subtieler refrein en weer terug. Het zorgt voor een van de mooiste songs van de plaat en deze hele movement. De orgel in It's Easier to Cry is opvallend opzwepend voor z'n trieste thema, maar ook hier klopt het eindresultaat.
De tweede helft van het album zijn live-opnamen van voornamelijk covers, wat niet wil zeggen dat het minder scherp of dramatisch wordt. Reggae-achtige baslijntjes en pianogepingel doen nog steeds hun werk. De twee Isley-Brothers-covers, Twist and Shout en Shout, zorgen voor het nodige vertier en de jongedames weten hier goed mee om te springen. Ze laten daar, zowel als in de gekweelde tragere songs, nog eens serieus hun ballen zien. Eindigen gebeurt zoals er begonnen is: met een gezonde portie high school corn. Heerlijk, die Shangri-Las!
Deel 2
Deel 3
* denotes required fields.
* denotes required fields.