The Shangri-Las - Shangri-Las 65! (1965)
Alternatieve titel: I Can Never Go Home Anymore
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Red Bird
-
Right Now and Not Later
-
Never Again
-
Give Us Your Blessings
-
Sophisticated Boom Boom
-
I'm Blue
-
Heaven Only Knows
-
The Dum Dum Ditty *
-
I Can Never Go Home Anymore *
-
The Train from Kansas City
-
Out in the Streets
-
What's a Girl Supposed to Do
-
You Cheated, You Lied
-
The Boy
toon 2 bonustracks
0
geplaatst: 24 januari 2010, 16:39 uur
Deel 1
Huwelijksklokken in een song over trouwplannen? Voor meligheid is er op dit tweede album nog steeds plaats genoeg, maar het zijn vooral de gebiedende berichten van de dames die de eerste drie songs overheersen. "Give us your blessings, please don't make us run away" klinkt het dreigend in de derde track: de Shangri-La is duidelijk het soort eigenwijze tienerdochter dat al eens een djoef op haar mulle verdient. De song eindigt door die eigenwijsheid, boem crash, in de dood van de twee geliefden. Waar hebben we dat nog gehoord?
Hetzelfde kunstje van het eerste album wordt een paar keer herhaald, aan de succesformule wordt nauwelijks gesleuteld. Waarom zou men, wat ze deden was vrijwel uniek. En deze meisjes zijn natuurlijk niet te beroerd om dat gewoon uit te spreken. Met een paradoxale titel als Sophisticated Boom Boom brengen zij het something new waar de wereld nood aan had. De verdomde teven zouden wel eens gelijk kunnen hebben gehad. Met een lekkere drum beat en een typisch dwingende tekst is dit een schoolvoorbeeld van een rock solid Shangri-La-song. Hoe stoer deze chicks zich ook voordoen, als ze de blues hebben of verliefd zijn, schamen ze zich niet om dat in zelfverzonnen onomatopeeën uit te drukken. Dan gaat het van doo-be-doo-be-doo-be-doo en dum dum ditty boom boom. Amerikaanse tienermeisjes uit de achterbuurten, het is een ras apart.
Marginaliteit is nooit ver weg bij The Shangri-Las. Hun sterkte is de juiste dosering ervan. Een zin als "I can never go home anymore" vervolgen met "and that's called sad" is bijna onaanvaardbaar fout, maar deze song wordt met zo'n oprechte emoties gebracht dat het weet te raken, meer nog dan de andere nummers. De eigenwijze meisjes geven hier blijk van groei, groei naar volwassenheid. De herdrukken van het album kregen met recht de nieuwe titel I Can Never Go Home Anymore mee, genoemd naar het topnummer van de plaat.
Nog een mooi voorbeeld waarin ze het bakvissenniveau ontstijgen is Out in the Streets, waarin men spijt betuigt voor het transformeren van hun vriendjes naar de voor hen perfecte man. Of althans de illusie daarvan, zo leren de jongedames. Met heuse strijkerarrangementen wordt dat overdreven dramatisch uitgdrukt, maar het geeft tegelijkertijd aan dat men het serieus meent.
Echte klassiekers zijn er op Shangri-Las-65! minder te vinden, maar als geheel heeft dit album wel een streepje voor op het debuut. Langs de andere kant is er ook wat van die heerlijke spontaniteit verdwenen, een charme die wel bij The Shangr-Las pastte. Hun cultstatus was met de eerste plaat al overduidelijk en wordt met deze tweede nogmaals bevestigd.
Deel 3
Huwelijksklokken in een song over trouwplannen? Voor meligheid is er op dit tweede album nog steeds plaats genoeg, maar het zijn vooral de gebiedende berichten van de dames die de eerste drie songs overheersen. "Give us your blessings, please don't make us run away" klinkt het dreigend in de derde track: de Shangri-La is duidelijk het soort eigenwijze tienerdochter dat al eens een djoef op haar mulle verdient. De song eindigt door die eigenwijsheid, boem crash, in de dood van de twee geliefden. Waar hebben we dat nog gehoord?
Hetzelfde kunstje van het eerste album wordt een paar keer herhaald, aan de succesformule wordt nauwelijks gesleuteld. Waarom zou men, wat ze deden was vrijwel uniek. En deze meisjes zijn natuurlijk niet te beroerd om dat gewoon uit te spreken. Met een paradoxale titel als Sophisticated Boom Boom brengen zij het something new waar de wereld nood aan had. De verdomde teven zouden wel eens gelijk kunnen hebben gehad. Met een lekkere drum beat en een typisch dwingende tekst is dit een schoolvoorbeeld van een rock solid Shangri-La-song. Hoe stoer deze chicks zich ook voordoen, als ze de blues hebben of verliefd zijn, schamen ze zich niet om dat in zelfverzonnen onomatopeeën uit te drukken. Dan gaat het van doo-be-doo-be-doo-be-doo en dum dum ditty boom boom. Amerikaanse tienermeisjes uit de achterbuurten, het is een ras apart.
Marginaliteit is nooit ver weg bij The Shangri-Las. Hun sterkte is de juiste dosering ervan. Een zin als "I can never go home anymore" vervolgen met "and that's called sad" is bijna onaanvaardbaar fout, maar deze song wordt met zo'n oprechte emoties gebracht dat het weet te raken, meer nog dan de andere nummers. De eigenwijze meisjes geven hier blijk van groei, groei naar volwassenheid. De herdrukken van het album kregen met recht de nieuwe titel I Can Never Go Home Anymore mee, genoemd naar het topnummer van de plaat.
Nog een mooi voorbeeld waarin ze het bakvissenniveau ontstijgen is Out in the Streets, waarin men spijt betuigt voor het transformeren van hun vriendjes naar de voor hen perfecte man. Of althans de illusie daarvan, zo leren de jongedames. Met heuse strijkerarrangementen wordt dat overdreven dramatisch uitgdrukt, maar het geeft tegelijkertijd aan dat men het serieus meent.
Echte klassiekers zijn er op Shangri-Las-65! minder te vinden, maar als geheel heeft dit album wel een streepje voor op het debuut. Langs de andere kant is er ook wat van die heerlijke spontaniteit verdwenen, een charme die wel bij The Shangr-Las pastte. Hun cultstatus was met de eerste plaat al overduidelijk en wordt met deze tweede nogmaals bevestigd.
Deel 3
* denotes required fields.
* denotes required fields.