Astronoid - Air (2016)

Album stream: Air

Ik moet nog woorden zien te vinden om uit te drukken hoe fenomenaal ik deze plaat wel niet vind. Tijdens de eerste luisterbeurt had ik hetzelfde gevoel als toen ik Sunbather van Deafheaven voor het eerst opzette, pure euforie en kippenvel. Referentiepunten: Alcest, Cynic en Devin Townsend.

Helemaal met Don Cappuccino eens. Wat een geweldige plaat is dit geworden zeg! Stargazer was al geweldig, maar met dit eerste full length album scoren ze direct 5 sterren. Als ze hiermee niet gaan scoren is het echt treurig gesteld met de wereld. Ik ben in ieder geval alvast iedereen die ik ken aan het spammen en lastig vallen dat ze dit moeten gaan checken!

Astronoid brengt met Air weer een hele frisse wind door het metallandschap. Een plaat die metalfans verdeelt: dit vind je echt afgrijselijk of magistraal, en ik behoor duidelijk tot de laatste categorie. De vocalen zijn clean en supersoft, bijna alsof je een kruising van Paul Masdival (Cynic) en Claudio Sanchez (Coheed & Cambria) hoort, vaak met zalvende harmonieën. Dit wordt weer gebalanceerd door een driegitarenattack die de riffs brengen die je als metalfan graag hoort, opbeurend en majestueus met een technische touch, ook de ritmesectie ramt er flink in met een drummer die niet vies is van een flink blastbeatsalvo in combinatie met veel dubbele bass. Deze muziek schommelt constant tussen post-black, dreampop en prog in met epische composities waar Devin Townsend trots op zou zijn. Helemaal niks op aan te merken, de koploper van mijn 2016-lijst!

Zo, of je komt behangen. Fijne plaat. Goed omschreven trouwens, Don Cappuccino.

Erg fijn album, maar zo enthousiast als hierboven ben ik niet. Het nummer 'Trail of Sulfur' werd geadverteerd in het Maak Kennis Met Metal anno 2016 topic en die blies me omver. Het epische in de zwevende zanglijnen, de sfeer in de gitaren... De rest van het album haalt datzelfde niveau niet overal, maar ook 'Up and Down' en 'Tin Foil Hats' weten op eigen manier de aandacht te trekken. Hierboven is het al mooi omschreven door Don Cappuccino en daar kan ik maar weinig aan toevoegen. Wie weet groeit het album nog verder; ik vind m per luisterbeurt al fijner.

Grappig, dit klinkt echt exact als Mew, maar dan de metal variant daar op.

Wauw, wat klinkt dit heerlijk!! Omdat ik las dat Don Cappuccino het over Sunbather had, moest ik dit gelijk even checken! Doordat je ook schreef over prog, en dat de zang alleen clean en supersoft is, was ik wel bang voor een wat "Haken-achtige" vocalist ofzo... Dat vind ik namelijk niets.
Maar niets is minder waar, en ook al hoor ik het liefst wat grunts, wat klinkt dit fijn!

Nu een paar keer geluisterd en het redelijk unieke geluid bevalt me wel. De vette riffs in combinatie met die dromerige zang....
Het enige nadeel is dat het na een aantal nummers wel erg veel op elkaar gaat lijken. Ik kan de plaat zelden helemaal uitzitten.
De drumcomputer helpt ook niet echt.... Hopende op een echte drummer en meer variatie op de volgende plaat

De drumpartijen zijn anders toch echt opgenomen door een mens. Hij speelt ontzettend strak en stevig, de perfecte tegenhanger van de zweverige vocalen en kleurrijke gitaarpartijen.

Haha, het klinkt voor mij écht als een drumcomputer. Misschien is er toch wel (flink) gesampled...
Ik zal de plaat sowieso nog wat kansen geven.

Wat een apart plaatje zo met die zweverige damesvocalen die zelfs een beetje hitgevoelig aandoen maar dan met stevig riffwerk eronder. Is er dan niks meer heilig en kan dus alles zo in de blender?
Yup. DreamThrash (not my words)

Op de valreep van 2016 ontdekte ik eindelijk dit album, dankzij een paar eindejaarslijstjes. De bandcamppagina van Astronoid is de reden dat ik nu even zonder data op mijn mobiel zit, want alles is opgebruikt met Air streamen. Het album is een van de weinige metalalbums waarvan ik ooit vrolijk ben geworden,en heeft een tijdje zo'n beetje op repeat gestaan. Intussen is het daar vanaf, maar het blijft een prima plaat.
Astronoid combineert metal met dreampop en een zanger die uit Mew geplukt lijkt. De metalinvloeden zitten hem vooral in de drums, en ook wel in de gitaren. Deze invloeden zorgen ervoor dat ik niet snel verveeld raak, zoals met Teen Dream van Beach House het geval was: dat album wilde ik graag kunnen waarderen, maar na een paar nummers werd het vooral saai.
Vrolijk, en wat zweverig. Ik ga mijn top-10 over 2016 nog even aanpassen.

Het is toch echt een heer hoor die de vocalen voor zijn rekening neemt bij Astronoid

Oh echt? my bad. gister nog geluisterd maar het maakt allang niet zoveel indruk meer als bij release. Nieuw album is op komst zag ik.

Introductie

Astronoid, een Amerikaanse metalformatie uit Massachusetts, bracht in 2016 hun debuutalbum Air uit. De band, gevormd in 2012, staat bekend om hun unieke mix van metal, shoegaze en post-rock, wat resulteert in een geluid dat zowel zwaar als etherisch is. Air is een album dat deze kenmerkende stijl perfect weergeeft en de luisteraar meeneemt op een reis door intensiteit en schoonheid, waarbij het traditionele metalgeluid wordt gecombineerd met luchtige melodieën en dromerige zang.

Stijl en Genres

Air valt op door zijn samensmelting van verschillende genres. De band combineert elementen van metal, zoals snelle, complexe drumpatronen en zware gitaarpartijen, met de dromerige en zwevende melodieën die typisch zijn voor shoegaze. Het resultaat is een geluid dat tegelijkertijd krachtig en melodieus is, waarbij de etherische zang een verrassend contrast biedt met de intense muzikale ondergrond. De muziek op Air kan worden omschreven als "dream thrash," een unieke mix die zowel fans van zware muziek als liefhebbers van atmosferische rock zal aanspreken.

Productie en Geluidskwaliteit

De productie van Air is van hoog niveau en doet volledig recht aan de complexiteit en gelaagdheid van de muziek. Elk instrument is duidelijk hoorbaar en goed in balans, wat cruciaal is voor een album dat zoveel verschillende sonische elementen combineert. De gitaarpartijen zijn strak en krachtig, terwijl de drums een ongekende energie aan de muziek toevoegen. De zang, die vaak wordt vermengd met reverb en andere effecten, zweeft boven de instrumentale basis en creëert een gevoel van ruimte en grootsheid. De geluidskwaliteit is helder en dynamisch, wat bijdraagt aan de meeslepende ervaring die het album biedt.

Track-voor-Track Analyse

Incandescent (5:11) - Het album opent sterk met Incandescent, een nummer dat meteen een pakkende melodie biedt. De opzwepende ritmes en de etherische zang zorgen voor een beklijvende luisterervaring. Het nummer zet de toon voor het album met zijn energieke en meeslepende sfeer.

Up and Atom (6:17) - Up and Atom brengt een razend tempo met zich mee, ondersteund door de karakteristieke etherische zang van Astronoid. Het nummer is bijzonder aanstekelijk en combineert intense energie met melodieuze lichtheid, wat een opvallend contrast creëert dat heerlijk samenwerkt.

Resin (6:30) - Dit nummer sluit naadloos aan bij zijn voorganger, met een overweldigende energie die nog steeds bedwelmend aanvoelt. De kracht van de gitaarpartijen en de dynamiek van de drumpatronen maken Resin tot een hoogtepunt van het album.

Violence (2:21) - Violence is een kort maar bombastisch nummer dat de luisteraar fascineert met zijn melodieuze lijnen en hypnotiserende ritmes. Het is indrukwekkend hoe de band erin slaagt om binnen zo'n snel drumtempo toch zo'n fraai melodisch geheel neer te zetten. Een groots moment op het album.

Homesick (4:47) - Homesick biedt een moment van bezinning, waarbij de energie iets wordt teruggeschroefd en plaatsmaakt voor meer introspectieve klanken. Het nummer is gevoelig en biedt een welkome afwisseling na de intensiteit van de voorgaande tracks.

Tin Foil Hats (5:09) - Dit nummer zindert van energie en voelt opgeruimd aan. De luchtige melodieën en ritmische cadans zorgen voor een verfrissend contrast met de zwaardere nummers op het album.

Air (6:09) - Het titelnummer Air speelt met de titel door de muziek af en toe wat meer ademruimte te geven, ondanks de altijd op hol geslagen drummer. De combinatie van zware instrumentatie en lichtere melodieën maakt dit nummer tot een treffend middelpunt van het album.

Obsolete (6:11) - De titel mag dan suggereren dat het nummer achterhaald is, maar Obsolete is verre van dat. Het is een eigentijdse track met een prachtige balans tussen moderne metalinvloeden en de dromerige elementen die Astronoid zo goed beheerst.

Trail of Sulfur (7:26) - Het album sluit af met Trail of Sulfur, een minder zwaar en donker nummer dat een meer opgewekte toon aanslaat. Het is een passend einde van een indrukwekkende muzikale reis, waarbij de band erin slaagt om het album met een positieve noot af te sluiten.

Conclusie
Air van Astronoid is een prima debuut dat laat zien hoe metal en shoegaze op een unieke en meeslepende manier kunnen worden gecombineerd. De kracht van de muziek ligt in de balans tussen intense energie en etherische melodieën, waarbij elk nummer bijdraagt aan de coherente en toch dynamische ervaring van het album. De productie is helder en doet recht aan de complexe structuren en texturen van de muziek. Air is een aanrader voor iedereen die houdt van avontuurlijke, gelaagde muziek die zowel krachtig als mooi is. Dit album zal vooral fans van moderne metal en shoegaze aanspreken, maar ook liefhebbers van progressieve en atmosferische rock zullen er veel in kunnen vinden.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl