Ray Charles - Modern Sounds in Country and Western Music (1962)

Moet dit niet 1988 zijn?

Nee.

What's up met die lage score?

Volume 2 is nog beter.

Modern Sounds In Country And Westen Music en dat was het in 1962 zeker , Modern in de tijd dat de hitlijsten werden gedomineerd door blanke country zangers als Hank Williams en Don Gibson was daar ineens Ray Charles. Hij kwam niet helemaal als donderslag bij heldere hemel aan het firnament opzetten, want hij is al vanaf 1947 actief in de muziek wereld eerst in het lokale circuit in Florida daarna van af omstreeks 1949 in Seattle waar hij een eigen trio vormt The Maxim Trio. Met dit trio maakt hij voor het Swingtime label een aantal ballads in de stijl van Nat King Cole maar gaande weg evolueert hij zijn eigenstijl met meer blues georienteerde nummers. In 1952 komt hij bij Atlantic Records en begint zijn carriere echt.
In zijn begin periode bij Atlantic neemt hij nummers op die hem later zijn grote bekendheid zullen geven nummers met de specifieke Ray Charles stijl een mix van Country, Doo-Wop, Soul en Gospel. De Gospel invloeden komen vooral door zijn achtergrond koor The Raelettes en Charles klint op nummers als I Got A Woman, Hallelujah en Talkin' Bout You als een priester. Hij begint ook Jazz invloeden in zijn werk toe telaten oa. op de albums The Genius of Ray Charles en Ray Charles & Betty Carter en er was in 1959 natuurlijk al de monster hit What'd Say waardoor hij de aandacht trok van ABC Records.

Voor ABC Records nam hij nog een aantal singles op in zijn tot dan toe bekende stijl oa. Unchain My Heart, Sticks and Stones en het geweldige Hit the Road Jack. Zijn eerste album voor ABC was Modern Sounds in Country and Westren Music Vol 1 een jaar later gevolgd door vol 2.

Modern Sounds in Country and Western Music heeft wat mij betreft na bijna 50 jaar nog steeds niets aan kracht ingeboet vanaf de eerste tonen van het swingende openings nummer Bye Bye Love tot aan de laatste noten van Hey Good Lookin' blijft het album boeien. De ruwe stem van Ray contrasteert mooi met de achtergrond zangereseen op I Can't Stop Loving You en de pijn van Ray is zeer goed te voelen in Born to Loose, maar het word nergens "te" het is allemaal in goed evenwicht. Al dacht Ray daar zelf anders over in eerste instantie wilde hij helemaal niet dat dit album uitgebracht zou worden hij vondt dat de nummers te divers waren en niet als geheel bij elkaar op een album konden, maar door de druk van ABC heeft hij ingestemd met de release van dit album en er gingen er miljoenen van over de toonbank het album stond 14 weken op nummer 1 in de Amerikaanse hitlijsten.

Een absolute must have voor elke Soul, Gospel, R&B liefhebber en een mijlpaal in de muziek geschiedenis net als Vol2 overgins.

5*

Prachtige plaat zeg. Kan mij er ook helemaal in vinden dat dit erg vernieuwend was voor die tijd. Begrijp ook niet dat er zo weinig aandacht is voor deze artiest op mume...

Ik snap dat ook niet. Ray Charles is toch één van de allergrootste artiesten?

Ja inderdaad. Wat een genialiteit en muzikaliteit zit er in de muziek van deze man!

Lekkere plaat van Ray Charles, die ik steeds meer ga waarderen! Het begint meteen goed met het swingende Bye Bye Love. Daarna volgen veelal rustige nummers over voornamelijk liefdesverdriet, die best relaxed zijn. Het neigt wel een beetje naar de corny kant met zo'n strijkorkestje en koortje erbij. Het klinkt echter niet irritant, dus dat moet kunnen. Dit soort rustige nummers worden bovendien ook nog afgewisseld met een spetterend blaasorkest zoals bij Half as Much of Just a Little Lovin'.

Het album schijnt nogal belangrijk geweest te zijn in verschillende opzichten. Doordat Ray Charles zich toelegde op de blanke country-muziek en zijn eigen draai hier aan gaf, kaartte ie de rassensegregratie van de jaren '60 aan. Uiteindelijk vond ie zelf dat er uiteindelijk geen verschil tussen country en de zwarte blues-muziek zat. De teksten van beide stijlen zijn down to earth en zeggen gewoon zonder opsmuk waar het op staat.

Op "Modern Sounds in Country and Western Music" zingt Ray Charles liedjes die destijds met name door blanke country zangers/zangeressen werden gezongen. Met zijn soulvolle stem zorgt Charles voor een revolutie. De betreffende liedjes klinken ineens een stuk warmer en gloedvoller, moderner zoals de titel van het album doet vermoeden. Het album begint en eindigt swingend met "Bye Bye Love" en "Hey, Good Lookin'", maar daartussen worden vooral melancholische liedjes gezongen. De muziek klinkt soms wat zoet en oubollig met die strijkers, maar eigenlijk is dat nauwelijks storend, want Ray Charles zingt fantastisch. "It Makes No Difference Now" is mijn favoriet, vooral wanneer de blazers binnenkomen. Kippenvel nummer. "Modern Sounds in Country and Western Music" is een genot om naar te luisteren en Ray Charles levert een vocale topprestatie.

De man heeft geen stem voor country. Lijkt mij duidelijk.

Country en soul liggen (soms) heel dicht bij ellkaar, en Brother Ray was een oprechte liefhebber van het country genre. Wat jij beweert is dan ook een beetje onzin. Ik hoor Born to Loose van Don Gibson bijvoorbeeld liever in de versie van Ray Charles,die het gloedvol vertolkt. Jouw afkeer heeft ,hoe kan het ook anders, met persoonlijke smaak te maken. Lijkt mij duidelijk.

Ray Charles had geen countrystem, maar wél een stem voor country. De ongebruikelijke stem en stijl van Charles voor countrymuziek maakt dit album juist uniek.

Psies !

I Can't Stop Loving You is voor mij net zo tijdloos als Georgia On My Mind. Eigenlijk krullen je tenen er de verkeerde kant van op vanwege het hoge Arbeidsvitaminen gehalte, maar het is met zo geweldig veel klasse gedaan dat je er niet omheen kan.

Heartofsoul zegt dat mijn afkeer met persoonlijke smaak te maken heeft. Ja duh.

@Spinout: ik lees je bericht nu pas, het was me ontgaan. Ik was misschien een beetje kort door de bocht, maar dat was jij ook (in je bericht van 3 september). Het valt me op dat je verder geen enkel album van Ray Charles gewaardeerd hebt, en ook niet van bijvoorbeeld Otis Redding of Sam Cooke. Misschien komt dat nog, of misschien houd je niet van soul, of heb je je er nooit in verdiept, en dan ben je je er misschien niet van bewust dat soul en country elkaar in veel gevallen raken. Ray Charles was zich er natuurlijk wél van bewust, en het resultaat was, naar mijn smaak, prachtig.
Blijkbaar ben je er niet gevoelig voor, maar je opmerking blijft ondermaats.

Goed gedaan,vooral mooi gearrangeerd en dus ook wel geslaagd te noemen maar ik blijf hoe dan ook de voorkeur geven aan de originelen.

Aangezien er in één jaar twee albums warden uitgebracht met hetzefde uitgangspunt zetten we ze graag bij elkaar. Beide albums staan vol met country en western standards, maar dan uitgevoerd door genie Ray Charles.
De albums zijn nog steeds bijzonder te noemen waarin Ray Charles eigenlijk niet wilde dat het gereleased werd doordat er te weinig samenhang in zou zitten, maar gelukkig is het wel uitgebracht. Bekendste nummer van deze reeks is denk ik toch wel I Can’t Stop Loving You.
1. Bye Bye Love – meezingen zal geen probleem zijn. Met de band zit de swing er aardig in.
2. You Don’t Know Me – Hier pakt vooral de stem van Ray je helemaal in.
3. Half as Much – Fijne onderhuidse swing in de nummer. Ook heel lazy gezongen door Ray
4. I Love You So Much it Hurts – ontspannen en stemmig nummer. Ook een beetje een lui nummer, op de goede manier.
5. Just a Little Lovin’ (Will Go a Long Way) – dit gaat dan weer wat meer de swingende en blazende kant op.
6. Born to Lose – de variatie blijft, want dit is dan weer het rustigere werk van Charles. Een traag nummer, maar wel mooi.
7. Worried Mind – hier wordt het tempo nog even laag gehouden. Lijkt in de basis veel op de vorige song
8. It Makes No Difference Now – een heel ontspannen nummer die niet opvalt verder.
9. You Win Again – mooi nummer, vooral door de samenzang met de koortjes.
10. Careless Love – die blues in de zang en instrumentatie is wel erg fijn.
11. I Can’t Stop Loving You – één van die vele klassiekers van Ray Charles en ik moet zeggen dat het inderdaad een mooi nummer blijft.
12. Hey, Good Lookin’ – een swingende afsluiter van het geheel

(bron: Opus de Soul)

Ben niet helemaal ondersteboven van deze plaat die toch wel veel lof krijgt op verschillende sites die ik meestal raadpleeg. Het raakt me niet echt, beetje te zoetjes ofzo, maar wel prima achtergrondmuziek bij het werken moet ik zeggen.

Bij mij scoort dit album beter dan Vol. 2. En dat is ook zo in de 100 Greatest Albums of 1962. Dit album scoort daarin de eerste plaats vol2 de vijfde.
De songs op dit album zijn wat meer up tempo en de band heeft een grotere rol en dat maakt ze voor mij aantrekkelijker.
3,5*

Bij mij scoort dit album minder dan Vol. 2. De big band heeft hier een grotere rol, wat het geheel wat minder aantrekkelijk maakt. Ik hoor Ray liever meer solo (op de piano), zoals bijvoorbeeld wel te horen is op You Don't Know Me en Worried Mind. Ook staan er net wat minder echt goede songs op.