Een bijzonder album in de electronica, zoals er daar 'genoeg' zijn te vinden als je blijft graven. Ik heb de cd-versie, deze verschilt van één van de lp-versies. Er is namelijk gelijktijdig met de ''normale cd/2xlp release'', een compleet verschillende 2xlp release uitgekomen met 10 compleet andere nummers. Deze actie is eigenlijk net zo experimenteel als de muziek.
Wat we hier krijgen zijn: zeer dramatische, soms schreeuwende synths en machinale ritmes. Alles is emotief. Autechre's Tri Repetae is door delen hiervan geïnspireerd waarschijnlijk. Sowieso geven ze ''een thanks'' naar hem bij Incunabula. Het komt niet allemaal geniaal uit de verf, maar de poging is zeer interessant voor fans van de machinale, doch melodieuze idm/techno of natuurlijk voor nieuwkomers (ik wil niemand onnodig wegschrikken). Het zijn eigenlijk allemaal redelijk uitgesponnen bedachtzame jams op machines, deze en vele nummers van Beaumont. Overigens is deze artiest een redelijk mysterieuze verschijning, in de zin dat ik hem niet heb zien verschijnen. Ik kan nergens een foto van 'm vinden op internet en na '95 is hij gestopt met dit project (lees hier iets meer
http://en.wikipedia.org/wiki/Beaumont_Hannant ). Iets wat een goede artiest van mij best mag doen, stoppen, als deze toch geen beter werk kan maken. Terug naar de muziek in kwestie. Het is soms vrij industrieel dat machinale.

Er komen soms wat harde snelle beats op je afgevuurd, maar het is meestal downtempo en er hangt vaak een mistig gevoel, iets wat veel mensen vrij direct zullen associeren met atmosfeer.
Af en toe worden ''grote hoogtes gehaald'', zoals de user brooklyn het soms mooi heeft gezegd bij albums.

Voor mij persoonlijk zitten die hoogtes op dit moment onder meer bij Mind Colours, het trancy A Summer Spent en de afsluiter Latur (hier hoop ik ooit nog een mooie techno set mee te openen). Een electronica album dat misschien een aanrader is als je wat emotiefs en funky's ziet zitten en je denkt dat je kunt luisteren met je oren.

3,5*->4*-> >4?
Voor alle duidelijkheid, dit was een bespreking van de niet ''bonus-track'' versie. Gek trouwens, op de cd-versie die ik heb zingt Linda Husik niet bij het nummer Woven Textures, maar op de vinyl versie (met de tracks van deze CD) wel. Op zulke experimenteerders als Mr. Hannant is Musicmeter nog niet ingespeeld. Bonusartiesten.
Oeh, ik kom nu een mooie bespreking tegen op discogs. Veel beter dan die van mij.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Thirteen years after its release, this and the contemporary, comparable "limited" issue still sound like the future, the past and the present. Picking elements that work in various musical subgenres while ditching their dodgy parts, Hannant blends the leftovers into a combination that, in theory, has limited chances of success. Nonetheless, "trance" melodies, "electro" programming, "industrial" percussions, "ambient" soundscapes all mix and create something else, uncategorisable, that must have confused music reviewers of the mid-nineties who had to make up new terms to define this kind of things.
IDM it became, then, and the name does not do the music justice too well: Music, yes; Dance, not necessarily, as it at least as suitable for armchair listening; Intelligent, well, it is not of the brainless kind and does tend to leave the mind wander about freely, that is for sure, but to call it intelligent seems quite pompous and gives the composer pretentions they might not have had. The even vaguer 'electronica' is perhaps more appropriate.
Anyway, the content mostly oscillates between dreamy, hypnotic and eerie with a clever rhythmic drive and, one can imagine, would be an ideal soundtrack for night driving or, more poetically, sleepwalking. The production is enormous and the attention to detail that permeates throughout Beaumont Hannant's work is certainly here at its peak.
One of those relatively unknown albums that would deserve a recurrent mention in the "which records would you take on a desert island" polls.