William Bell - This Is Where I Live (2016)

Nog nooit eerder schreef ik over soulmuziek, niet omdat ik er niet van hou, in tegendeel zelfs. In de jaren zeventig en tachtig luisterde ik er zelfs erg veel naar. Helaas komen er tegenwoordig nog maar weinig soulalbums uit, die mij kunnen bekoren. De meeste moderne R&B is absoluut niet aan mij besteed, maar gelukkig is daar nu This Is Where I Live van William Bell.

Al op zestienjarige leeftijd had Bell in 1955 muzikaal succes door een groot talentenjacht te winnen in zijn geboortestad Memphis. Vlak erna zou hij deel gaan uitmaken van de zanggroep Del-Rios. Zowel met die groep als solo tekende hij kort erop voor het Stax-label. Zijn eerste grote hit in 1961 werd You Don’t Miss Your Water, een nummer wat gospel met country combineerde.

Zijn klassiek geworden debuut The Soul Of a Bell verscheen echter pas in 1967, belangrijkste reden hiervoor was dat hij ook nummers voor andere Stax artiesten schreef. Veel van zijn volgende albums werden geen succes, meestal veroorzaakt door een slechte productie. Gelukkig is dit keer de keuze voor producer John Leventhal een gouden greep.

Leventhal is een man met een enorme staat van dienst, vooral in het countrygenre. Zo produceerde hij een aantal albums van zijn vrouw Rosanne Cash. Naast de productie van This Is Where I Live, zat hij achter de knoppen, bespeelt hij een groot aantal instrumenten, schreef hij mee aan bijna alle songs op het album en arrangeerde hij de liedjes op voortreffelijke wijze.

Bell is bijna zevenenzeventig, maar op zijn stem zit nog maar weinig sleet. Veel van de songs zijn autobiografisch en zijn een terugblik op het verleden, zoals het titelnummer waarin de naam van Sam Cooke valt. Cooke vormde in zijn jeugd samen met Nat King Cole zijn grote voorbeelden.

Het songmateriaal is zonder uitzondering ijzersterk. Veelal ballads, maar ook zijn er meer ritmisch georiënteerde songs te vinden. Een van de hoogtepunten hiervan is Mississippi-Arkansas Bridge. In een aantal songs vervullen blazers en fraaie achtergrondkoortjes een hoofdrol.

Er zijn ook twee zeer goed gekozen covers te vinden, All Your Stories (Jesse Winchester) en Walking on a Tightrope (Rosanne Cash). Met opvallend gemak zet Bell beide songs geheel naar zijn hand.

This Is Where I Live in niet alleen een hoogvlieger in het genre, maar behoort gewoon tot het allermooiste wat 2016 tot nu toe te bieden heeft. Hopelijk gaat de samenwerking tussen Bell en Leventhal nog een vervolg krijgen.

Ik ben geen soulliefhebber, maar hoor net People Want to Go Home op de radio en het pakte mij direct.

Ik kan niet goed aanduiden wat het verschil maakt met andere soulartiesten, maar het luistert lekker weg.

Lura's stuk maakte me erg nieuwsgierig daar ik dus wel graag naar soul luister.

Zeker een prima album maar ergens mis ik ook iets en ik kan mijn vinger er (nog) niet goed op leggen wat dan precies.
Vind ik de stem van Bell niet rauw genoeg? te licht? Vind ik de nummers iets te gewoontjes of zelfs wat flets af en toe?

Ik weet het gewoon nog niet. Het is niet verrassend of onderscheidend genoeg, te liefjes, maar misschien ken ik dan weer net iets te veel goede soul platen (vaak wel ouder). Dit is prima, maar een hallelujah stemming ontbreekt nog.

Ook ik ken al die goede soulplaatjes van vroeger waarschijnlijk nog meer dan jij, aERodynamIC, ben dan ook al een stuk ouder. Na een keer luisteren, was ik ook nog niet overtuigd, maar na een aantal keren dus wel. Misschien dat je je mening na vaker luisteren nog gaat bijstellen. Mocht je ook houden van muziek, die beïnvloed wordt door gospel dan is dit album een absolute aanrader : Royal Southern Brotherhood - The Royal Gospel (2016)

Ik had geen idee dat hij nog muziek maakte. Op het eerste gehoor is het wel degelijk maar niet schitterend.

Het wereldberoemde en gelauwerde muzieklabel Stax leeft weer. Ze komen daarin niet alleen maar met nieuwe artiesten, maar teren ook graag uit het verleden. In de gouden tijden was William Bell al één van de grote zangers en die is nu dus terug met een nieuwe plaat. Wereldhits scoren is hem niet vreemd (You Don’t Miss Your Water), maar de vraag is nu natuurlijk vooral of hij het nog wel in zich heeft. Met Stax achter zijn naam lijkt dat goed te moeten komen, maar wat is de waarde van die naam nog?

We horen als start het nummer The Three of Me. Een mooie rustige soulsong die ook goed bij de mooie stem van Bell past. Niet direct heel bijzonder, maar wel zeer genietbaar. Het daaropvolgende The House Always Wins gaat op dezelfde, wat vertrouwde voet verder. Dit soort nummers passen William Bell heel goed en beheerst hij nog ten volste. Een verstandige keuze lijkt het dus vooral te zijn.
Op Poison in the Wall horen we dan juist weer wat meer groove. Als geheel is dit nummer ook zeker een stuk meer bluesy te noemen, al is de blues nooit ver weg geweest in de Stax-sound. Om dan de rust weet terug te pakken met het mooie en sfeervolle I Will Take Care of You. Bell lijkt hier een stuk plezieriger mee te zijn, vooral vocaal.
Een cover mag op dit soort platen vaak ook niet ontbreken en dat is ook hier zo. William Bell waagt zich aan Born Under a Bad Sign van Stax-stalgenoot Albert King. Om daarna met All my Stories de blues even door te zetten. Een rustig nummer waarin ook de gospel nooit ver weg is. Dat gevoel heb ik ook weer bij Walking in a Tightrope. Wellicht kan je zeggen dat er dan wel wat extra drama aan toegevoegd is.
Met de titelrack brengt Bell een ode aan een aantal grote sterren. Dit is verpakt in een sfeervol nummer en lijkt qua inhoud ook wat autobiografisch te zijn. Om ons op More Rooms ook echt een verhaaltje te vertellen. Dat kan deze man dus ook nog steeds. Een goede vertelstem.
All the Things You Can’t Remember herbergt eigenlijk alle ingrediënten die een fijne soul song maken, wederom afgestemd op de stem van William. Daar waar Mississippi-Arkansas-Bridge juist meer een bluesy sound laten horen met gitaar en al. Daarna juist met afsluiter People Want to Go Home de vrolijkheid op te zoeken in de soulmuziek. Een waardige afsluiter met fijne blazertjes. En om antwoord te geven op die eerste vraag: hij kan het nog en Stax heeft nog waarde.

(bron: Opus de Soul)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: William Bell - This Is Where I Live - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er zijn in 2016 meerdere uitstekende soulplaten verschenen, maar in de meeste jaarlijstjes kom ik ze niet tegen.

Als ik al een soulplaat tegenkom in een jaarlijstje is het meestal This Is Where I Live van William Bell en dat is nou net een plaat die ik heb laten liggen vorig jaar.

Ten onrechte naar nu blijkt, want de soulzanger uit Memphis, Tennessee, heeft inderdaad een geweldige plaat gemaakt.

Dat is een prestatie van formaat, want William Bell (echte naam William Yarborough) draait al een eeuwigheid mee als muzikant. De zanger, die dit jaar zijn 77e verjaardag vierde, werd aan het eind van de jaren 50 ingelijfd door het fameuze Stax label, maar schreef in eerste instantie vooral songs voor anderen (en met succes).

In 1967 verscheen zijn solodebuut The Soul Of A Bell en dat is een plaat die inmiddels tot de kroonjuwelen van Stax Records (en de 60s soul) moet worden gerekend. Gezien het succes van zijn eigen songs en de songs die hij schreef voor anderen verliet William Bell aan het eind van de jaren 60 de stal van Stax en begon hij een eigen label.

Heel succesvol was het allemaal niet en de carrière van William Bell ging dan ook als een nachtkaars uit, al stopte hij nooit met het maken van platen en zat er af en toe een plaat tussen die net wat beter was, al kwamen ze nooit in de buurt van het niveau van zijn memorabele debuut.

Stax Records werd een paar jaar geleden weer tot leven gewekt en William Bell sloot zich uiteindelijk aan bij zijn oude liefde. Deze oude liefde combineerde de soulzanger op leeftijd met topproducer en multi-instrumentalist John Leventhal, die vooral countryplaten op zijn naam heeft staan. De samenwerking tussen William Bell en John Leventhal pakt uitstekend uit, want This Is Where I Live is een geweldige plaat.

De twee schreven samen de meeste songs op de plaat en het zijn songs die klinken als soulklassiekers uit vervlogen tijden. Het zijn soulklassiekers die hier en daar zijn verrijkt met wat invloeden uit de blues, maar soul staat centraal op de comebackplaat van William Bell.

Het is een plaat met geweldige songs en een heerlijk soulvol spelende band, maar This Is Where I Live is vooral een plaat van een geweldige zanger. William Bell is misschien 77, maar hij klinkt op zijn nieuwe plaat nog als een jonge god. Hier en daar komt hij dicht in de buurt van zijn oude held Sam Cooke, maar de stem van William Bell doet me ook met enige regelmaat denken aan die van een jonge (!) Robert Cray.

Met de geweldige vocalen op This Is Where I Live kun je al geen slechte plaat meer maken, maar omdat verder ook alles klopt op deze plaat, durf ik het inmiddels een prachtplaat te noemen. Het is een prachtplaat die gehakt maakt van de andere soulplaten van het afgelopen jaar, al komt collega oudje Lee Fields wel in de buurt.

Mooi toch die ouwe rotten die mooie muziek blijven maken tot ze er bij neervallen. Dat mag voor William Bell nog wel even duren, want volgens mij kunnen er nog wel wat geweldige soulplaten volgen. Erwin Zijleman