DJ Olive - Buoy (2004)

Dit is - nogmaals - voer voor de basinski liefhebbers, de Layering Buddha liefhebbers, kortom, de ambient liefhebbers. Je moet wel tegen de lange tijdsduur kunnen. Er zit wel een beetje variatie in, dus dat helpt.

'Sleep' had ik al geprobeerd, en noodlottig genoeg lag 'Buoy' al klaar. Beide concepten zijn aan elkaar gewaagd, zelfs verrassend gelijkend (gezien de thematische verwantschap misschien niet eens zo vreemd), en dat maakt het er voor mij niet interessanter op. Vanuit de (ongetwijfeld verkeerde) premisse dat dit soort klankenspel weinig muzikale visie vereist, beschouw ik de stroming "ambient-electro" als een 'gemakkelijk' genre waarbinnen een lukraak individu met 10 variabelen zomaar een uur muziek kan maken. Maar, dames en heren, wat hebben elitaire melomanen daar dan aan?

We moeten het DJ Olive echter nageven: 'Buoy' blijft stromen, al gaat het mij veels te traag. Ambient moet een organisch en bruisend gegeven zijn dat meer kalmte opwekt dan het zelf belichaamt. En dat heeft DJ Olive wellicht verkeerd begrepen.

Uitstekende ambient wat mij betreft. Maar het zit in een niche die je misschien wat gewender moet zijn, het kan handig zijn als je al wat ambient platen bij je favorieten hebt. 'Bruisende' ambient verlangen bij een plaat die als 'slaappil' door de maker geadverteerd wordt is niet zo logisch.

Mooie subtiele dronerige ambient is dit met soms een dub aesthethiek die niet te standaard is. Heerlijk understated/ingetogen positief, vergelijkbaar met een Shuttle 358, Gas en Eluder. Geen spijt van eindelijk eens goed voor deze producer de tijd te hebben genomen.