Sinsaenum - Echoes of the Tortured (2016)

Sinsaenum wordt weer een ''supergroep'' genoemd, maar ik heb een hekel aan dat predicaat. Laten we zeggen dat deze band bestaat uit muzikanten met een aanzienlijke staat van dienst in de metalwereld, komend vanuit verschillende achtergronden. Het verhaal begon toen Frédéric Leclercq (Dragonforce) en Joey Jordison (toen nog de drummer van Slipknot) een gezamenlijke liefde voor death/blackmetal vonden en besloten daar meer mee te gaan doen. Samen zochten ze de muzikanten uit waarmee ze graag wilden samenwerken en uiteindelijk sloten Heimoth (Seth), Stéphane Buriez (Loudblast), Sean Zatorsky (Daath) en niemand minder dan Attila Csihar (Mayhem) zich aan.

Vooral die laatste naam wakkerde mijn interesse aan, ik had namelijk in een miljoen jaar niet verwacht dat een lid van Dragonforce samen zou werken met een meesterlijke blackmetalzanger. Daarbij had ik ook enige scepsis: kunnen muzikanten die in zulke verschillende metalsubgenres opereren wel een goed lopende plaat maken? Gaan ze niet teveel van iedere band in één mengsel gooien? Echoes of the Tortured is inmiddels verschenen en met opluchting kan ik zeggen dat deze plaat ontzettend constant is.

Mijn complimenten aan de leden, je hoort hier echt weer een nieuwe band en geen samenraapsel van de overige bands waar de leden in spelen. De gezamenlijke missie is overduidelijk te horen op deze plaat: een knallende blackened deathmetalplaat maken met zijn wortels vooral in de jaren '90. De voornaamste invloed van Sinsaenum is toch wel Morbid Angel, maar ook Deicide en Vader komen naar voren. Op de track Army of Chaos komt er zelfs wat Satyricon tevoorschijn in de black 'n roll-sfeer. Sean Zatorsky is verantwoordelijk voor de monsterlijke deathmetalbrullen, terwijl Attila vooral voor het spookachtige detailwerk zorgt met zijn ongelofelijke bereik dat gaat van ijzige schreeuwen naar bijna onmenselijk gekerm. Natuurlijk had ik Attila graag wat meer op de voorgrond willen hebben, en op het naargeestige Anfang des Albtraumes gebeurt dat ook even, aan de andere kant is het zeer goed dat niemand zijn stempel compleet op de muziek drukt. Het gitaarwerk is afwisselend en pakkend met uitstekend soleerwerk en Joey Jordison zet hier een ijzersterke prestatie neer en laat de wereld horen dat hij geen vergane glorie is.

Jammer genoeg is er toch een maar. Echoes of the Tortured heeft maar liefst 21 tracks, maar daarvan is de helft horrorsoundtrackinterludes. Waarschijnlijk leuk geweest voor de band om te maken, maar voor de luisteraar op een gegeven moment vrij vervelend en onnodig. Toch heb je, als je die interludes weghaalt, nog steeds een ontzettend sterke schijf van 45/50 minuten over die gehoord mag worden. Als je ook maar een beetje into deathmetal bent met een vleugje blackmetal moet je dit echt gaan checken.