If These Trees Could Talk - The Bones of a Dying World (2016)

Aan de ene kant is de glorietijd van postrock allang voorbij en voegen dit soort bands en albums vaak bijzonder weinig toe aan het genre, en kabbelt de muziek vaak maar een beetje onbestemd voort. Dat geldt ook hier vind ik. Aan de andere kant blijft het wel een fijn genre en is ook dit album mooi gemaakt. Fijne atmosferische klanken, fijne metalinvloeden. Maar al met al toch weinig overtuigend. De band schijnt drie gitaristen te hebben, maar ik hoor er maar twee.

In de nasleep van Maybeshewill ontdekt, ook deze dus voorheen totally unknown ja. Aangezien het genre post rock an sich mij wel ligt, ga je het toch een kans geven. Zonder het dan af te zetten tegen andere post rock bands ja. De band gewoon nemen met wat ze doen. Het is meer van hetzelfde, niet vernieuwend, et, nou ja, met alle respect, wat ware dat tegenwoordig nog wel. Dus daar kan en wil ik niet in mee gaan, neen. Hoe dan ook, prima band uit, geloof de USofA en dito plaat. Metalaccenten zeer zeker, goede spanningsboog, kwalitatief goede songs, kortom ja, gewoon een meer dan genietvolle plaat hier, deze Bones of a Dying World. Niet bepaald positieve titel neen maar qua muziek meer dan gemiddeld hoor. Fijne aanvulling binnen mijn universum van wat goede muziek moge zijn ja.

Toch maar ff mijn eigen woorden aanvullen. Album staat weer eens op. Tjonge zeg, wat doen we toch graag vergelijken im Lande, probeer albums eens op hun eigen waarde te beoordelen, daar hebben we meer aan. Dat post-rock niet meer zo in ware, zelfs op zijn retour, so what. Kant C staat inmiddels op en wat een waan album ware dit toch. 3 gitaristen die zichzelf nergens in de weg lopen. Een kristal heldere productie ook nog eens. Gelaagde songs en songstructuren, vol met afwisseling, harder en voller dan weer spaarzaam en rustig. Met alle respect voor een mening, wat de mijne hier ook niks meer of minder is, een uitstekend album en ga ik nu voor de volle ☆☆☆☆☆ dus. Dit is gewoon zo ontzettend goed dus. Een perfecte soundtrack voor een dying world ja, dat moment naderen we met rasse schreden maar da's dan ook niks meer of minder dan een mening cq. overtuiging. De mijne dus.

Ik vind dit ook heerlijke instrumentale muziek. Mooie, gelaagde riffs waar je fijn op kunt meedrijven en je laten meevoeren tot in de donkere hoekjes van je ziel. Zomerhits staan er niet op, maar het is prima muziek om thuis (in je eentje) op te werken.

Ik luister graag naar bands in dit genre: Russian Circles, p.g. lost, Red Sparrowes, My Sleeping Karma, Long Distance Calling, Collapse Under the Empire en vooral Isis.