Chrisette Michele - Milestone (2016)

R&B-zangeres Chrisette Michele wist mij eigenlijk alleen met haar debuutalbum I Am te boeien. In mijn ogen heeft ze na dit debuut geen album meer gemaakt dat in de buurt kwam. Misschien wat losse nummers, maar niets dat echt wist te beklijven. Ik had ook al een tijdje niks meer van haar gehoord tot dit album dat zij vanuit eigen beheer uit brengt. Met mijn ervaringen met haar muziek misschien niet direct hét album om te horen, maar ik wilde haar nog een kans geven.

Het opent met Diamond Letter, een nummer dat het ergste al doet vermoeden. Dit nummer is namelijk geenszins boeiend. Het is allemaal wat te makkelijk. Net als op Steady. Laten we hip doen, dan komt het wel goed. Dat lijken ze bedacht te hebben, maar alleen daarmee redden ze het duidelijk niet.
De energie blijft vaak ook zo laag, dat kenmerkt ook Meant to Be of het slappe Soul Mate. Liever hoor ik dan een nummer als Unbreakable. Een nummer waarin ik nog wel een potentiële hit hoor. Mede door het productionele trucje. Dat is vaker gedaan en daardoor herkenbaar. Dat is ook weer goed voor het scoren van een hit.
Dat is een korte opleving, blijkt. To the Moon mist namelijk weer inspiratie, een sprankeling en de broodnodige energie. Om dan met het vrolijke Make Me Fall juist de weg weer omhoog te nemen. Leuk nummertje. Net als het wel aardige These Stones of het fijne Indy Girl. Ze kan het dus wel, dat blijkt.
Liever dat dan het meer rap dan zang op Equal, of het je hoort veel maar er gebeurd te weinig op Us Against the World. Afsluiter Reinvent the Wheel snijdt ook geen hout. Stoer doen zonder dat het oprecht overkomt. Een album dat ik maar snel vergeet en ik ga deze dame maar beter links laten liggen.

(bron: Opus de Soul)