Astral & Shit - Vidja Sebja (2016)

Druilerige regenbuien teisteren een desolaat, uitgestrekt landschap tijdens "Vidja Sebja", terwijl een eenzame man zich een weg probeert te banen dwars door de modderpoelen die zich langzaam maar zeker beginnen te vormen. Zo nu en dan zijn er vreemdsoortige geluiden in het luchtledige te horen, maar waar deze precies vandaan komen is niet te verklaren. Door het dicht bepakte wolkendek heen proberen zonnestralen door te dringen, terwijl de regen onverbiddelijk blijft neerkomen op het steeds vochtiger wordende aardoppervlak.

Blauwe lichten doemen in de verte op, terwijl de man zijn weg vervolgt tijdens "Vizhn". Zijn het zoeklichten, of juist lichten van vliegtuigen? De man kijkt op en ziet de lichten langzamerhand kleiner worden, alsof ze zich van hem distantiëren. Tegelijkertijd lijken ze helderder te gaan schijnen, totdat ze zich heel langzaam hoger en hoger lijken te verplaatsen. Al die tijd blijft de regen vallen en blijven de onverklaarbare geluiden ook terug komen.

Ondanks dat het maar niet ophoudt met regenen, lijkt de lucht gek genoeg op te klaren tijdens "Persik". De lichten die nu hoog aan de hemel te zien zijn, schijnen feller dan ooit en lijken zich te vermenigvuldigen, totdat een heel helder licht het gehele wolkendek in lichterlaaie lijkt te zetten. Alsof alle lichten tot één zijn versmolten.
Vervolgens lijkt het licht zich te concentreren naar een specifiek punt in het wolkendek en schijnt dan plotsklaps heel helder naar beneden en omringt de man.

Tijdens "Chelovek" ervaart de man iets ontzagwekkends. Hij lijkt langzamerhand los van de grond te komen, terwijl de lichtzuil die hem omringt hem niet alleen opslokt, maar ook langzaam maar zeker naar boven trekt. En terwijl de man steeds hoger en hoger stijgt, ontwaart hij aan zijn geestesoog een ronde schijf. Binnenin die schijf schijnen nog veel meer lichtjes, in meerdere kleuren en deze knipperen allemaal. Voordat hij goed en wel beseft wat er gebeurd, wordt alles wazig voor zijn ogen en lijkt hij af te glijden in een droom. Een droom die hem uiteindelijk doet ontwaken terwijl hij in een soort ligstoel ligt. Zijn armen, benen en voorhoofd zijn vastgebonden wat tot gevolg heeft dat hij zich nauwelijks kan bewegen.

Vreemdsoortige wezens die zo nu en dan in een taal communiceren die de man akelig herkenbaar voorkomt (is die taal niet dat geluid wat hij bij tijd en wijlen hoort?), buigen zich over hem heen tijdens "Neprekrasnoe" . Ze zijn nauwelijks te onderscheiden vanwege het extreem felle licht en bewegen zich als schaduwen over hem heen. Soms lopen ze weg, dan opeens zijn ze weer terug. De gehele tijd kijken ze op de man neer en lijken ze zich te bedenken wat ze met hem zullen gaan doen.

Eén van de wezens legt zijn hand (of wat er voor door moet gaan) op het voorhoofd van de man tijdens "Holoda" en deze krijgt opeens een visioen van een wereld vol pracht en praal. Hij ziet beelden van overweldigende natuurlandschappen: uitgestrekte bossen, watervallen, de zon die door de takken van een praktisch ondoordringbaar woud schijnt, diverse flora en fauna, eindeloze zandvlaktes, een ijsberg.

Tijdens "Granit" probeert de man in zijn onderbewuste te begrijpen waarom dit wezen hem deze beelden laat zien en langzamerhand komt hij tot het besef dat hem een boodschap wordt meegegeven. De beelden zijn afkomstig van zijn eigen planeet. Of beter gezegd: dat waren ze!!
Het desolate, grauwe en troosteloze landschap waar hij nog niet zo heel lang geleden doorheen trok, is het gevolg van een milieuramp waar de mens verantwoordelijk voor is.
En de boodschap blijkt dus simpel: laat dit niet verder afbrokkelen, want het wordt er anders nooit meer beter op. Laat de wereld zoals je die te zien kreeg door middel van onze beelden weer terug komen. Want anders kunnen wij je garanderen dat dat nooit meer gebeurt. Jij bent de sleutel! Herstel je wereld nu het nog kan.

Niet veel later ontwaakt de man op een bankje in een zonovergoten park. Hij ziet om zich heen kinderen spelen. Jonge moeders praten met elkaar en houden hun kinderwagen in de gaten. Een jogger passeert ze.
Het regent, ondanks dat de zon schijnt. In zijn hoofd hoort hij zo nu en dan flarden van een vreemde taal die hij nauwelijks thuis kan brengen maar hem akelig bekent voorkomt.
Hij staat op, kijkt om zich heen en knikt in zichzelf. Hij weet wat hij moet doen. Hij loopt het park uit, op weg naar zijn lotsbestemming.

Vidja Sebja is, voor Astral & Shit-begrippen, qua tijdsduur slechts een kort tussendoortje. Immers zijn de meeste van Ivan Gomzikov's albums die hij onder de Astral & Shit-banier uitbrengt, werken die soms wel uren duren.
Toch doet dit muzikaal zeker niet onder voor zijn langere album-projecten. Het is een dromerig en tegelijkertijd intrigerend ambient drone-werkje, die effectief en meeslepend klinkt.
Het doet spontaan surrealistische en futuristische fantasieën in me naar boven halen. De muziek fungeert als soundtrack hierop.
Het is uniek en bijzonder materiaal en ik prijs me dan ook een gelukkig mens dat ik dit ambitieuze drone-project ontdekt heb.
Heb je dus een zwak voor eindeloze ambient- en drone-experimenten, laat dit dan aan Astral & Shit over. Check het uit!!