De tijd dat Nynke zich alleen bezig houdt met Fado, ligt al enige tijd achter ons. Hier breidt ze haar repertoire nog wat verder uit. Ze begint met het gewichtig voordragen van een gedicht over de bosuil, maar het centrale thema van het album is 'wachten'.
De cello heeft een prominente rol, maar we horen zelfs ook wat elektronica. De ene keer leidt dit experimenteren wat meer tot een geslaagd resultaat dan de andere keer, waardoor het constante hoge niveau van haar voorgaande album niet gehaald wordt, maar ook dan blijft er meer dan genoeg moois over om van te genieten. Ook zijn niet alle nummers even onderscheidend ten opzichte van elkaar, vind ik. Maar wat kan deze dame toch prachtig zingen en weet ze een emotie in haar nummers te leggen.
In het fraai vormgegeven boekje waar de cd in verpakt zit, kunnen degenen die het Fries niet machtig zijn, ook de vertaling van de teksten vinden, maar daar moet je dan wel het Engels machtig voor zijn.