Dusty Springfield - Living Without Your Love (1979)

Een minder sterk album dan zijn voorganger 'It begins again', maar absoluut een mooi en lekker album! Veel ballads, veel soul en ondanks dat de plaat is uitgebracht in de hoogtijdagen van de disco weinig disco. Alleen in Barry Gibb's geschreven stuk "Save me, save me" zijn daar invloeden in verwerkt.

Neemt niet weg dat je het gewoon in huis moet hebben als Dusty-fan. Het album werd trouwens bijzonder slecht ontvangen destijds, evenals zijn voorganger, maar daar hebben we natuurlijk geen boodschap aan.

Een mooi en lekker album en zo is het.
Het heeft de leuke kant van de sound van de (eind) jaren zeventig.
Een toefje disco, gedragen ballads en door alle nummers zit de soul van Dusty verweven.
Ze heeft denk ik toch een van de warmste stemmen die ik ken, een waar veel charisma in zit.
Haar stem bezit al zoveel muzikaliteit, dat ze m.i niet eens altijd de muzikale ondersteuning nodig heeft. Soms doet die ondersteuning zelfs haar te kort en komt haar stem niet geheel tot zijn recht.
De tweede helft van het album wordt dit ruimschoots goed gemaakt. In de rustige nummers komt de kracht van haar stem prima tot bloei.

Het album begint met het enigste nummer met de meeste 'soul' wortels, maar goed die is dan ook geschreven door "Smokey" Robinson.
Daarna een seventies feeling 'niemendalletje'; You can do it, maar wel eentje die lekker swingt.
Be somebody klinkt prima, maar steekt uiteindelijk wat magertjes af, tegen het sterke tweede gedeelte, waarin dat veel beter naar voren komt.
Closet man is m.i de zwakste broeder. Het neigt meer naar muzikaal behang en doet de diamanten stem van Dusty geen eer aan.
Hier en daar krijg ik uberhaubt al soms het Carpenters gevoel, maar veelal is dat toch positief bedoeld, want in principe heb ik niets tegen Karen.
De afwisseling die dan komt is prima en zeer vermakelijk om te luisteren. De disco invloeden heb ik rein gar nix problemen mee. Living without your love zou ook zo van de Gibb broeder afkomstig kunnen zijn en heeft die zelfde feel ook over zich heen. Maar Save me, Save me is toch echt het nummer dat door Barry Gibb is geschreven. Prima nummer. Wat klinkt die bas toch heerlijk in die setting vind ik.
Daarna is het een en al hoogtepunt wat mij betreft. Met een viertal ballads achter elkaar. Je moet het maar doen. Het lijkt wat teveel van het goede, maar als het door Dusty gezongen wordt, is overdaad niet het woord wat in mij opkomt, eerder weldaad.
Tuurlijk het zijn de abceetjes van het componeren van een ballad. Maar Dusty geeft het een extra schwung waar ik in weg kan dromen.
Get yourself to love kan ik ieder psycholoog aanraden om te laten luisteren door zijn clienten.
Schenk jezelf een glas rode wijn in, ga op de bank knus tegen je geliefde aanzitten en bevestig met dit nummer je liefde voor haar. Met I just fall in love again, wordt dat geheid een succes.
Dream on is de meest swingende ballad van de vier en verenigt alle ingredienten van dit album in een nummer; Soul/Disco/Ballads. Goed schudden en je krijgt de bovenstaande tien nummers.
Met I'm coming home again, krijgt dit album een prachtige afsluiter en roept het de sfeer op van Mc Arthur Park.

Dat het album destijds slecht ontvangen werd, ligt in deze zeker niet aan Dusty. Meezitten deed het die tijd ook al niet echt, met geen hit singles, slecht verkopende concerten. Maar met een triomf in Londen met een emotionele versie van I'm coming home again.

Ik mag dit album wel. Dusty stoffig? Dacht het niet!

Met dertien in een dozijn nummers als deze kan zelfs Dusty maar weinig aanvangen. Living Without Your Love is geen vervelend album om te beluisteren maar het is allemaal zo middelmatig dat het ondermaats is voor een zangeres van dit formaat. Mensen die geen grote fan zijn kunnen hier gerust aan voorbijgaan.

72/100

Inmiddels bevalt het album je beter?

Nee hoor. Je bedoelt waarschijnlijk die 4*, maar ik rond 72/100 af op 4*. Aan 3,5* doe ik niet. Lang verhaal ergens te lezen in het topic: hoe bepaal jij het aantal stemmen.

Ah duidelijk, ik ben benieuwd naar t album, net besteld .

Veel luisterplezier.

Dusty was anno 1979 al een aardig tijdje over haar hoogtepunt heen al zou er een kleine 10 jaar later nog wel een zeer mooie opleving volgen (lang leve PSB!). Het album staat vol met leuk en aardige tracks maar de magie van weleer mist. Tenminste, dan komt ineens Get Yourself to Love voorbij en dan weet je t weer!