In het kader van achterstallig luisterwerk pakte ik in het najaar van 2016 dit album uit zijn plastic verpakking. De verwachtingen waren niet hoog gezien het eerdere solowerk, maar het blijft natuurlijk een charlatan die kan verrassen - zoals ook met Modern Nature in het voorgaande jaar.
De reden dat ik tijd over had, was dat ik met een fikse griep op bed lag. Of het daardoor kwam, weet ik niet maar Temperature High is mijn favoriete track van het album.
Tikkie aan de lange kant wellicht, maar dat past wel bij de heerlijke zweverige sfeer van dit nummer. Andere blauwe ster staat bij Oh Men, het enige nummer dat al eerder op plaat was gezet.
Ik zou het geen beroerd plan van Tim vinden om deze samenwerking met Peter Gordon nog eens nieuw leven in te blazen ..