Turn Up the Bass: Volume 20 (1992)

Endangered Species - Ping Pong is nog steeds lekker.

Voor de rest klinken alleen de nummers van Nauhgty...(applaus), 2 unlimited(tja) en Rozalla(yuk) me bekend in de oren.

Is Darude Dance die kerel die later bekend werd met zijn boerentrance?(sandstorm of hoe heet het?)

Wow, wat een vette track was Psychotronic destijds! Ook Running So Hard van Sophia is een erg lekker nummertje. Ze is nu een bekende actrice/zangeres in musicals.

Ping Pong vandaag nog even geluisterd, lekker plaatje!

deze deel 20 staat ook weer boordevol hits:
Naughty by Nature-heel leuk, Quazar-een heel lekker NL produkt met dwingende piano, Rozalla-Are you ready to fly-vond ik dr leukste single.
Sonic Solution-On the move is een houseclassic,
Psychotronic was ik vroeger helemaal weg van maar klinkt nu te gimmick/kinderlijk.
En dan hebben we nog Danube Dance-Unique-een clubtrack die al aangeeft wat er te komen staat de volgende 2 jaar met diva clubtracks met een meer op garage gerichte stijl.
En nog wat huppelzangeresjes in de vorm van Sophia-wel leuk nummer-en Def la Desh.
En 1 van de mindere 2 Unlimited nummers

De albumhoezen werden minder aantrekkelijk, Sky Radio-achtig zelf (aantrekkelijk voor het grote publiek), misschien is dat ook de reden dat ik deze serie toen links liet liggen. Maar nu, begin 40, op deel 25 na, alle delen op cd, nadat ik afgelopen jaren eerst de dubbel-lp's had verzameld. Ook de oude serie bevatte mindere delen, maar dit deel is eigenlijk best aangenaam om naar te luisteren, al kende ik de meeste songs niet en volgde ik de dance/techno ook niet meer.

Meest opvallende songs zijn de laatste 2-3 tracks en ook het hier oven genoemde Ping Pong is erg fijn. De openingstrack van 2 Unlimited sla ik graag over.

Mass Order -Lift every voice is wel een knaller, daar moest ik vroeger niet zoveel van hebben, maar die staat nu wel bij de top 3 op dit deel (en herkenbaar weer met Love sensation elementen).
Sorry 2 Unlimited, maar dat is de zwakste track op dit deel.

Ik kan me voorstellen wat mensen tegen Workaholic zouden kunnen hebben. En ook wat Anita zelf zou kunnen denken als ze dit terug hoort. Maar het liedje heeft wel karakter, en iets spontaans. Het klinkt alsof ze er lol in hadden om dit te maken, met die overstuurde synth en zo. Is ook wat voor te zeggen.

Iets wat in hun nadagen lastig werd, toen ze muzikaal inmiddels iets gerijpter waren en elkaar tegelijkertijd bijna de studio uit vochten.

Lift every voice is idd niet slecht, en heeft met name rond 2002 vaak opgestaan. Het paste destijds goed binnen m'n muzikale voorkeuren (zoek op m'n Spotify 'Played in the past 2000-2004' op - het zou er naadloos tussen passen). Destijds beter ontdekt dan in 1992, met dank aan Id&T Radio, dat er ook duidelijk wat in hoorde en het herhaaldelijk draaide als oude klassieker.

Het jazzy Ping pong is hier favoriet.