Peter Hammill - What, Now? (2001)

Prachtig album van Hammill.
Ik was al verslaafd aan de verzamelaar The Love Songs en daar kwam debuut Fool's Mate al snel bij.
En nu dus een album uit zijn latere werk.

Dat het hier niet bij gaat blijven is een ding wat zeker is: oud of nieuw werk, ik vind het allebei schitterend!

Tip voor Marc Almond liefhebbers. Oh? Die zijn er nauwelijks op deze site? Nou dan zijn we snel klaar met tippen

Marc Almond? hmm.. nee dankjewel
Op het "wat draai je nu" forum sprak je van BOWIE dat spreekt me als referentie al ietsje méér aan!

Klopt, debuut Fool's Mate doet bij tijd en wijle aan Bowie denken (in de up-tempo nummers).
Zodra het tempo omlaag gaat, zoals bij alle songs op deze cd is Almond of een Scott Walker wel een goed referentiekader.
Ik zou deze dan laten liggen en Fool's Mate wel eens proberen.

ok, thanks

IK heb een verzoek geplaatst over wat méér uitleg wat de muziek van deze artiest betreft, want, om eerlijk te zijn, ik heb zijn naam al gehoord, maar kan de man niet plaatsen, heb geen idee hoe of zijn muziek klinkt, gaatje in mijn cultuur? Er moeten er nog zijn, maar ik lees het wel op het tabblad "discussies" wat deze artiest betreft, toch?

Als je nu eens kijkt wat ik op 18 augustus 2006 heb geschreven heb je al een beetje richting gekregen.....
En gezien jouw onhandigheid met mp3's zou ik zeggen: zoek een cd-zaak op en luister, het is de moeite waard, alleen zou ik niet met dit album beginnen.

Vooralsnog het beste uit de 21e Eeuw van Hammill. Komt vooral omdat er weer wat steviger werk op dit album te vinden is. Een kant die ik altijd heb geprefereerd boven de romantische kant. Gek genoeg hou ik dan ook wel weer meer van de keys dan van de gitaar, maar goed. Een album dat vergelijkbaar is met "This" en "Roaring Forites" ware het niet dat het steviger klinkt en het hier bijna allemaal songs met een flinke body zijn. Als ik het goed heb was dit de eerste plaat na zijn hartaanval. Ik weet niet of dat er mee te maken heeft,maar die urgentie stralen de nummers wel uit, zo van "jongens, ik zal nog even laten zien en horen...". Soms met verrassend goed resultaat. Van de latere albums (en met latere bedoel ik dan post "Out of Water" (1989)) draai ik denk ik deze het vaakste.

highlights: Here Come the Talkies, The American Girl
lowlight: Enough

Dit is m.i toch een wat ondergewaardeerd album in het Hammill oeuvre. Incoherence en This krijgen veel waardering maar ik vind deze minstens even sterk.

Een goed gevarieerd album waarop Hammil zich ook weer wat meer van zijn rockende kant laat zien.

En wat voor anderen een dieptepunt is , is voor mij het absolute hoogtepunt: Enough. Een kippenvel-song!

Waar leidt je dat uit af dat deze ondergewaardeerd is? Hier krijgt hij ook een hoger gemiddelde dan welk recent album dan ook maar. Ik vind deze trouwens ook sterker dan de twee die jij noemt, behalve dat ene nummer dan

Ondergewaardeerd in bv de Hammill Yahoo group en in diverse progforums. Op progarchives scoort hij ook duidelijk lager:
PETER HAMMILL music, discography, MP3, videos and reviews - progarchives.com

En ondergewaardeerd door mij. Het is van de 'recente' albums (zeg post "In a Foreign Town") verreweg het meest gedraaide studio album.

En altijd weer onder de indruk van het meeste wat hier op staat. Goed -> Zeer Goed (ster erbij).

edit: Ik lees nu pas mijn eigen post terug Beangstigend consistent die mening van mij - maar één album ernaast.

Al vanaf de jaren 80 heeft deze artiest me geïntrigeerd. Terwijl begin jaren 80 alle grote jaren 70 groepen wanhopig probeerden aansluiting te zoeken met de punk/new wave beweging, bleef Peter Hammill wel staande in dat tijdperk. In het toenmalige blad Vinyl bleef men positief en ook de specifieke VARA en VPRO programma's met de nieuwe muziek bleven de nieuwe platen van hem promoten. Toen ook nog wat platen van hem aangeschaft uit de jaren 70, ook van zijn groep de Van der Graaf Generator en hem ook een aantal keer live mogen aanschouwen. Dat waren zeer intensieve concerten, waar soms wel het uiterste van het het publiek werd gevraagd. Een keer met mijn toenmalige vriendin (nu echtgenoot) geweest, nou dat was geen succes. Peter Hammill doet niet aan concessies, dat zorgt er voor dat zijn repertoire spannend is en blijft, maar zeker ook wat wisselend. Zonder dat hij (bijna) ooit door een ondergrens heen zal gaan.
Eerlijk gezegd, na de beginjaren van mijn ontdekking, waar ik heel veel van hem draaide is dat wel minder geworden. Maar zie ik ergens een cd/plaat van hem die ik nog niet heb voor een leuk prijsje zal ik deze altijd meenemen.
Zoals ook met 'What now ?' De precieze ontwikkeling van Peter Hammill heb ik wat minder scherp, ik draai alles door elkaar. Terwijl het misschien wel goed is om te weten in wat voor periode Peter zit, met relatieproblemen, scheiding of als alles redelijk rustig en gelukkig in de privé situatie is.
Wat me opvalt bij deze plaat is dat als eerste de toetsen weer heel belangrijk zijn, verder heeft de viool en cello ook best wel een belangrijke rol, wat de muziek wel een bepaalde diepgang geeft. Ik las dat het weer wat meer rockend is, voor mij is dit een tamelijk rustig Hammill album. Natuurlijk blijft het Hammill, maar de uithalen, de vreemde wendingen, de intensiteit het is allemaal wel wat minder geworden. En op zich is dat ook niet erg, Peter Hammill is ten slotte ook wat ouder geworden. In jaar van uitkomst rond de 50 schat ik in. Er staan een paar langere nummers op, waarin nog iets meer de oudere Peter Hammill in doorklinkt door de wendingen van muziek , ritme en iets meer stevigheid. De kortere nummers zijn vaak wat rustiger, soms zelfs wat romantisch, want deze kant heeft hij ook altijd gehad. De teksten hebben ook wel met de actualiteit te maken, zoals 'Fed to the wolves' waar het misbruik van kindeten binnen de Katholieke kerk aan de kaak wordt gesteld. De tekst is ruw en direct, niks verbloemend.
Peter Hammill, hij blijft een fenomeen na al die jaren nog steeds. Ook op Music Meter maar een kleine groep liefhebbers. En ook lastig om nieuwe fans te vinden, het is net welk album je als eerste beluistert. Is dat net een'lastig, ontoegankelijk' album, dan gaat die deur vaak voorgoed dicht.
Dit album is wat dat betreft niet het makkelijkste, maar zeker niet ontoegankelijk en laat al wel de klasse en kwaliteit zien van Peter Hammill. Gun je je de tijd om zijn grote oeuvre te ontdekken, zul je prachtige zaken vinden en langzaam aan ook die ruwe rafelige kant die ook altijd aanwezig is waarderen.
Mooi album dit 'what, now ?'