White Willow - Signal to Noise (2006)

Eindelijk is hij er dan... en het is op zich best een mooi album geworden. Het is White Willow op z'n toegankelijkst. Erg melodieus maar ik merk toch nu ik hem een paar keer heb gehoord dat ik toch iets ga missen en dat is het typische, eigenzinnige geluid zoals we dat op bijv. Ex Tenebris en Sacrament hoorden.

Maar, het is denk ik wel een plaatje dat meer mensen toch zouden moeten horen. Ik heb het al vergeleken met de Nighttime Birds periode van The Gathering maar dan nog verder doorgetrokken naar een symfonischer geluid.

Heb alleen Storm Season en vond ik qua produktie en artwork wat donker. Geheel niet slecht, maar vindt toch te weinig de weg naar mijn CD-speler. Weet dus niet of dit album zal aanschaffen. Zal Nightime Birds dan nog wel een keer gaan draaien.

De muziek op Signal To Noise klinkt in mijn oren wat minder donker dan Storm Season, dus wellicht vind je de nieuwe plaat beter, Flipper*.

* het is net alsof ik tegen een dolfijn praat...

Storm Season vind ik eigenlijk nu een beetje een buitenbeentje in de catalogus van White Willow en is ook denk ik het minst gedraaide album hier in Casa Chris. Overigens vond ik het nog niet eens zo'n donker album van hen want Ex Tenebris is dat nog veel meer en daar heb ik ook helemaal geen moeite mee, met die donkerheid. Vind alleen dat cliche metalgedoe op Storm Season gewoon niet bij ze passen. Dat is gelukkig op dit album nagenoeg helemaal verdwenen en als het dan ff opduikt is het op zich nog wel functioneel.

So much music, so little time.

Want ik moet ook nog vissen vangen

Inderdaad, een veel luchtiger album als het donkere 'Storm season'. Samen met de nieuwe zangeres Trude Eidtang heeft WW een puik nieuw album afgeleverd. Nog steeds zijn metal en folk invloeden hoorbaar, maar zijn met veel smaak gebruikt. Het is wel allemaal wat minder melancholisch.

Prijsnummer is 'Splinters'. Prog van de bovenste plank.

De Deense producer Tommy Hansen heeft samen met de groep binnen 3 weken een coherent werk in elkaar gesmeed.

Elke prog liefhebber kan en mag niet meer om WW heen.

Mooie plaat. Ik ken de andere platen van White Willow niet, maar dit kan mij wel bekoren. Ik hoor zelf alleen geen raakvlakken met The Gathering ten tijde van Nighttime Birds, behalve dan dat het mooie muziek is en dat de zangeres echt kan zingen

Mijn favorieten: Splinters en Dusk City