Frank Sinatra - Come Swing with Me! (1961)

Typische Sinatraplaat, alleen het niveau ligt wel wat lager. Sinatra mist net even het vertrouwen dat hij op bijvoorbeeld Songs for Swingin' Lovers! wel uitstraalt. De nummers zijn ook minder herkenbaar en beklijvend.

En het verschil heet Nelson Riddle .......

Dit was het laatste swingalbum dat Sinatra maakte voor Capitol, en Billy May was de arrangeur, dat is inderdaad duidelijk te horen. Bovendien was Sinatra ten tijde van het opnemen van Come Swing With Me ook bezig met een album voor Reprise, en dat maakte hem wellicht wat minder gefocust. Maar ik blijf het een redelijk album vinden.

Billy May ging op z'n eigen platen al gevaarlijk richting easy listening. Evengoed vind ik deze plaat beter genietbaar dan de meeste ( wat ik ken ) van Sinatra's Reprise werk.

Zijn wat latere werk ken ik niet zo goed, maar May was al arrangeur voor Charlie Barnet en Glenn Miller. Sinatra wilde graag met hem samenwerken voor dit album om de big band-sfeer van voorbije dagen te doen herleven. Je hoort op dit album dan ook geen strijkers (noch saxofoons). Voor mij betekent dat overigens dat ik er slechts gedoseerd naar kan luisteren.

Overigens, wat de albums voor Reprise betreft, ken je Sinatra's drie albums samen met de band van Count Basie? Die vind ik zelf verrukkelijk!

Mijn "probleem" met Sinatra is dat ik zijn Capitol periode veel natuurlijker vind klinken, alsof hij veel beter thuis was in de 50s.

Ik zou niet psies weten welke Reprise albums ik regelmatig voorbij heb horen komen, mevrouw Droombolus is fan en bediende psoonluk de draaitafel. Omdat de periode me minder boeide heb ik me er nooit zo inhoudelijk in verdiept. Ik herinner me vooral The Concert Sinatra, A Man Alone & Francis Albert Sinatra & Antonio Carlos Jobim ( alhoewel ik de titel daarvan mis kan hebben want ik zie 'm hier nergens terug ) als prettige achtergrond muziek waar ik bij de meeste Capitol albums moeite had om stil te blijven zitten ..........

Het probleem met Sinatra is zijn grillige persoonlijkheid. Ik heb gelezen dat hij vooral als filmacteur wilde schitteren, en anderen wezen hem erop dat hij toch ook en vooral een niet onverdienstelijk zanger was... Dat kon hij natuurlijk niet ontkennen. In de jaren 60 (zijn Reprise-periode) was hij veel minder gefocust, hij deed eenvoudig veel minder zijn best, terwijl gedurende zijn Capitol-periode alles hem a.h.w. kwam aanwaaien. Zijn stem was toen veel lichter en soepeler, en Gordon Jenkins en Nelson Riddle deden de rest. Maar ook voor Reprise maakte hij (imo) nog een paar schitterende albums. Wat te denken van September of My Years uit 65, waarop hij werkelijk de sterren van de hemel zingt (met dank aan Gordon Jenkins overigens), voor mij misschien wel zijn allermooiste album. Zijn stem heeft hier meer diepte en is warmer.
Maar goed, ik ben wel een beetje Sinatra-liefhebber en houd sowieso van crooners.

Interessant, ik heb er ook wel eens over nagedacht. Sinatra is eigenlijk geen groot muzikant, kunstenaar en componist. En zijn stem klinkt niet alsof hij jaren zangles heeft gehad, maar als een natuurlijke gave. Kennelijk is dat in sommige gevallen genoeg. Watertown is ook erg mooi.

Hij componeerde zelf geen liedjes, dus ik kan je wel volgen. Maar hij was wel een groot performer, hij had een zeer grote uitstraling. En ik heb zelden iemand zo beeldend horen zingen (in Nederland bijvoorbeeld Wim Sonneveld).

Wat zijn stem betreft, zijn bijnaam was niet voor niets The Voice. Ik weet niet zeker of hij ooit zangles heeft gehad, maar bekend is het mooie verhaal dat hij, toen hij bij Tommy Dorsey zong, diens techniek heeft bestudeerd. Dorsey speelde trombone en nam, onzichtbaar voor het publiek, minieme adempauzes, en kon op deze wijze lange lijnen blazen. Sinatra heeft dit, naar eigen zeggen, overgenomen. Hij ging ook geregeld zwemmen, om op deze manier zijn longcapaciteit te verruimen...