Hitomi - Huma-Rhythm (2002)

Deze plaat de laatste tijd erg gaan (her)waarderen (en herwaarderen, en herwaarderen - zie fluctuerende score) en per saldo toch een half sterretje hoger beland. Ooit voornamelijk (of enkel?) aangeschaft om I Am, een trackje dat zowaar een eindje de pan uit rockt, en wel op zeer aangename wijze - tevens is hitomi (eigenlijk lowercase - die malle Japanners, met hun hitomi's en YUKI's en The GazettE's, en wáág het eens anders te schrijven) gezegend met een zeer prettige stem (half piep, half krachtig, laag, met body - paradoxicaal lekker eigenlijk). Heb de plaat altijd wel gedraaid, zo af en toe, en met plezier, maar Huma-Rhythm (of huma-rhythm, de cover bezien) moest het toch altijd afleggen tegen de échte toppers in het genre. Voornaamste struikelblok was en is dat de plaat nogal schommelt in kwaliteit. Hier en daar duidelijke briljantjes, maar elders ook wat minder interessant materiaal. Tel daarbij op dat de plaat toch wel erg lang duurt, en we vermoeden al vlug dat huma-rhythm ("Hum a rhythm?", "Huma(n) Rhythm?") met een song of vier, vijf minder een stuk genialer was geweest.

Gelukkig bestaat er zoiets als de skipknop, en met vinger aan de knop is er eigenlijk best een hoop van te maken. Dat doet het tevens veel erger klinken dan het eigenlijk is, want bar slecht wordt het gelukkig nergens. Desalniettemin keert ondergetekende toch altijd terug naar Samurai Drive (of, ik meen, Samurai DRIVE), een perfecte popsong, Primary (met onweerstaanbare swing en schwung en sw-ng, vul maar in) en, jawel, de fantastische rockert I Am, overigens in een zeer aangenaam één-tweetje met Plastic Time Machine, in hetzelfde straatje maar dan met aanstekelijk/irritant fluitje. Goed, uiteindelijk gesettled op de 4* - zeer aangenaam dus, en wat mij betreft (maar ik ken niet al haar platen) het meest aangename schijfje uit haar oeuvre.