Trentemøller - Fixion (2016)

River In Me is fantastisch! Wat een bazentrack!

Ik vind het 3x niks. Vreselijk popnummer

Trentemøller is de man die verantwoordelijk is voor een van de beste albums aller tijden. Daarna ging het helaas snel bergafwaarts met zijn muziek. River in Me vind ik wel weer een aardig nummer, totaal anders dan The Last Resort, veel meer 80's cybergoth/EBM-achtig. Maakt mij in ieder geval benieuwd naar het nieuwe album.

Ik krijg wel zin in dit album, zeker met River in Me en de 'Tom and his computer remix' van Redefine.

Op bandcamp tagged hij het zelf als: Alternative Electro Indie

One Eye Open opent als een mix van The Cure meets M83, heerlijk. Klinkt alsof hij samples gebruikte van zowel Gary Numan (iets van Dance?) als van The Cure (iets van Faith?). Never Fade heeft die zelfde invloeden maar nu van Seventeen Seconds, plus de spaarzame zang van Marie Fisker.

Sinus is dreigender en zou niet misstaan in een mysterie film. River in Me uitermate dansbare New Wave / Synthpop met zangeres Jehnny Beth van Savages, stukjes die doen denken aan An Englishman In New York van Godley & Creme. Hierop volgt Phoenicia dat gevoelsmatig eigenlijk voor het vorige nummer zou moeten zitten. De dubbel Vinyl -versie heeft trouwens een andere trackvolgorde, die eigenlijk iets logischer lijkt als ik het zo aanhoor.

Circuits is een erg lekker energierijk nummer, het stopt alleen een beetje abrupt.

Eerste luisterbeurt net begonnen, vind de opener alvast fantastisch. Heerlijk duister, beetje Cure, beetje Florence + The Machine...like it

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Trentemøller - Fixion - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Een paar weken geleden ontving ik een promo exemplaar van Fixion van Trentemøller.

Omdat in het bijbehorende persbericht werd gesproken over de nieuwe plaat van de Deense techno producer heb ik de plaat onmiddellijk terzijde geschoven, want van techno word ik alleen maar heel nerveus.

Toen ik bij toeval toch een track van de plaat hoorde, raakte ik toch geïnteresseerd in de nieuwe plaat van Anders Trentemøller, want met techno (of het beeld dat ik heb van het genre) heeft Fixion niet zo gek veel te maken.

Op zijn nieuwe plaat eert de Deense muzikant en producer immers de muziek uit de jaren 80 en dat is muziek waar ik nog steeds een zwak voor heb.

Anders Trentemøller had in de jaren 80, net als ik, een voorkeur voor aardedonkere muziek. Op Fixion hoor je de zware baslijnen van bands als Joy Division en New Order, de duistere klanken van een band als The Cure, de dromerige synths tapijten van Gary Numan’s Tubeway Army, de industriële klanken van Depeche Mode, de lichtvoetigheid van Orchestral Manoeuvres In The Dark en vocalen die herinneren aan de hoogtijdagen van Siouxsie Sioux en haar band The Banshees.

Voor deze vocalen tekenen Savages zangeres Jehnny Beth en de Deense zangeres Marie Fisker, maar de rest van de plaat wordt volledig ingekleurd door Anders Trentemøller zelf.

In de meeste tracks bedwelmt Fixion met klanken die zo lijken weggelopen uit de jaren 80, maar Trentemøller doet meer dan het reproduceren van een geluid uit vervlogen tijden. In een aantal tracks combineert de Deense muzikant de klanken uit het verleden met meer eigentijdse elektronische muziek, waarbij het tempo gelukkig redelijk laag blijft. Fixion gaat hier en daar ook wat verder terug in de tijd, want ook de invloedrijke klanken van Kraftwerk hebben hun weg gevonden naar de muziek van Trentemøller.

Ik heb vaak wat moeite met instrumentale muziek, maar bij Trentemøller maakt het eigenlijk niet zoveel uit of hij zangeressen inzet of zelf zorgt voor inkleuring van de donkere en vaak wat overweldigende geluidstapijten.

Fixion is een plaat die vermaakt en intrigeert. Het is aan de ene kant een trip door het verleden, maar Fixion staat ook met één been in het heden. Trentemøller zal dit keer vooral muziekliefhebbers met een zwak voor de jaren 80 raken, maar ik ben inmiddels toch ook benieuwd naar zijn andere werk. Erwin Zijleman

Nee, dit is geen lekkere luisterzit. Waarom en waarom dit zijn de grote vragen die opdoemen. Het geluidsbeeld is uiterst herkenbaar stitlistisch is bijna tot op sample niveau te ontleden: de waaibas, de gitaarklank met flanger, de drums (toms) met veel echo en de Oberheim-achtige geluiden (ik zit zelfs gewoon nog op de 'schaar' te wachten).

Het raakt me alleen (nog) niet - het zou een conservatoriumproject kunnen zijn: laten we eens doen alsof we erg ethies kunnen klinken, heel verantwoord om ons muzikaal kunnen als afstuderenden te bevestigen.

Dit verwart me gewoon - de klank is ok, maar het grijpt me niet - ik wil terug naar de donkerte.

Fixion is mijn eerste kennismaking met een volledig album van Trentemøller. De muziek is duidelijk minder toegankelijk dan River in Me en Redefine deden vermoeden, maar daar had ik me al op ingesteld. Helaas komt de muziek voorlopig niet echt 'binnen'.

Een nummer als November weet me wel in vervoering te brengen en One Eye Open lukt dat ook aardig. Het zijn vooral de lage, post-punkbaslijnen die me intrigeren. River in Me, Never Fade en Redefine zijn mede door hun zangpartijen wat aanstekelijker dan de rest en bevallen me ook wel. De meeste andere nummers maken nog niet echt indruk, zeker eentonige, instrumentale nummers als Sinus en Phoenica niet.

Ik geef Fixion nog even de kans.

Leuke observatie - ik heb precies dit gevoel bij alles van Trentemoller, inclusief zijn veelgeprezen Last Resort.

Trentemoller gaat hier duidelijk voor een zeer specifieke stijl, zowel qua songwriting als qua productie. Hij heeft waarschijnlijk nog eens goed geluisterd naar zijn grote voorbeelden, en wil dat graag aan de wereld laten weten. Artistieke vrijheid en zo, sure.

Persoonlijk vind ik het gigantisch jammer, want zeker The Last Resort staat nog steeds op eenzame hoogte in zijn kwaliteit songwriting, originaliteit én productie. Dat was echt een vernieuwende plaat, die de afgelopen tien jaar een heel genre heeft geïnspireerd. Voor mij voelt deze plaat (net als de voorganger) dan ook als een topsporter die na zijn eerste gewonnen toernooi is gestopt en nu wat potjes speelt voor zijn lokale cluppie, omdat 'ie dat toch leuker vindt... Leuk voor hem, maar voor de fans een groot gemis.

Arme trentemoller, ze willen dat je altijd hetzelfde ala the last resort blijft doen, wat overigens een klassieker in het genre is geworden, maar dat is een ander verhaal.
Fixion is deels iets anders. Tuurlijk blijft de entourage typische trentemoller, maar hij heeft er iets nieuws aan toegevoegd, jaren 80 invloeden. Siouxsie, the cure en soortgelijken muzikale stromingen heeft hij aan zijn eigen sound toegevoegd terwijl hij er in slaagt het binnen de perken te houden en er een eigen draai aan te geven. Onderschat plaatje.

Gisteren naar de tour opener in de Melkweg geweest. Allereerst was het geluid alerbelabberdst. Hele midden viel weg, bas niet zuiver (wat vrij jammer is bij een artiest die het lage nogal waardeert).

Verder bleek het integreren van het oude en het nieuwe werk maar moeizaam te lukken. Erg wisselvallige show. Ik kon een gevoel van teleurstelling niet onderdrukken toen ik concludeerde dat de twee eerste tracks van zijn eerste album zorgden voor de grootste reactie van het publiek.

Denk dat hij gezien de wisselende karakters van de albums er beter een trilogie van had kunnen maken. Starten met nieuw werk, beet ITGWY en dan afsluiten met The Last Resort..

Misschien al eerder gezegd, heeft wat weg van de 1e lp van The XX, andere zang maar wel soortgelijk. Vind die Cure invloeden wel leuk (prachtige band natuurlijk).
Nog een paar x luisteren, vind het geen electronica eigenlijk nu, maar goed maakt natuurlijk niets uit.
Een plaat is goed of niet.

Wel aardig maar klinkt iets te vaak als een matige Massive Attack poging.

Grappig hoe de stijlvoorbeelden de nietsvermoedende Martiaan - wij mannen komen per slot van rekening van Mars - om de oren vliegen. De alfabetiseringsregels op MuMe doen vermoeden dat de afstand tussen de *T*he Cure en *T*he XX niet zo groot, in real linguistic life - "C" vs "X" is dat wel zo en daar ligt de "M" (Massive Attack) ongeveer op de helft.

Massive Attack is wel de meest eclectische van de genoemde. Verwarrend zijn die namen wel. Schreef al eerder dat ATM een stijlstudie van de early/mid-80s gemaakt lijkt te hebben en daar blijf ik bij.

De grap is natuurlijk dat van veel die destijds moeizaam gemaakte (synth-)geluiden, om een voorbeeld te geven, nu via emulatie op geheugenkaartjes beschikbaar zijn - de gitaar/flangergeluiden en de wegwaaiende synth. Eigenlijk lijkt dit wel op een soort muzikale Masterchef - hoe goed kan je de voorbeelden van de chef nadoen.

Een vermakelijk album. Ik kan wel genieten van de synths, maar echt heel erg grijpen doet dit album niet .Vermakelijk dat wel.