Denner / Shermann - Masters of Evil (2016)

Een van de meest legendarische gitaarduo's met Michael Denner en Hank Shermann laat een jaartje na de EP Satan's Tomb opnieuw van zich horen met hun eerste volledig album met allemaal nieuwe nummers en met overal rondvliegende gitaarsolo's. Inderdaad, de hoes doet denken aan het nog legendarischer album Don't Break the Oath van hun beroemdste samenwerking, Mercyful Fate.

Dit is Denner / Shermann, niet Mercyful Fate, dus zonder King Diamond maar wel met zanger Sean Peck, dit ademt nog meer dan de EP die occulte geest van Mercyful Fate in, het nummer Son of Satan heeft waanzinnige stukken muziek in zich. Bij de eerste luisterbeurt let ik weer op het euvel dat de EP ook kenmerkte, het te simpele drumwerk van Snowy Sham. Had men nu eens bij voorbeeld oud Mercyful Fate drummer Kim Ruzz eens een belletje gegeven dan was dit feestje nog beter want Kim Ruzz was ongelooflijk op Melissa en Don't Break the Oath van – juist ja – Mercyful Fate. Hij had meer schwung, meer finesse vooral dat zo een bepalende factor was voor het totaalgeluid.

Dit zal zeker de komende maanden nog een fiks aantal draaibeurten krijgen want mijn bloed kruipt nu eenmaal waar het niet anders kan. Zalig dat twee “oudjes” nog zo tekeer kunnen gaan en o ja, een kleine drie kwartier blijft nog altijd de ideale albumlengte.

Ah Sir, jij bent hier ook als de kippen bij. In mijn geval is het wel een beetje toeval want ik zag pas in de loop van deze week in de Aardschok (die ik niet gekocht heb) dat deze heren een nieuw album hebben. Gisteren meteen aangeschaft.

In de Aardschok zeurde men nog wat over Sean Peck, maar ik vind dat hij het weer prima doet, door af en toe naar de King te refereren maar toch vooral zijn eigen unieke stijl te hanteren. Het is allemaal niet zó goed als de legendarische albums van Mercyful Fate, maar toch een mooie afspiegeling ervan en zeker een volwaardige opvolging van Fate's laatste album, '9'.

Vorig jaar brachten de heren Denner en Shermann met Satan’s Tomb een prima E.P. uit. De recensie daarvan besloot ik met de vraag of het de heren lukte om mij gedurende een hele LP te boeien. Inmiddels draait de LP ‘Masters of Evil’ al enige tijd zo nu en dan op mijn draaitafel en moet het antwoord op deze vraag helaas nee zijn….

Is deze LP slecht? Nee, zeker niet. Kant A is van eenzelfde niveau als de debuut-EP. Prima klassieke metal in de lijn van Mercyful Fate met theatrale zang van Sean Peck die het prima doet wederom. Op kant B staan echter twee regelrechte missers. Het titelnummer is nog een uitstekend nummer maar het navolgende Servants of Dagon is echt een futloos nummer. Escape from Hell ken nog een aantal goede ideeën maar er wordt teveel tegenaan geplakt om het nummer verder uit te breiden. Datzelfde geldt ook voor The Baroness waar in het tweede deel een zwakke poging wordt gedaan om ‘Melissa’ te herhalen. De verder uitstekende Peck valt hier hard door de mand.

Conclusie: Er valt gelukkig genoeg te genieten maar ik had graag gezien dat de heren nog wat meer tijd hadden genomen om het materiaal over de hele linie boeiend te houden.

Bij Denner/Shermann verwacht ik solo's zoals op 'Don't break the oath'. Dat mis ik echt op deze plaat. Noem de band dan anders! Daarnaast zijn de meeste songs niet van een hoog niveau of worden verpruts door de zanger. Jammer!!

Ik denk niet dat je een band kan verwijten dat hij een misleidende naam heeft omdat hij vernoemd is naar de leden van de band.

Eerste keer dat ik hem hoor (geleend van mijn broer), nummers beklijven niet echt. Wat vaker de kans geven. Qua zang, tsja... de man kan zingen, maar vliegt nog eens uit de bocht... geen finesse. Dacht op een gegeven moment dat ik naar Bruce Hall zat te luisteren, maar het was 'm toch niet. Boekje nog niet bekeken, maar Sean Peck dus... hij vermoeit een beetje op ten duur. Mis ook spannende verhalende solo's, waar juist die twee zo bekend om staan.
Moeilijk om hier een cijfer voor te geven, komt voor mij nu nog niet in de buurt van de minste M. F. plaat... qua stijl is het ook niet echt dàt... het is een beetje van de hak op de tak. Ietwat chaotisch soms. "Escape from Hell" heeft soms wat van die oude sfeer.
Ergens tussen de 7 en 7.5 ofzo voor nu.