Satellites - Satellites.04: Glitch (2016)
mijn stem
3 stemmen
0
geplaatst: 29 augustus 2016, 19:30 uur
Voor mij nog een grote onbekende, maar deze EP (deel 3 uit de serie van het label Final 500 records) bevalt me goed. Een warm geluid, mooie stem en indringende teksten.
Hoe is deze EP ontstaan?
De moeder van Johnny Vic kreeg net voor kerst een beroerte, en wat doen veel artiesten dan? Ze zetten hun emoties om in muziek.
Johnny Vic, die onder de naam Satellites zijn muziek uitbrengt, had al twee albums uitgebracht en vorig jaar had hij net zijn derde album afgerond (Satellites.03: LaLa). Toen overkwam Vic het persoonlijke drama wat hem tijd gaf om nieuwe muziek te maken wat uitmondde in deze EP, Satellites.04: Glitch.
Een storing in het hart van zijn moeder werd tevens de titel ervan.
Het avontuurlijke label Final 500 Records wilde dit uitbrengen en zo krijgen de leden deze schitterende muziek op hun deurmat geleverd (de EP is ook los te koop).
De teksten zijn zoals te verwachten persoonlijk en gaan niet over een vrolijk onderwerp.
Overload klinkt ondanks dat best nog uptempo en heeft bijna iets vrolijks; de tegenstrijdige gevoelens die Vic wellicht in zich had in die periode?! Gek genoeg doet me dit nummer een beetje denken aan de scene in België die ook dit soort avontuurlijke muziek kent.
Saints & Sinners gaat een tandje omlaag in tempo en dan valt de warme stem van Vic op. Ik hoor hier een beetje het geluid in van Jay-Jay Johanson maar dat kan komen door de elektronische elementen en het timbre van hun beider stemmen. Ook doet het me denken aan And the Golden Choir, en dat misschien door het ietwat volle en barokke geluid.
Faith & I kent een schitterende opbouw doordrenkt van melancholie waar John Grant zich ook niet voor zou hoeven te schamen.
Square Wheels lijkt aanvankelijk een stuk kleiner gehouden en hier speelt de piano een grote rol, de piano waarop de nummers in het huis van zijn moeder zijn gecomponeerd om de tijd te doden (het huis moest verkocht worden om de ziekenhuis kosten te betalen). Maar dan ineens barst het nummer open door toevoeging van gitaren om even snel daarna een soort dance track te worden. Hoe avontuurlijk wil je het hebben?
Just Pull Over heeft wat van de elektronica in zich die het de laatste tijd goed doet (ik denk aan Låpsley bijvoorbeeld): melancholiek verpakt in een dun elektronisch laagje waar de natuurlijke instrumenten ook nog rijkelijk ademen. Het zorgt voor een schitterend nummer waar de emoties voelbaar zijn.
Unforgiven kan zich best meten met de rustiger Radiohead nummers. Een broeierig nummer, met galm gezongen, en gewoon ongelooflijk bloedmooi. Dit soort nummers moet je ondergaan. Luister zeker ook naar de tekst die je als luisteraar niet onbewogen laat.
Glitch is een instrumentaal nummer dat haast neigt naar nummers van Chopin. Er wordt ook niet op gezongen. Is ook niet nodig. Het pakt onmiddellijk.
DNR heeft iets berustends. De inkijk in het persoonlijke leven van Johnny Vic is bijna te lastig voor ons luisteraars. Willen we wel zo diep meegezogen worden in de man's ellende. Ja, als het dit soort kunstwerkjes oplevert. Want een kunstwerkje is het. De melancholie druipt ervan af, maar wordt nergens klef.
Photograph sluit de ruim 36 minuten en negen nummers tellende EP af. Het klinkt wat luchtiger, alsof er toch nog licht aan het einde van de tunnel gloort. Get Well Soon levert soms ook van dit soort nummers af en qua zang lijkt het er ook best wel op en dat is een groot compliment. Het vormt een sterke afsluiting van een sterke EP.
Een hoop 'namedropping' wellicht, maar ik vind het nodig om te laten zien dat dit echt de moeite waard is en dat iedereen een beetje weet welke richting dit op gaat.
Final 500 Records is een sympathiek initiatief. Om de paar maanden krijg je als lid een EP op de deurmat geleverd (Revere en Crying Boys Cafe waren de nummers 1 en 2). Het is dus telkens weer spannend wat je nu weer voorgeschoteld krijgt. Voor mij waren Revere en Crying Boys Cafe niet bepaald onbekend, maar nu was het dus voor de eerste keer echt helemaal blanco er in op gaan. En de heren van het label hebben iets heel moois binnengehaald. Nu weet ik dat de smaak van één van de twee dicht bij die van mij ligt, maar toch.......
De Satellites.04: Glitch EP is een prachtig stuk muziek geworden waar je ademloos naar kunt luisteren. Het weet je heel direct te raken en dat is mooi. Heel mooi!
Hoe is deze EP ontstaan?
De moeder van Johnny Vic kreeg net voor kerst een beroerte, en wat doen veel artiesten dan? Ze zetten hun emoties om in muziek.
Johnny Vic, die onder de naam Satellites zijn muziek uitbrengt, had al twee albums uitgebracht en vorig jaar had hij net zijn derde album afgerond (Satellites.03: LaLa). Toen overkwam Vic het persoonlijke drama wat hem tijd gaf om nieuwe muziek te maken wat uitmondde in deze EP, Satellites.04: Glitch.
Een storing in het hart van zijn moeder werd tevens de titel ervan.
Het avontuurlijke label Final 500 Records wilde dit uitbrengen en zo krijgen de leden deze schitterende muziek op hun deurmat geleverd (de EP is ook los te koop).
De teksten zijn zoals te verwachten persoonlijk en gaan niet over een vrolijk onderwerp.
Overload klinkt ondanks dat best nog uptempo en heeft bijna iets vrolijks; de tegenstrijdige gevoelens die Vic wellicht in zich had in die periode?! Gek genoeg doet me dit nummer een beetje denken aan de scene in België die ook dit soort avontuurlijke muziek kent.
Saints & Sinners gaat een tandje omlaag in tempo en dan valt de warme stem van Vic op. Ik hoor hier een beetje het geluid in van Jay-Jay Johanson maar dat kan komen door de elektronische elementen en het timbre van hun beider stemmen. Ook doet het me denken aan And the Golden Choir, en dat misschien door het ietwat volle en barokke geluid.
Faith & I kent een schitterende opbouw doordrenkt van melancholie waar John Grant zich ook niet voor zou hoeven te schamen.
Square Wheels lijkt aanvankelijk een stuk kleiner gehouden en hier speelt de piano een grote rol, de piano waarop de nummers in het huis van zijn moeder zijn gecomponeerd om de tijd te doden (het huis moest verkocht worden om de ziekenhuis kosten te betalen). Maar dan ineens barst het nummer open door toevoeging van gitaren om even snel daarna een soort dance track te worden. Hoe avontuurlijk wil je het hebben?
Just Pull Over heeft wat van de elektronica in zich die het de laatste tijd goed doet (ik denk aan Låpsley bijvoorbeeld): melancholiek verpakt in een dun elektronisch laagje waar de natuurlijke instrumenten ook nog rijkelijk ademen. Het zorgt voor een schitterend nummer waar de emoties voelbaar zijn.
Unforgiven kan zich best meten met de rustiger Radiohead nummers. Een broeierig nummer, met galm gezongen, en gewoon ongelooflijk bloedmooi. Dit soort nummers moet je ondergaan. Luister zeker ook naar de tekst die je als luisteraar niet onbewogen laat.
Glitch is een instrumentaal nummer dat haast neigt naar nummers van Chopin. Er wordt ook niet op gezongen. Is ook niet nodig. Het pakt onmiddellijk.
DNR heeft iets berustends. De inkijk in het persoonlijke leven van Johnny Vic is bijna te lastig voor ons luisteraars. Willen we wel zo diep meegezogen worden in de man's ellende. Ja, als het dit soort kunstwerkjes oplevert. Want een kunstwerkje is het. De melancholie druipt ervan af, maar wordt nergens klef.
Photograph sluit de ruim 36 minuten en negen nummers tellende EP af. Het klinkt wat luchtiger, alsof er toch nog licht aan het einde van de tunnel gloort. Get Well Soon levert soms ook van dit soort nummers af en qua zang lijkt het er ook best wel op en dat is een groot compliment. Het vormt een sterke afsluiting van een sterke EP.
Een hoop 'namedropping' wellicht, maar ik vind het nodig om te laten zien dat dit echt de moeite waard is en dat iedereen een beetje weet welke richting dit op gaat.
Final 500 Records is een sympathiek initiatief. Om de paar maanden krijg je als lid een EP op de deurmat geleverd (Revere en Crying Boys Cafe waren de nummers 1 en 2). Het is dus telkens weer spannend wat je nu weer voorgeschoteld krijgt. Voor mij waren Revere en Crying Boys Cafe niet bepaald onbekend, maar nu was het dus voor de eerste keer echt helemaal blanco er in op gaan. En de heren van het label hebben iets heel moois binnengehaald. Nu weet ik dat de smaak van één van de twee dicht bij die van mij ligt, maar toch.......
De Satellites.04: Glitch EP is een prachtig stuk muziek geworden waar je ademloos naar kunt luisteren. Het weet je heel direct te raken en dat is mooi. Heel mooi!
* denotes required fields.
* denotes required fields.