Cock Robin - Chinese Driver (2016)

Misschien toch eens tijd dat iemand hier een berichtje achterlaat.

Zo eentje die er jaren later nog steeds staat, zo van oja:

Dat.

Heb inmiddels dan ook wel de verwachting dat dit album op zich over een aantal jaar ook nog wel overeind zal staan.

Want zo aan het eind van het fabuleuze 2016 bleek dit toch wel een lichte verrassing voor mij, deze nieuwe Cock Robin.

Een voordeel van deze moderne tijden en alle hedendaagse technieken.

En daar probeert dit plaatje dus ook in mee te draaien, zo bleek wel eens even te blijken. En met enkel positieve resultaten eigenlijk. Weg is de lieftallige Anna LaCazio die als rijpe vijftiger tot het besluit kwam haar tijd elders beter kwijt te kunnen. Opgetrommeld werd echter een heuse vervangster die zo op de achtergrond het geluid van Anna aardig benadert.

Verder niet bepaald een gangbaar Cock Robin plaatje. Peter Kingsbery pakt hier zowaar uit met elektronische invloeden en cryptische teksten.

Toen ik voor het eerst de opener hoorde was dat dan ook even wennen maar het kwartje begon gauw genoeg te vallen. Over het algemeen een vrij gewaagd geluid dus, waartussen wel de onderbrekingen opvallen in de vorm van prachtig pure piano ballades als Kind of a Drag of de wonderschone afsluiter Baby the Rain Must Fall, waar de ster van Peter zijn stem vandaag de dag uitgebreid de kans krijgt te schijnen, en waar enkele waardevolle levenswijsheden even aan een waardige reflectie worden onderworpen.

Kan je wel aan Peter overlaten.

Tussen alle gekkigheden door.

Heb 'm nu weer eens opstaan en hoe meer ik het allemaal aanhoor hoe meer ik tot de conclusie kom dat dit toch echt wel een zeer sterke plaat van levendig fonkelende sprankeling mag heten.

Staan echt hele leuke, geinige en mooie dingen op.

Fijn om te horen dat deze toch wel dik in de zestiger nog even met zo'n vitale plaat op de proppen komt.

Helemaal eens met mijn bovenbuurman.

Zou er nog wel een schepje bovenop willen doen zelfs.

Verbluffende plaat dit, waar vrijwel geen ziel enig van weet van heeft.

Schijnbaar.

Het begint al met de heerlijk eigenzinnige opener van waaruit zich vervolgens louter meesterzetten ontvouwen die een mens keer op keer versteld doen staan.

Hoe iemand zo stilletjes gehuld in obscuriteit er in slaagt om op dit punt in zijn carrière toch wel even zijn artistieke hoogtepunt af te leveren.

Groot fan van Cock Robin.

Het voortreffelijke oudere werk, en ook zeker deze markante meest recente worp.

Blijft bij mij niet onopgemerkt en raakt vanaf hier zeker niet ooit vergeten.

Fijn om toch nog bijval te krijgen uit de een of andere hoek.

Blijft een majestueus album.

Nummers als Kind of a Drag, Make Your Own Kind of Music en Baby the Rain Must Fall zijn overigens covers van enkele klassieke tracks die hier als stemmige piano intermezzo's gelden qua thematiek eveneens zeer treffend in het geheel verweven.

Blijft een opmerkelijk en ijzersterk album in mijn beleving.

Euvel ermee is denk ik dat je de gebruikelijke Cock Robin luisteraar afschrikt ermee wellicht en er ook geen nieuwe Cock Robin luisteraars ermee gaat aantrekken.

Om die reden is het waarschijnlijk grotendeels onder de radar gebleven.

Mensen staan er niet voor open.

Vooralsnog maar twee personen die hier hun waardering hebben geuit door de jaren en dat is toch jammer.

Ook eens opgezet nav je post, klinkt niet verkeerd. Doet wat betreft de sound een beetje aan de latere Bowie denken.

Bepaalde Heathen vibes kun je hier wel waarnemen ja.

Opener heeft ook wel iets van Sunday.

Als ik onderstaande lees hoog aan de tijd deze eens te beluisteren.
Het oudere werk had ik sowieso al hoog in het vaandel staan.

Ik heb hem geluisterd maar het ging behoorlijk langs me heen. Verwacht geen sterke popsongs. Misschien moet je niet met een Cock Robin bril naar dit album luisteren, het is meer een Kingsbery solo album waarin hij wat verschillende stijlen verkent , maar dat levert niet een erg boeiende luisterervaring op. Zijn stem is nog altijd fraai maar de songs toch niet erg bijzonder.2 sterren.