Jon Bellion - The Human Condition (2016)

Jon Bellion is een Amerikaanse zanger en tevens producer die met The Human Condition zijn debuutalbum uit brengt. De tijd van de mixtapes en EP’s heeft hij hiermee achter zich gelaten en als we de verhalen vanuit Amerika moeten geloven dan kan dit weleens een pareltje van een plaat zijn. Ga ik hier dan blindelings op af? Zeker niet. Ik volg ook graag mijn eigen weg en vorm mijn eigen mening. Daarom luisterde ik naar The Human Condition.

The Human Condition start met He is the Same. Een nummer dat ik zelf plaats onder de noemer: veel geschreeuw, weinig wol. Stoer doen is leuk, maar als de kwaliteit dan zo tegenvalt is het alsnog een sof. Dan is het poppy 80’s Films wel heel anders. Bellion hangt opeens de lieve jongen uit. Een vrij simpel nummer die wel leunt op hitlijsten-succes. Ook All Time Low is niet direct heel verheffend. De beat is wat simpel, maar werkt op één of andere manier wel.
Wat ik dan weer jammer vind is dat Jon zijn stem zo nodig moet vervormen op New York Soul. Dan begint het nummer met een aardige rap, maar die zang door de vervormer halen verpest het een beetje. Dit doet hij niet altijd. Zo niet bij het ballad-achtige Fashion. Een nummer dat alleen nog het echte gevoel mist.
Het idee achter Maybe IDK lijkt duidelijk. Bellion wilde hier een episch song neerzetten. De ingrediënten daarvoor heeft hij allemaal bij elkaar gebracht, maar helaas laat de uitvoering dan te wensen over. Het komt niet over zoals het zou moeten. Een gemiste kans die ook door het simpele Woke the Fuck Up niet gered wordt. Dat lukt aan de andere kant dan wel weer met Overwhelming. Er zit wat meer “flava” in dit nummer en dat werkt best aardig.
Bellion lijkt de Weight of the World op zijn schouders te hebben en dat in het nummer te bezingen. Maar ik zou tegen hem willen zeggen dat hij er maar niet te zwaar aan moet tillen met zo’n slap nummer. Tevens zijn de raps van Blaque Keyz ook wat misplaatst. Net als The Good In Me dat voor het hele albums. Dat nummer valt totaal niet op.
Morning in America is heel liefjes en poppy. Is meer bedoeld als meezinger, tenminste zo werkt het nummer wel. Om dan met Irobot juist te kiezen voor hippe en volle beats. Dan maar hulp in roepen van Travis Mendes. Al resulteert dat dan weer in het saaie Guilliotine. Helemaal jammer dat het album dan afsluit door het slap vervormde gedoe op Hand of God.

Ondanks de successen over de grens geen album dat mij overtuigd. Dergelijke RnB is over het algemeen erg inwisselbaar en geen van deze artiesten steekt zijn of haar kop boven het maaiveld uit met een unieke aanpak. Ook Jon Bellion niet.

(bron: Opus de Soul)