John Zorn - IAO (2002)

Het soort cd waarvan je bijna zou vergeten dat hij opstaat als je niet goed oplet. Vreemde geluiden, instrumentaal, vocaal en af en toe gewoon onherkenbaar wat het eigenlijk is, heel zachtjes en zweverig allemaal, heeft inderdaad wel iets religieus. In principe niet slecht, maar aan de andere kant: wat moet je hier nu mee aanvangen? Sex Magick daarentegen is wel een geweldig nummer, enkel percussie, opnieuw heel rustig, maar geweldig mooi. Andere grote uitzondering is Leviathan, dat eigenlijk een soort heavy metal nummer is, met typische Zorn-electronica piepjes erdoor - totaal ongepast aan de ene kant, maar aan de andere kant helemaal niet slecht, soort van Electric Masada op speed... Om dan in Mysteries gewoon verder te gaan op het eerdere elan, met wat zacht gitaargetokkel. Ik geef het een 3, vanwege de originaliteit

Een koptelefooncd. Filmische soundscapes die die ene keer heel rustigevend, en de andere keer spannend en onheilspellend zijn. "Leviathan" nestelt zich dan wel als de luis in de pels van deze cd, maar van een dwarsligger als Zorn is dat geen verrassing.
Enkel punten toekennen is mij wat moeilijk. Het ene moment kan je hier gerust 4* aan kwijt. Een ander moment zal dat maar 3 zijn. De wijsneus in mezelf zegt dan 3.5*, maar ik zal deze nog wel dikwijls eens draaien en we zien dan wel.

Typisch, ik haal deze cd bij de bibliotheek, zoek me een ongeluk op internet om uit te vinden hoe hij eigenlijk heet (geen leesbare titel op de cover noch op de cd zelf, binnenin vond ik ook niks terug...) en merk nu dat ik het album gewoon al zou moeten kennen. Nu ja, ik volg mijn eerdere mening helemaal!