Incognito - In Search of Better Days (2016)

Het Britse Incognito is misschien wel één van de meest steady muziekgroepen in deze jaren. Ze doen al heel veel jaren mee (eerste plaat komt uit 1981) en hebben in wisselende samenstellingen altijd veel succes gehad. Ze malen er vaak ook niet om, om albums uit te brengen die meer dan een uur duren en dat is toch wel redelijk uniek aan het worden in deze tijd. Dit nieuwe album vormt daar geen uitzondering op. Waar dit album zeer waarschijnlijk ook op gaat vormen is de bekende sound van Incognito en de vele gastartiesten. Vanaf de opener horen we al het bekende recept van funk, jazz en R&B. Een heerlijke blend die de muziek van Incognito karakteriseert. De features op dit album zijn trouwens onder andere van Maysa, Imaani, Vanessa Haynes en Avery Sunshine. Het tweede nummer kent trouwens het zelfde idee en is al net zo fijn als de opener. Toch wel te prijzen dat deze Britten zo constant kunnen zijn door al die jaren heen. En ook knap dat ze hun sound ook in deze tijd nog neer kunnen zetten. Dit ondanks dat het in jaren ’80 eigenlijk al ontwikkeld is.
Everyday Grind is wat rustiger en de stuiterende drums vallen op, maar het idee is één en al Incognito. En dat is meteen de laatste keer dat het hier aangeef, want dat is op heel het album zo. Het is allemaal wel lekker ontspannen tot nog toe, daar brengen nummers als Racing Through the Bends, Selfishly, Move it Up en All I Ever Wanted niks aan. Daar tussendoor zijn wel wat andere stijlen te horen. Zo vallen de blazers op bij Loves Revival, is het lekker funky op Love Be the Messenger en horen we een ballad op I See the Light. Daarnaast is er ook ruimte voor solo’s van de muzikanten op een tweetal volledig instrumentale tracks: Echoes of Utopia en Bridges of Fire. De meest tegenvallende nummers zijn er in de vorm van Crystal Walls en Better Days. De eerst vliegt af en toe echt de bocht uit en de tweede is wat te plat naar mijn smaak. Maar overall dus een echt Incognito album.