Con Brio - Paradise (2016)

Daar is het dan eindelijk: de eerste LP van Con Brio. Over hun EP uit 2015 was ik eerder al gematigd positief, maar het wel een naam die altijd rond blijft zingen. De Amerikaanse band heeft vooral live een enorme reputatie opgebouwd. Het is dan weleens lastig om die reputatie ook terug te zetten op plaat. Iets wat op Paradise gedaan moest worden. Of het lukt is natuurlijk altijd een tweede vraag. We krijgen in ieder geval wel twaalf nieuwe songs voorgeschoteld van de funk/soulformatie.

Het eerste nummer heet Paradise, we vangen aan met de titeltrack dus. Het is een knallende opener met een live feeling. Dat is mooi, want op die manier breng je inderdaad die live-beleving naar de studio. Door je studiowerk ook zo te laten klinken.
Nummer twee is Eagle Eye en is meer ontspannen, met een fijne ritmiek. Om dan met nummer drie, Liftoff, weer vol energie er tegen aan te knallen. Dit is energiek en funky volgens recept en dan het recept van de legendarische JB.
Op het vierde nummer, You Think This is a Game, doet Con Brio aan een stukje muzikaal experimenteren. Lekker frank en vrij naar het vrolijke nummer vijf. Free & Brave heeft weer de juiste energie te pakken.
Ik dacht even dat de zesde song met de titel Hard Times een cover van Baby Huey zou zijn, maar dat is niet zo. Het nummer knalt de energie er nog wel even lekker in, met schurende gitaren en al. Dan doet het zevende My Love het juist weer rustiger aan, met af en toe wat leuke breaks.
Money is het achtste nummer dat we horen en het is lekker energiek. Een heel goed nummer zelfs, het beste van dit album naar mijn smaak. Al ligt het negende No Limits aardig in de buurt. De rem gaat er wellicht wat meer op, maar dit nummer is nog steeds hartstikke fijn. Mede door die lekkere blazers.
Nummer tien heet Honey en die neemt nog wat meer gas terug. Het nummer is lekker zomers en uiterst ontspannen. Helaas is het elfde dan een outro en dus niet echt een nummer. Maar met het twaalfde Can’t Get Enough hebben we wel een afsluiter te pakken. Een aardig nummer, meer niet.

In vergelijking met de EP is deze LP een stuk constanter van niveau. Een heerlijk ontspannen plaat. Fijne muziek zonder moeilijk te doen en goed te genieten, vooral met het zomerse weer.

(bron: Opus de Soul)