Op deze plaat wordt met zoveel distortion gespeeld, dat alles overschaduwd wordt door een moddervet gitaargeluid. Het had Ty Segall kunnen zijn, maar dan zonder veel gevoel voor finesse. Gelukkig krijgt dit niet de gehele plaat de overhand.
Voor de rest hoor ik niet echt iets heel bijzonders, terwijl ik de muziek van Courtney Barnett dat normaal gesproken wel vind. Het lijkt wel alsof de bandleden pas gister zijn begonnen met repeteren en nog moeten zoeken naar de tonen. Dat blijkt bijvoorbeeld uit de structureel te late backing vocals in afsluiter David. Het wordt tijd om Courtney zelf maar eens live te aanschouwen, om te beoordelen of dit regel of uitzondering is.
3,0*