Vicky Emerson - Wake Me When the Wind Dies Down (2016)

Grappig, ik wilde dit prachtige album zojuist toevoegen, maar dhr. Wever is me net voor.

Totaal onbekend was Vicky Emerson voor mij, totdat Wake Me When the Wind Dies Down onder mijn aandacht kwam. Vicky woont in Minneapolis en maakt muziek, die een mix is van blues, folk en traditionele country.

Direct bij de beluistering van opener Under My Skin veerde ik op uit mijn stoel. Dit uiterst aanstekelijke nummer trok meteen mijn volledige aandacht. Ook werd duidelijk dat Vicky zich op dit album omringd heeft met uitstekende begeleiders.

Haar uiterst aangename stem komt volledig tot zijn recht in het ingetogen Rattle Shake. Hier valt voor eerst ook het fraaie vioolspel van Jake Armerding op. Haar stem lijkt hier enigszins op die van Katy Moffatt.

Tot de prijsnummers op deze fraaie cd behoort zeker Long Gone. Stilzitten bij dit nummer is volgens mij zelfs nog niet mogelijk in een dwangbuis. Long Gone is duidelijk beïnvloed door de muziek uit de Balkan. Ook hier schittert Jake Armerding weer. De toevoeging van de accordeon is ook erg fraai.

Vooral het tokkelende gitaarspel in Silhouette valt op, naast de melancholische zang. Ter afwisseling is het ritmische Runaway Train wat steviger. Het is duidelijk dat Vicky over een flexibele stem beschikt.

Dat wordt nog meer duidelijk in het traditionele countrynummer Save All My Cryin’ (For Sunday Afternoons). Als je het hoort, is het nauwelijks voor te stellen, dat Vicky een verleden in de jazzmuziek heeft en een klassiek geschoolde pianiste is. Ze speelt trouwens al sinds haar zesde piano, echter niet op Wake Me When the Wind Dies Down.

Bijzonder bevallig is Dance Me Into the Night, vooral de zang en viool. Tot mijn favorieten behoort zeker September Midnight, voorzien van een prachtige bijdrage van mandoline en gitaar. Afsluiter vormt het vrolijke, uptempo Follow the Moon.

Inspiratie voor haar songs vond ze door te luisteren naar JD McPherson, Chris Stapleton en Jason Isbell, en in de muziek van haar persoonlijke favorieten, Lucinda Williams en Emmylou Harris. Vicky blijkt niet alleen een goede zangeres, maar is ook een uitstekend songschrijver. Ze schreef alle liedjes op twee na helemaal alleen.

Wake Me When the Wind Dies Down vergaarde het afgelopen half jaar al veel zeer lovende recensies in Amerika, waaronder van No Depression. Volgens mij terecht. Het kan gerekend worden tot de allermooiste Americana releases van 2016.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vicky Emerson - Wake Me When The Wind Dies Down / Sarah Morris - Ordinary Things - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Van het grote aantal nieuwe platen dat ik krijg toegestuurd past een aanzienlijk deel in het hokje Amerikaanse rootsmuziek, waardoor het voor ‘nieuw talent’ in dit genre niet meevalt om op te vallen. De Amerikaanse muzikante Vicky Emerson stuurde me een tijdje geleden niet alleen haar eigen plaat, maar ook die van collega Sarah Morris. De dubbele dosis muziek trok net wat makkelijker mijn aandacht en wat ben ik daar blij mee. Zowel Vicky Emerson als Sarah Morris heeft immers een plaat gemaakt die flink boven het maaiveld uitsteekt.



Laat ik beginnen met Wake Me When The Wind Dies Down van de uit Minneapolis, Minnesota, afkomstige Vicky Emerson.

Deze Vicky Emerson heeft al een aardig stapeltje platen op haar naam staan en als deze allemaal zo goed zijn als haar laatste, heb ik flink wat gemist.

Wake Me When The Wind Dies Down is een gloedvolle plaat waarop een breed palet aan stijlen binnen de Amerikaanse rootsmuziek wordt bestreken.

Vicky Emerson gaat op haar nieuwe plaat aan de haal met invloeden uit de country, de folk en de bluegrass en sleept er ook nog wat invloeden uit de jazz en de blues bij.

Wake Me When The Wind Dies Down werd opgenomen in Montana, waar Vicky Emerson werd bijgestaan door producer Matt Patrick en een aantal getalenteerde muzikanten. De plaat trekt de aandacht met de heldere productie en de zeer smaakvolle en afwisselende instrumentatie, maar het sterkste wapen van Vicky Emerson is haar prachtige stem.

Het is een stem die in de wat meer country georiënteerde songs raakt aan die van grootheden als Emmylou Harris en Patty Griffin, maar de singer-songwriter uit Minneapolis heeft een stem die meerdere kleuren bevat. In de ingetogen songs met invloeden uit de bluegrass schuurt Vicky Emerson voorzichtig tegen Alison Krauss aan, terwijl de broeierige songs met een vleugje jazz vocalen laten horen die me voorzichtig doen denken aan Norah Jones.

Het zijn allemaal songs die zich makkelijk opdringen en vervolgens blijven boeien. Vicky Emerson beschikt niet alleen over een bijzonder aangenaam stemgeluid, maar het is ook een stemgeluid dat je diep kan raken.

Met de prachtige instrumentatie en de al even fraaie productie van Wake Me When The Wind Dies Down en de hoogstaande vocalen heb je al een prima plaat, maar Vicky Emerson maakt ook nog eens indruk met uitstekende songs, die variëren van uiterst ingetogen tot meer uptempo. Het maakt van Wake Me When The Wind Dies Down een bescheiden parel in het rootsaanbod van het moment. Erwin Zijleman